In the bull ‘Spes non confundit’ Pope Francis, when announcing the Ordinary Jubilee of 2025, pointed to a number of signs which he called ‘events of grace’ and, in accordance with the motto of the Jubilee, ‘signs of hope testifying to God’s presence in the world.’ In describing contemporary ‘signs of hope,’ the late Popefocused on the political and the social, such as peace for the world, an ‘enthusiastic vision of life’ combined with responsible motherhood and fatherhood, the care of the sick, the young, the migrants, the elderly and the lonely, the poor and the needy. He also did not forget what is essential for all jubilees: forgiveness and pilgrimage. Among these signs, the liturgy of the Mystical Body of Christ always occupies a special place, which cannot fail to be at the centre of the Church’s jubilee celebrations, especially the celebration of the Eucharist and the administration of the sacrament of penance and reconciliation. Although the bull itself does not devote much space to it, this does not mean that in the celebration of every Christian jubilee, the liturgy is not a special space-time of grace with special signs, which results from its ontological meaning and salvific role. This article, using Franciscan terminology by analogy, presents the liturgical signs of hope proposed in the bull ‘Spes non confundit’. These are: the liturgy of the opening and closing of the Holy Door, the celebration of the sacrament of penance and reconciliation and the possibility of obtaining a plenary indulgence, and the sign of Christian unity, which could be the joint celebration of the annual memory of the Lord’s Resurrection.W bulli Spes non confundit papież Franciszek, ogłaszając Jubileusz Zwyczajny Roku 2025, wskazał szereg znaków, które nazwał „wydarzeniami łaski” i – zgodnie z hasłem Jubileuszu – „znakami nadziei świadczącymi o obecności Boga w świecie”. Opisując współczesne „znaki nadziei”, zmarły papież skupił uwagę na znakach politycznych i społecznych, takich jak pokój dla świata, „wizja życia pełna entuzjazmu” połączona z odpowiedzialnym macierzyństwem i ojcostwem, troska o chorych, o młodzież, o migrantów, o osoby w podeszłym wieku i o samotnych, ubogich oraz potrzebujących. Nie zapomniał także o tym, co istotne dla wszystkich jubileuszy: o przebaczeniu i pielgrzymowaniu. Wśród owych znaków wyjątkowe miejsce zawsze zajmuje liturgia Mistycznego Ciała Chrystusa, która nie może nie znajdować się w centrum obchodów jubileuszowych Kościoła, zwłaszcza celebracja Eucharystii oraz sprawowanie sakramentu pokuty i pojednania. Choć w samej bulli poświęcono jej relatywnie mało miejsca, nie oznacza to, iż w świętowaniu każdego jubileuszu chrześcijaństwa liturgia nie jest szczególną czasoprzestrzenią łaski ze szczególnymi znakami, co wynika z jej ontycznego sensu i roli zbawczej. W artykule – stosując per analogiam Franciszkową terminologię – przedstawiono liturgiczne znaki nadziei zaproponowane w bulli Spes non confundit. Są nimi: liturgia otwarcia i zamknięcia Drzwi Świętych, sprawowanie sakramentu pokuty i pojednania i możliwość uzyskania odpustu zupełnego oraz znak jedności chrześcijan, jakim mogłoby być wspólne świętowanie dorocznej pamiątki zmartwychwstania Pana
