In the article, the author questions the view that punitive policy in Republican Rome was implemented in order to ‘maintain power by the ruling elite’. Power in the Roman republic was not the domain of one governmental body, but rather constituted the sum of the authoritative powers of the central governmental bodies. The author also proves that in the political and legal reflection of Polybius and Cicero, the mixed government of the Roman republic excluded the concentration of power, and thus guaranteed ruling rights not only to the aristocratic ruling elite, but also to the people. Politics, understood as concern for the common good, concern for the interests of the civic community as a whole (utilitas rei publicae), was associated with mores, constituting an integral part of ius. Penal policy should also be subordinated to this utilitas rei publicae. The trial of the Catilinarians exemplifies this principle. The specific interdependence of penal policy and the interaction of governmental bodies, visible both in the actions of consul Cicero preceding the trial and in the trial of the conspirators before the Senate, determined the effectiveness of the penal policy implemented at that time, which resulted in the political stabilization expected by citizens. Penal policy, implemented in accordance with the republican constitution, was therefore not conducted in order to ‘maintain power by the ruling elite’, but was implemented in the interest of the entire political community.W artykule autor kwestionuje pogląd, że polityka karna w republikańskim Rzymie była realizowana w celu „utrzymania władzy przez elitę rządzącą”. Władza w republice rzymskiej nie była domeną jednego organu, ale stanowiła raczej sumę uprawnień władczych centralnych organów ustrojowych. Autor dowodzi również, że w refleksji polityczno-prawnej Polibiusza i Cycerona ustrój mieszany republiki rzymskiej wykluczał koncentrację władzy, a tym samym gwarantował uprawnienia władcze nie tylko arystokratycznej elicie rządzącej, ale także ludowi. Z mores, stanowiącymi integralną część ius, związana była polityka rozumiana jako troska o dobro wspólne, troska o interes wspólnoty obywatelskiej jako całości (utilitas rei publicae). Polityka karna również winna być tej utilitas rei publicae podporządkowana. Proces katylinarczyków stanowi egzemplifikację tej zasady. Swoista współzależność polityki karnej i interakcji organów ustrojowych, widoczna zarówno w działaniach konsula Cycerona poprzedzających proces, jak i w samym procesie spiskowców przed senatem, zadecydowała o skuteczności realizowanej wówczas polityki karnej, której efektem była oczekiwana przez obywateli stabilizacja polityczna. Polityka karna, realizowana zgodnie z republikańską konstytucją, nie była zatem prowadzona w celu „utrzymania władzy przez elitę rządzącą”, ale była realizowana w interesie całej wspólnoty politycznej
