Zespół otępienny to najczęstszy
problem psychiatryczny związany ze
starością. Skutki otępienia w chorobie
Alzheimera mają swój wymiar zarówno
jednostkowy, dotyczący poszcze
-
gólnych pacjentów, ich rodzin jak
i szerszy tj. społeczny i ekonomiczny.
Częstość występowania otępienia w
chorobie Alzheimera podwaja się po
65 roku życia, co 4,5 roku. Otępienie
w chorobie Alzheimera jest chorobą,
u której podłoża leży prawdopodob
-
nie heterogenna etiologicznie grupa
zaburzeń związanych ze starzeniem
oraz interakcjami genetycznymi i
środowiskowymi, powodująca nisz
-
czenie tkanki mózgowej, co prowadzi
do wyraźnego upośledzenia funkcji
poznawczych. Najczęściej wymienia
-
nymi aktualnie koncepcjami łączonymi
z procesem neurogeneracji w tym typie
otępienia jest teoria kaskady amylo
-
idowej oraz roli sekretaz i dysfunkcji
mitochondriów. Z punktu widzenia
skutecznej terapii korzystnie jest
postawić jak najwcześniej diagnozę
i rozpocząć adekwatne leczenie. Duży
postęp w badaniach nad biomarkerami
daje nadzieję na dokładną diagnozę
przyczyn procesu otępiennego na
wczesnym etapie choroby. Do tej pory,
biomarkerami najlepiej poznanymi,
które można oznaczać w płynie mózgo
-
wo rdzeniowym i krwi są: β-amyloid,
białko tau oraz fosforyzowane białko
tau (fosfo-tau). Praca omawia przydat
-
ność obecnie znanych biomarkerów
choroby Alzheimera we wczesnej
diagnostyce tej choroby.Cognitive impairment is one of the
most abundant age-related psychiatric
disorders. The outcome of cognitive
impairment in Alzheimer’s disease has
both individual (the patients and their
families) and socio-economic effects.
The prevalence of Alzheimer’s disease
doubles after the age of 65 years, every
4.5 years. An etiologically heterogenic
group of disorders related to aging
as well as genetic and environmental
interactions probably underlie the
impairment in Alzheimer’s disease.
Those factors cause the degeneration
of brain tissue which leads to signifi
-
cant cognitive dysfunction. There are
two main hypotheses that are linked
to the process of neurodegenera
-
tion: (i) amyloid cascade and (ii) the
role of secretases and dysfunction of
mitochondria. From the therapeutic
standpoint it is crucial to get an early
diagnosis and start with an adequate
treatment. The undeniable progress in
the field of biomarker research should
lead to a better understanding of the
early stages of the disorder. So far,
the best recognised and described
biomarkers of Alzheimer’s disease,
which can be detected in both cerebro
-
spinal fluid and blood, are: β-amyloid,
tau-protein and phosphorylated tau-
protein (phospho-tau). The article
discusses the usefulness of the known
biomarkers of Alzheimer’s disease in
early diagnosis
