Het onderzoek dat is verzameld in dit proefschrift is er vooral op gericht om op gerandomiseerde wijze de selectieve fasciëctomie (SF) en de percutane naald fasciotomie (PNF) te vergelijken als behandelingsmethoden voor de ziekte van Dupuytren. Het effect van deze twee behandelingen op het totale passieve extensie deficit (TPED) werd vergeleken, evenals complicaties, recidief en de algemene tevredenheid van de patiënt op de korte, middellange (3 jaar) en lange (5 jaar) termijn. Voorts zijn de effecten van PNF onderzocht op het optreden van een recidief en is een tweetal literatuurstudies verricht. 1. PNF is het meest geschikt voor oudere patiënten en voor degenen die bereid zijn om het nadeel van een mogelijk vroegtijdig recidief te aanvaarden, en voor hen die willen profiteren van voordelen zoals snel herstel, lage kans op complicaties en een minimale invasiviteit. 2. SF is nog steeds een zeer betrouwbare behandelingsmodaliteit, met als het grote voordeel dat recidieven minder snel en minder vaak optreden dan na PNF. Het grote nadeel is dat het een veel langere revalidatie periode kent. Omdat de kans op het ontstaan van een recidief leeftijdsgebonden is, is SF mogelijk een betere behandelingskeuze voor de jongere leeftijdsgroep. 3. PNF kan ook worden uitgevoerd in het geval van recidiverende ziekte. Het zal de helft van de patiënten "genezen", en op zijn minst stelt het meer invasieve behandelingen uit voor de andere helft van de patiënten. 4. Doordat duidelijk omschreven definities in de literatuur over de behandeling van de ziekte van Dupuytren ontbreken, zijn vergelijkingen tussen de verschillende studies moeilijk te maken
