Autorka porusza w artykule problem systemowego przygotowywania nauczyciela akademickiego do prowadzenia zajęć ze studentami oraz wspierania jego rozwoju w roli nauczyciela. Część uczelni wprowadziło dla tzw. młodej kadry obligatoryjne kursy przygotowania dydaktycznego, inne postawiły na dobrowolność udziału w różnych formach kształcenia a znacząca część stoi dopiero przed dylematem, jak takie wsparcie zorganizować. Pomocne w projektowaniu działań może być zapoznanie się z różnorodnymi, sprawdzonymi rozwiązaniami, które są świadectwem tzw. dobrych praktyk. W artykule przedstawione zostaną propozycje, które są wynikiem pogłębionych studiów autorki nad teorią i praktyką dydaktyki akademickiej w Polsce i w Niemczech. Opisane poniżej rozwiązania nie mają charakteru specyficznego dla danego typu uczelni. Centra dydaktyki akademickiej na terenie Niemiec rozwinęły się w równym stopniu w uczelniach technicznych, ekonomicznych czy też uniwersytetach klasycznych. Wszystkie one prowadzą działalność wynikającą z osiągnięć interdyscyplinarnych zespołów dydaktyków akademickich skupiających pedagogów, psychologów, dydaktyków przedmiotowych danej dyscypliny oraz specjalistów od rozwiązań systemowych wprowadzonych w danej uczelni (w tym specjalistów od edukacji zdalnej i technologii informacyjnych). W artykule przedstawione zostaną rozwiązania osadzone głównie w paradygmacie konstruktywistycznym (warsztaty, seminaria, treningi) oraz humanistycznym (co-teaching, coaching, superwizja, grupy superwizyjne).In the article, the author addresses the problem of imperfections related to a systemic preparation of academics for teaching classes, and to fostering an academic’s development as an educator. Some higher education institutions have introduced obligatory didactic courses designed for their so-called young staff, while others opted for voluntary participation in various forms of education, with a substantial number still facing a dilemma as to the form of support to be organized. When designing the program of activities, it can prove advisable to familiarize oneself with some proven solutions, which are the manifestation of the so-called “good practices”. The article presents certain proposals, which are the result of the author’s in-depth studies on the theory and practice of academic teaching in Poland and Germany. The solutions described below are not specific to a given type of higher education institutions. Academic teaching centers in Germany have developed equally in technical, economic and traditional universities. They all conduct their activity based on the achievements of interdisciplinary teams of academics, including pedagogues, psychologists, teachers of specific disciplines and specialists in systemic solutions introduced in a given university (including remote teaching specialists and IT specialists). The article will present solutions placed mainly in the constructivist (workshops, seminars, training sessions) and humanistic (co-teaching, coaching, supervision, supervisory groups) paradigms
