Este artigo analiza a obra de Álvaro Cunqueiro poñendo o foco na singularidade da súa concepción do realismo máxico. Así, observamos como a súa poética de escritura baséase na constante ruptura da lóxica causal e espazo-temporal a traves da acumulación de imaxes que provocan una forte desintegración textual e narrativa. Concibida como unha especie de heteroxénea Arca de Noé, a literatura deste autor semella, pois, querer salvar un mundo de desaparece.
O soño, a imaxe configuran unha realidade alternativa de carácter fundamentalmente lingüístico. A análise dos recursos que colaboran na creación do efecto fantástico en Cunqueiro apuntan, por exemplo cara a importancia das mise en abyme e as metalepses metáforicas como medios fundamentais para creación dun fantástico non da percepción senón da linguaxe.
This article analyzes the work of Álvaro Cunqueiro, focusing on the uniqueness of his conception of magical realism. It shows how his poetics are based on a constant disruption of causal and spatial-temporal logic through the accumulation of images that provoke a strong textual and narrative disintegration. Conceived as a kind of heterogeneous Noah’s Ark, Cunqueiro’s literature seems to strive to preserve a world that is vanishing.
Dream and image construct an alternative reality of a fundamentally linguistic nature. The analysis of the devices contributing to the fantastic effect in Cunqueiro’s work highlights, for instance, the importance of mise en abyme and metaphorical metalepses as key means for creating a type of fantastic rooted not in perception but in language.
