U ovom poglavlju izložena su tri pristupa u proučavanju profesionalnog razvoja učitelja. Prva perspektiva usmjerena je na praćenje razvoja kompetencija i emocionalnih reakcija učitelja u različitim fazama njihove karijere u svrhu prepoznavanja tipičnih obrazaca ponašanja i doživljavanja. Druga perspektiva bavi se istraživanjem unutrašnjih i vanjskih činitelja koji pridonose razvoju nastavničkih kompetencija i formiranju profesionalnog identiteta u pojedinim fazama razvoja. Treća perspektiva odnosi se na utvrđivanje glavnih razvojnih zadataka i njima primjerenim strategijama djelotvorne podrške učiteljima u pojedinim fazama njihovog profesionalnog razvoja. Uz svako razdoblje opisani su teorijski pristupi učenju i poučavanju najfunkcionalniji na pojedinoj razini profesionalonog razvoja. U inicijalnom obrazovanju polazište je socijalno-konstruktivistička paradigma koja se očituje kao pristup usmjeren na studenta, u drugoj razvojnoj fazi (uvođenju) težište je na konceptima situiranog učenja i kognitivnog naukovanja, a u razdoblju rane stabilizacije u središtu su modeli iskustvenog učenja i refleksivne prakse
