In 1945, Jan Stanislaw Łoś, formerly a landowner and diplomat in pre-war Poland, was appointed to the post of lecturer in ancient history at the Catholic University of Lublin. His estate had been confiscated by the Communist authorities, so he had to find a new source of income. His impressive educational qualifications in the humanities made him an excellent lecturer: his essays on ancient history were very popular with readers. However, the University wanted an appointee with qualifications to hold a professorship, which meant a candidate with a post-doctoral habilitation degree. Łoś made two abortive attempts to obtain this degree. On the second occasion, he was supported by the eminent legal historian and papirologist Rafał (aka Raphael) Taubenschlag, but it turned out that Łoś neither wanted to give up writing his beautiful prose nor showed the slightest interest in devoting his time to dreary studies that could bring him recognition in the academic world.W roku 1945 były ziemianin i dyplomata, Jan Stanisław Łoś, podjął pracę w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim jako wykładowca historii starożytnej. Majątek Łosia został przejęty przez komunistyczne władze, więc musiał szybko znaleźć sobie nowe źródło utrzymania. Znakomite przygotowanie humanistyczne sprawiło, że okazał się znakomitym wykładowcą. Jego eseje poświęcone historii starożytnej zdobyły tymczasem wielką popularność wśród czytelników. Uniwersytet potrzebował jednak wykładowcy-profesora. Starania Łosia o habilitację dwukrotnie zakończyły się niepowodzeniem. Za drugim razem w jego staraniach o uzyskanie habilitacji wspierał go światowej sławy historyk prawa i papirolog Rafał Taubenschlag. Okazało się, że Łoś nie chciał zrezygnować ze swej pięknej prozy oraz nie wykazywał najmniejszego zainteresowania suchymi analizami, które mogły mu przynieść uznanie świata akademickiego
