Zarówno w czasach Jugosławii, jak i po jej rozpadzie kluczową kategorią dla odczytań twórczości Danila Kiša stała się kategoria zaangażowania. To ona, uzasadniając jego status ikony pisarstwa środkowoeuropejskiego, okazała się punktem odniesienia dla toczących się wokół postaci pisarza dyskusji, związanych z istnieniem w Serbii postmodernizmu. Historia ataków na Kiša dopełniona zostanie najnowszymi, postkolonialnymi, inicjowanymi także z pozycji „zaangażowania”, rewizjami oceny dorobku twórcy. Zaprezentowane sposoby „użycia” wizerunku i twórczości Kiša potwierdzają tezę Gayatri Chakravorty Spivak o tym, że etyczny cel badań postkolonialnych jest w zasadzie „doświadczaniem niemożliwego”.Both in the days of Yugoslavia as well as after its collapse commitment has become the key category for reading Danilo Kiš’s works. It is exactly the category of the ethical commitment that became the point of reference of, associated with existing in the Serbia of postmodernism, discussions about the writer. It is also the same category that established Kiš's status of one of the most noted writers of East Central Europe. The history of attacks on Kiš will be supplemented with newest postcolonial, initiated from the position of "commitment", reinterpretations of his achievements. The presented ways of use of the Kiš's image and his artistic work confirm the Gayatri Chakravorty Spivak's thesis that ethical purpose of postcolonial research is in fact “experiencing the impossible”
