The purpose of the article is to discuss Via Crucis, a work by Marek Chlanda, which sets out to express one of the most important themes of Christian iconography in the language of abstract art. The author first asks whether the semantics of abstract forms can effectively convey the narrative and express the profound message of man's salvation by God. A positive answer is suggested by the manner in which Marek Chlanda alludes to the oeuvre of Kazimierz Malewicz, one of the founders of 20th-century abstract art, who was fascinated with communism. Thanks to Marek Chlanda, the legacy of the Russian artist can be recognized as an usurpation, an attempt to replace the Christian conception of the absolute by an impersonal authority, by which we are no longer morally obliged. This is particularly suggested by panel XV (Resurrection), in which a Malewicz-like black circle attempts to cover the crown of thorns. Far from being a mere allusion to the iconography of particular stations, Via Crucis also initiates a reflection on the role of religious experience in our modern time.W artykule omówiona została praca Marka Chlandy Via Crucis, przedstawiająca jeden z ważniejszych tematów ikonografii chrześcijańskiej za pomocą języka sztuki abstrakcyjnej. Wobec tego dzieła autor studium stawia pytanie o semantyczną wydajność form abstrakcyjnych w obrazowaniu narracji i głębokiego przesłania o zbawieniu człowieka przez Boga. Istotnym czynnikiem implikującym pozytywną odpowiedź na tak postawione pytanie jest sposób nawiązania przez Chlandę do twórczości Kazimierza Malewicza, zafascynowanego komunizmem współtwórcy dwudziestowiecznej sztuki abstrakcyjnej. Dzięki pracy Chlandy spuścizna rosyjskiego artysty może być rozpoznana jako uzurpacja zmierzająca do wyparcia chrześcijańskiego pojęcia absolutu przez bezosobową instancję, niebędącą dla człowieka żadnym moralnym zobowiązaniem. Na taką interpretację pozwala zwłaszcza kwatera XV (Zmartwychwstanie), w której Malewiczowskie czarne koło próbuje zasłonić koronę cierniową. Via Crucis odnosi się tym samym nie tylko do ikonografii poszczególnych stacji, lecz także pozwala podjąć namysł nad miejscem doświadczenia religijnego w epoce nowoczesnej
