Kozioł, Wiktoria

Świetlik, Marta

Jagiellonian Univeristy Repository

324Najnowszy numer „Krytyki”, ozdobiony logotypem 7. Berlińskiego Biennale, jest polską wersją przewodnika Forget Fear, okrojoną o opublikowane u nas wcze-śniej teksty. Publikacja towarzysząca biennale miała przybliżać idee twórców tegorocznego przeglądu sztuki współczesnej. Sztuki, czy może raczej polityki współczesnej, jak prowokuje Igor Stokfiszewski w krótkim wstępie nakreśla-jąc, czym i o czym jest BB7. Omawiany numer składa się głównie z wywiadów przeplatanych fotoreportażami i uzupełnionych kilkoma manifestami. Mamy więc rozmowy z artystami, kuratorami, socjologami, aktywistami polityczny-mi, „oburzonymi”, wykładowcami akademickimi i byłym ministrem gospodarki, wszystko to podzielone na zgrabne rozdzialiki i podsumowane przez ideologa i guru „KP”. Łatwo jednak zarzucić pismu wsobność, rozmowy bowiem toczą się głównie wśród krewnych i znajomych królika – Żmijewski i Althamer roz-mawiają ze Śliwą, Śliwa i Żmijewski z Althamerem, a Stokfiszewski i Żmijewski z Bartaną. Powinniście jednak przeczytać ten numer, jeśli sądzicie, że polityka absolutnie was nie dotyczy. Tym bardziej powinniście go przeczytać, jeśli uwa-żacie, że sztuka powinna przedstawiać wyłącznie landszafty z jeleniami. Różno-rodne nurty „sztuko-polityki” mogą nieźle zamącić w głowach. „Sztuko-polityki” właśnie, bo nie ma co się bawić w dystynkcje na styku tych dwóch obszarów społecznego działania. Nie są to całkiem nowe strategie, ale ładniej skrojone niż propagandowe radzieckie bajeczki o sztuce zaangażowanej i lud zmieniają-cej. Niektóre propozycje są dość naiwne. Dzieciaki z Amsterdamu, bawiące się w rewolucjonistów, marzą o lepszym świecie, nie umieją jednak formułować realnych postulatów politycznych. Z drugiej strony autorzy przedstawiają cie-kawe projekty mające na celu realne zmiany w życiu lokalnych społeczności czy instytucji kultury, na przykład w wywiadzie z Marcinem Śliwą czy w mocnej rozmowie o wyzysku w Afryce z Renzo Martensem, po której neoliberałowie powinni poczuć wyrzuty sumienia. Autorzy nie snują ogólnych rozważań o kon-dycji świata, wskazują raczej konkretne, jednostkowe przypadki, dzięki którym jednak można wysnuć ogólne wnioski. Chodzi ostatecznie o poszukiwanie sztu-ki wywołującej zmianę, zacieranie granic między uprawianiem sztuki i polityki, wreszcie o tworzenie faktów społecznych i politycznych. W numerze pojawiają się też wątki z naszego podwórka: krytyka nowego stadionu narodowego za zbyt nachalne epatowanie barwami narodowymi i komiks wyśmiewający za-mieszki podczas obchodów rocznicy odzyskania niepodległości. Komiks nie jest najgorszy, czasem nawet śmieszy, ale w wielu miejscach epatuje tępym dowci-pem. Ogólnie rzecz biorąc, całkiem niezły numer. Wciąga, ma w sobie coś świe-żego, skłania do działania i myślenia. Na nas w każdym razie na pewno lepsze wrażenia zrobiła lektura tekstów z „Krytyki” niż samo Biennale.Wiktoria Kozioł, Marta M. Świetlik„Krytyka Polityczna” 2012,  nr 30Perysskop

"Krytyka Polityczna" 2012, nr 30

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Jagiellonian Univeristy Repository