Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie
Abstract
The subject of this article is the search for an appropriate way to proclaim eschatological content, traditionally referred to in catechetical terms as the “last things”. Post-conciliar theology has abandoned the eschatological vision of “things”, shiftingtowards describing them in terms of “states” and, more recently, increasingly in personalist categories. This shift is driven not only by theological considerations but also by cultural and communicative factors. A crucial question remains: to what extent is the proclamation of eschatological content from a personalist perspective more comprehensible and convincing for the listener than the older visions rooted in biblical imagery? Studies on contemporary Polish preaching show that eschatological truths are practically absent from homiletic proclamation. However, the absence of a new eschatological imagination necessitates a return to abandonedrepresentations, which must be subjected to contemporary theological hermeneutics.Przedmiotem artykułu jest poszukiwanie odpowiedzi na pytanie o właściwy sposób przepowiadania treści eschatologicznych, które w tradycyjnym ujęciu katechetycznym określane są jako „rzeczy ostateczne”. Posoborowa teologia porzuciła eschatologiczną wizję „rzeczy”, idąc w kierunku ich opisywania w kategoriach „stanów”, a obecnie coraz częściej w kategoriach personalistycznych. Zmiana taka wynika nie tylko z uwarunkowań teologicznych, ale także kulturowych i komunikacyjnych. Istotne pozostaje pytanie, na ile przepowiadania treści eschatologicznych w perspektywie personalistycznej jest bardziej zrozumiałe i przekonujące dla słuchacza niż dawne wizje budowane na imaginarium biblijnym. Badania prowadzone nad współczesnym polskim kaznodziejstwem pokazują, że prawdy eschatologiczne są praktycznie nieobecne w przepowiadaniu homilijnym. Nieobecność nowego imaginarium eschatologicznego każe powrócić jednak do porzuconych wyobrażeń, które należy poddać współczesnej hermeneutyce teologicznej.