Wydawnictwo Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie
Abstract
This paper shows results of studies conducted at the same time in Belarus and in Poland (over the period of 2014–2016) on the tolerance of millet towards some foliar herbicides (2,4-D + fluroxypyr; tribenuron-methyl + fluroxypyr; dicamba + triasulfuron) applied at rates reduced by 1/3 relative to the recommended rates for oats crops. Plots without herbicide application (mechanical weed control) were the control treatment. The experiment was set up with the same design (one-factional) under the soil and climatic conditions of central-eastern Belarus (Priluki near Minsk) and the central Lublin region (Czesławice, Poland), respectively. The Belarussian soil was characterized by medium nutrient availability (soil class III), whereas the soil in Poland had higher nutrient availability (soil class II). In both places, the same agricultural practices were used (tillage system, previous crop, seeding rate, and row spacing), while mineral NPK fertilization was adjusted to the initial soil nutrient availability in both study areas. It was proved that the foliar herbicides applied in the experiment (at the tillering stage of millet) had high weed control efficacy and that the low level of weed infestation contributed to the high productivity of millet compared to the mechanical weed control treatment (without herbicides). The action of the herbicides 2,4-D + fluroxypyr and tribenuron-methyl + fluroxypyr was evaluated particularly positively, since they did not induce a phytotoxic response in millet plants, but eliminated weeds biomass from the crop almost completely. In turn, the herbicide dicamba + triasulfuron exhibited a slightly lower weed-killing ability and, moreover, caused damage to millet plants in a small percentage. Some differences (though statistically insignificant) in weeds biomass and millet yield which were found between the experiments in Belarus and Poland should be attributed to the difference in the soils and more favorable weather conditions for the growth of millet in Belarus.W pracy przedstawiono wyniki badań prowadzonych równocześnie na Białorusi i w Polsce (lata 2014–2016) dotyczących tolerancji prosa na niektóre herbicydy nalistne (2,4-D + fluroxypyr; tribenuron-methyl + fluroxypyr; dikamba + triasulfuron) stosowane w dawkach pomniejszonych o 1/3 względem dawek zalecanych w zasiewach owsa. Obiekt kontrolny stanowiły poletka bez aplikacji herbicydów (mechaniczne zwalczanie chwastów). Eksperymenty zlokalizowano jako jednoczynnikowe w warunkach glebowo-klimatycznych środkowo-wschodniej Białorusi (Priłuki k. Mińska), a w Polsce – środkowej Lubelszczyzny (Czesławice). Gleba w Priłukach cechowała się średnią zasobnością w przyswajalne składniki pokarmowe (III klasa bonitacyjna), gleba zaś w Czesławicach była bardziej zasobna w te składniki (II klasa bonitacyjna). W obu eksperymentach prowadzono taką samą agrotechnikę (sposób uprawy, przedplon, norma wysiewu nasion i rozstawa rzędów), a nawożenie mineralne NPK dostosowano do wyjściowej zasobności gleb w obu rejonach badawczych. Dowiedziono, że zastosowane w doświadczeniu herbicydy nalistne (w fazie krzewienia prosa) miały dużą skuteczność chwastobójczą, a niski stopień zachwaszczenia wpływał na wysoką produkcyjność prosa w porównaniu z pielęgnacją mechaniczną (bez herbicydów). Szczególnie pozytywnie oceniono działanie herbicydów 2,4-D + fluroxypyr oraz tribenuron-methyl + fluroxypyr, ponieważ nie wywoływały reakcji fitotoksycznej u roślin prosa, natomiast niemal całkowicie eliminowały z łanu chwasty. Z kolei herbicyd dikamba + triasulfuron posiadał nieco mniejszą zdolność chwastobójczą, a poza tym uszkadzał w niewielkim procencie rośliny prosa. Pewne różnice (aczkolwiek nieistotne statystycznie) w zachwaszczeniu i plonowaniu prosa w doświadczeniu na Białorusi i w Polsce należy wiązać z różnicą gleb oraz korzystniejszym dla rozwoju prosa przebiegiem warunków pogodowych na Białorusi
