Ovaj rad bavi se upotrebom eufemizama i autostigmatizacije (disfemizama) u svakodnevnoj komunikaciji pacijenata Odjela za psihoterapijsko liječenje afektivnih, anksioznih i disocijativnih poremećaja te poremećaja ličnosti Klinike za psihijatriju »Sveti Ivan«. Anonimnim anketnim upitnikom provedenim među pacijentima Odjela istražena je njihova sklonost upotrebi autostigmatizacije i
eufemizama u govoru o svojim dijagnozama, farmakoterapiji, svojem stanju, kao i o zdravstvenoj
ustanovi. Uz istraživanje same tendencije za njihovu upotrebu, istraženi su i konkretni primjeri, kao i učestalost te razlozi korištenja u komunikaciji iz perspektive pacijenata. Razlozi pribjegavanju tim komunikacijskim obrascima razmotreni su i pojašnjeni i u okvirima psihijatrijske struke.This research paper deals with the use of euphemisms and self–stigmatisation (dysphemism) in daily mutual communication of patients at the Department for psychotherapeutic treatment of affective, anxiety and dissociative disorders and personality disorders in «Sveti Ivan” Psychiatric Hospital. An anonymous survey questionnaire conducted among patients of the Department showed their tendency to use self–stigmatisation and euphemisms in communication about their diagnosis, pharmacotherapy, their condition, and about the medical institution. Along with the research of the said tendency, exact examples, as well as the frequency and reasons for this communicational practice from the perspective of patients, were also investigated. The reasons for resorting to the same communication patterns were discussed and clarified from the perspective of the psychiatric professio
