W artykule rozważono użyteczność zastosowania koncepcji sprawiedliwości przestrzennej i postulatu prawa do wsi w pracy socjalnej w odniesieniu do społeczności zamieszkujących obszary wiejskie. Ze względu na występujące współcześnie ogromne zróżnicowanie jednostek osadniczych na obszarach wiejskich w Polsce etykietowanie pracy socjalnej jako „wiejskiej” może być trudne, mylące, a czasami
przeciwskuteczne ze względu na specyfikę danej społeczności w określonej lokalizacji przestrzennej, niebędącej administracyjnie miastem. Używanie przymiotnika „wiejski” przy dookreślaniu podejmowanych działań w ramach diagnoz lokalnych, a następnie wdrażania metod pracy socjalnej, powinno być poprzedzone namysłem o rzeczywistych atrybutach danego obszaru. W artykule proponuję rozważanie wprowadzenia do teorii i praktyki konceptu pracy socjalnej zorientowanej na sprawiedliwość przestrzenną zamiast stosowania terminu „wiejska/miejska praca socjalna”
