Dispozicija, kao argument i kao proces, igra važnu ulogu u znanju i etičkim postavkama današnjih kreativnih praksi. Takvi pomaci prema višem stupnju apstrakcije u kreiranju arhitektonskog koncepta uspostavljaju neobične, parame¬tarske dijagrame kao idealne modele za procesne kompo¬zicijske sustave oblikovanja karakteristične za suvremenu arhitekturu. Prisutni u strukturi i oblikovanju bilo kojeg um¬jetničkog djela, oni omogućavaju dijalog između umjetničkih medija — arhitekture i literature, ali i umjetničkih, znanstve¬nih i tehničkih disciplina u cjelini, pri tom se transformiraju¬ći i nadograđujući osnovnu strukturu u domeni novog medi¬ja. S teorijskog aspekta, u središtu takvog dijagrama nalazi se fantazma; ona ispunja središnju prazninu te uspostavlja nemoguć odnos — nadosjetilni dijagram koji spaja naizgled nespojivo
