Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego | University of Silesia Press
Abstract
The article analyzes the Rome II Regulation (EC) No 864/2007, which entered into force on January 11, 2009, governing the applicable law for non-contractual obligations in the European Union. It presents the context of its adoption within the Hague Programme, aiming to create an area of freedom, security, and justice. The scope of the regulation, its relationship with international conventions (both with and outside EU Member States), the spatial reach of conflict-of-law rules, and the issue of party autonomy in choosing the law are discussed. Emphasis is placed on the autonomous interpretation of concepts used in the regulation (e.g., "non-contractual obligation," "damage," "civil and commercial matters"). The hierarchy of connecting factors applied in the absence of choice of law is highlighted, including the rule of the place of damage (lex loci damni) as primary for torts, replacing the previous rule of the place of the event (lex loci delicti commissi) in Polish law. The application of personal connecting factors, such as the parties\u27 habitual residence, is also indicated. The article also addresses issues extending beyond the statute of non-contractual obligations regulated in the regulation, such as renvoi, legal diversity, and the public policy clause. The analysis shows significant changes introduced by the Rome II Regulation in Polish private international law, particularly concerning conflict-of-law rules for torts and other non-contractual obligations.Artykuł analizuje Rozporządzenie Rzym II (WE) Nr 864/2007, które weszło w życie 11 stycznia 2009 r., regulujące właściwość prawa dla zobowiązań pozaumownych w Unii Europejskiej. Przedstawiono kontekst jego przyjęcia w ramach programu haskiego, mającego na celu stworzenie obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Omówiono zakres przedmiotowy rozporządzenia, relacje do konwencji międzynarodowych (zarówno z państwami członkowskimi, jak i spoza UE), przestrzenny zasięg norm kolizyjnych oraz kwestię wyboru prawa przez strony. Zwrócono uwagę na autonomiczne rozumienie pojęć użytych w rozporządzeniu (np. "zobowiązanie pozaumowne", "szkoda", "w sprawach cywilnych i handlowych"). Podkreślono hierarchię łączników stosowanych do poszukiwania prawa właściwego w braku wyboru prawa, w tym zasadę miejsca szkody (lex loci damni) jako podstawową dla czynów niedozwolonych, zastępującą wcześniejszą zasadę miejsca zdarzenia (lex loci delicti commissi) w prawie polskim. Wskazano również na zastosowanie łączników personalnych, takich jak miejsce zwykłego pobytu stron. Artykuł porusza także zagadnienia wykraczające poza statut zobowiązania pozaumownego uregulowane w rozporządzeniu, takie jak odesłanie, niejednolitość prawa oraz klauzula porządku publicznego. Analiza wskazuje na istotne zmiany wprowadzone przez Rozporządzenie Rzym II w polskim prawie prywatnym międzynarodowym, szczególnie w zakresie kolizyjnego unormowania deliktów i innych zobowiązań pozaumownych
