The author undertakes a phenomenological analysis of Fritz Schütze's biographical narrative in- terview with the identification of Aron Gurwitsch/s thematic fields in order to find answers to the questions of what impact early experiences in the area of social interaction had on the course of life, and how the diagnosis of Asperger syndrome affected the trajectory of the Narrator's life. Method: The analysis of the biographical narrative interview of F. Schütz, conducted with a person with Asperger syndrome, whose diagnosis was made in adulthood, was based on the theory of thematic fields of A. Gurwitsch. Conclusions: the analysis of the collected material revealed a deterministic narrative in the forming identity of the Narrator. Obtained in adulthood, as it were, on the occasion of the diagnostic process of the Narrator's son was a turning point in biography, and provided the impetus for self- reflection, so the analysis of the narrative in this case was an analysis of the life trajectory.The diagnosis was a turning point in the narrative, as it redefined the Narrator's perception of his experiences and of himself, and influenced his coping strategies, enabling the Narrator to manage his challenges more consciously. There was a clear correspondence between the narrated life and the lived life where the adaptive strategies developed and used by the Narrator in everyday life were revealed.Autorka podejmuje się fenomenologicznej analizy biograficznego wywiadu narracyjnego Fritza Schützego z określeniem pól tematycznych Arona Gurwitscha celem odnalezienia odpowiedzi na pytania, jaki wpływ na przebieg Zycia miały wczesne doświadczenia w obszarze interakcji społecznej oraz w jaki sposób diagnoza zespolu Aspergera wpłynęła na trajektorię życia Narratora. Metoda: Analiza biograficznego wywiadu narracyjnego F. Schütza, przeprowadzonego z osobą z zespołem Aspergera, którego diagnoza została postawiona w dorosłym życiu, została oparta na teorii pól tematycznych A. Gurwitscha. Wnioski: Analiza zebranego materialu ujawniła w kształtującej się tożsamości Narratora relację deterministyczną. Uzyskana w wieku dorosłym, niejako przy okazji procesu diagnostycznego syna Narratora, byla przelomowym momentem w biografii, i stanowiła impuls do autorefleksji, zatem analiza narracji w tym przypadku była analizą trajektorii życiowej. Diagnoza stanowiła w narracji punkt zwrotny, ponieważ zredefiniowała sposób postrzegania swoich doświadczeń oraz siebie przez Narratora, a także wpłynęła na strategie radzenia sobie z trudnościami, umożliwiła Narratorowi bardziej świadome zarządzanie swoimi wyzwaniami. Wyraźnie zaznaczyła się zgodność między życiem opowiedzianym a życiem przeżywanym, gdzie ujawniły sie strategie adaptacyjne wypracowywane oraz stosowane przez Narratora w codzienności
