Artykuł podejmuje problem wykorzystania migracji jako narzędzia wojny hybrydowej przez reżim białoruski w kontekście kryzysu migracyjnego na granicy Unii Europejskiej. Przeanalizowano działania podejmowane przez UE, w tym zastosowanie środków sankcyjnych, wsparcie Frontexu, rozwój systemu zarządzania granicami oraz inicjatywy w zakresie cyberbezpieczeństwa i walki z dezinformacją. Szczególną uwagę poświęcono ocenie skuteczności i ograniczeń tych działań. W artykule wykazano, że mimo częściowej efektywności, działania UE cechuje brak spójności strategicznej i operacyjnej, a odpowiedź na zagrożenia hybrydowe ma w dużej mierze charakter reaktywny. W zakończeniu wskazano konieczność budowy bardziej zintegrowanego systemu reagowania na zagrożenia hybrydowe i wzmocnienia politycznej spójności Wspólnoty w zakresie zarządzania kryzysowego.The article addresses the issue of migration being used as an instrument of hybrid warfare by the Belarusian regime in the context of the migration crisis on the European Union’s external border. It analyzes the measures undertaken by the EU, including sanctions, support for Frontex, the development of border management systems, as well as initiatives related to cybersecurity and combating disinformation. Particular attention is paid to assessing the effectiveness and limitations of these responses. The article demonstrates that, despite some positive effects, the EU’s actions lack strategic and operational coherence and remain largely reactive in nature. The conclusion emphasizes the need for a more integrated response system to hybrid threats and for strengthening the EU’s internal political cohesion in the field of crisis management
