W ostatnich latach na terenie Polski i Europy wzrasta liczba gospodarstw domowych, w których zwierzęta stają się członkami rodzin. Pomimo tej tendencji w badaniach przekrojowych, a także w badaniach prowadzonych przez edukatorów i decydentów publicznych, wciąż ignoruje się implikacje tego zjawiska dla relacji w rodzinie, szczególnie w kontekście najmłodszego pokolenia. Celem artykułu jest analiza polskiego i zagranicznego piśmiennictwa dotyczącego relacji dzieci i młodzieży ze zwierzętami - głównie domowymi. Autorzy, odwołując się do matrycy postrzegania zwierząt domowych, a w szczególności do dychotomii antropomorfizm – animalizm (Konecki 2005), przedstawiają dynamikę tej relacji w trzech obszarach: zwierzęta jako członkowie rodzin, zwierzęta w rodzinie niebiologicznej oraz znęcanie się nad zwierzętami przez dzieci i młodzież. Wskazano trzy obszary przyszłych badań: (1) analiza porównawcza funkcjonowania zwierząt w rodzinach bezdzietnych (2) edukacja dzieci w kontekście relacji oraz behawioryzmu zwierząt towarzyszących; (3) wpływ terapeutyczny obecności zwierząt w obszarze rodzin (nie)biologicznych.
