Tortury, zbrodnie przeciwko ludzkości oraz nadużycie prawa międzynarodowego

Abstract

In 2014, United Nations Committee Against Torture raised the possibility that the Vatican’s handling of sexual abuse cases involving Catholic priests constituted torture under international law. A victims group even filed a petition with the International Criminal Court accusing Pope Benedict XIV and other Church officials of “crimes against humanity” and urged that they be prosecuted for their alleged role in the crimes. Without defending the perpetrators of the abuse, this paper argues that the identified cases do not meet the legal standards to constitute either torture or crimes against humanity under international law. While those individuals who are guilty of abuse should be punished, neither they nor the Church officials who dealt with them (or failed to do so) are responsible for torture or crimes against humanity. Arguments to the contrary have been advanced in bad faith.W 2014 r. Komitet Przeciwko Torturom Organizacji Narodów Zjednoczonych uznał, że rozpatrywanie przez Watykan spraw związanych z wykorzystywaniem seksualnym z udziałem katolickich księży stanowi tortury zgodnie z prawem międzynarodowym. Grupa ofiar złożyła nawet petycję do Międzynarodowego Trybunału Karnego oskarżając papieża Benedykta XIV i innych urzędników Kościoła o „zbrodnie przeciwko ludzkości” i wezwała ich do ścigania za rzekomą rolę w zbrodniach. Nie broniąc sprawców nadużyć, dokument ten dowodzi, że zidentyfikowane przypadki nie spełniają norm prawnych, które zgodnie z prawem międzynarodowym stanowią tortury lub zbrodnie przeciwko ludzkości. Podczas gdy osoby, które są winne nadużyć, powinny zostać ukarane, ani oni, ani urzędnicy Kościoła, którzy się z nimi rozprawili (lub nie zrobili tego), są odpowiedzialni za tortury lub zbrodnie przeciwko ludzkości. Argumenty przeciwne zostały przedstawione w złej wierze