The article examines the iconography of reward in sepulchral art, focusing on selected tombstones and occasional prints from the Lutheran necropolis in Wschowa, founded in 1609. This cemetery, belonging to the parishioners of the Church of Christ’s Crib (Kripplein Christi), is one of the best-preserved burial sites, reflecting the unique character of the Wschowa region—a royal city of the Polish-Lithuanian Commonwealth. Necropolises are perceived as cultural texts that not only reflect religious beliefs but also provide insight into the social, familial, and artistic life of a given community. The analysis of epitaphic inscriptions in German and Latin reveals both the confessional nature of the burials and the didactic dimension of funerary art, aimed at illustrating the path to salvation. The motifs of the crown and wreath, symbolizing eternal glory and the reward for earthly struggles, serve as central iconographic elements. They appear on tomb slabs in the form of decorated medallions surrounding portraits of the deceased or inscription fields and as details on freestanding obelisks. The article also explores the connections between these iconographic representations and the emblematic and moralistic literature popular in the 17th century, highlighting their role in shaping the Lutheran eschatological imagination.Artykuł analizuje ikonografię nagrody w sztuce sepulkralnej na przykładzie wybranych nagrobków i druków okolicznościowych z luterańskiej nekropolii w Wschowie, założonej w 1609 r. Cmentarz ten, należący do parafian kościoła Żłóbka Chrystusowego (Kripplein Christi), stanowi jedno z najlepiej zachowanych miejsc pochówku, odzwierciedlających specyfikę regionu Wschowy – królewskiego miasta Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Nekropolie postrzegane są jako teksty kulturowe, które nie tylko odzwierciedlają wierzenia religijne, lecz także dostarczają wiedzy o życiu społecznym, rodzinnym i artystycznym danej społeczności. Analiza inskrypcji nagrobnych w języku niemieckim i łacińskim ujawnia zarówno konfesyjny charakter pochówków, jak i dydaktyczny wymiar sztuki funeralnej, nakierowanej na ukazanie drogi do zbawienia. Motywy korony i wieńca, symbolizujące chwałę wieczną i nagrodę za trud ziemskiego życia, stanowią centralne elementy ikonograficzne. Pojawiają się one na płytach nagrobnych w formie zdobionych medalionów, otaczających portrety zmarłych lub pola inskrypcyjne, a także jako detale wolnostojących obelisków. Artykuł podejmuje również analizę powiązań pomiędzy przedstawieniami ikonograficznymi a popularnymi w XVII w. emblematami i literaturą moralizatorską, podkreślając ich rolę w kształtowaniu luterańskiego imaginarium eschatologicznego
