Artykuł stanowi analizę niepublikowanych wspomnień Adama Żurawina, konfidenta gestapo i osoby kojarzonej z tzw. sprawą Hotelu Polskiego. Żurawin spisał je przed samą śmiercią; dają one rzadką okazję do przyjrzenia się osobie współpracującej z Niemcami oczami jej samej. Analiza prowadzona jest z kilku dopełniających się perspektyw; historycznej (porównanie z innymi źródłami), literaturoznawczej (poetyka dokumentu osobistego i autokreacja) oraz psychologicznej (motywacje, uczucia). Żurawin we wspomnieniach bowiem kreuje siebie jako rycerza – bohatera, który nie splamił się współpracą, a prowadził z Niemcami (a także z Polakami) grę, mającą na celu wyłącznie ratowanie własnej rodziny. Artykuł próbuje odpowiedzieć na pytanie, czy tak było w istocie i jakie elementy składają się na tę autokreacj
