This article deals with the subject of reward and punishment among a group of townspeople representing the maltsters, brewers and innkeepers of Kraków, in the light of the guild statutes of 1568. Beer brewing in towns was free and common. This was due to the different nature of the professions associated with beer production compared to other crafts. The guilds of maltsters, brewers and innkeepers were open in nature, as any urban citizen associated with these professions could belong to them. The other guilds were of a closed nature, protecting the interests of the craftsmen gathered in them. The above-mentioned statute of 1568 (Statuta tabernatorum Cracoviensium) consists of a Latin invocation and 35 articles written in Polish. Elements of punishment and reward are written into the content of many of the articles, although we observe a clear imbalance between these elements. While there are only three instances of some form of reward, there are as many as 18 instances of punishment for various offences. The balancing element is privileges, of which there are five. We can distinguish between penalties of a general nature, imposed on guild mates (sometimes distinguishing between older and younger ones) and masters. They were imposed in the form of a wax tribute, a weekly wage or in money. Penalties had different weights and thus different severity. When imposing them, the material status of the group was taken into account. Pupils, unpaid and under the care of masters, were punished immaterially. The function of punishment, while having a motivational character, was to restore and maintain the lost balance. Many punishments were of an earthly nature, while the reward could usually only be hoped for after death – in heaven. Thus, an earthly punishment led to an eternal reward.Artykuł podejmuje tematykę nagrody i kary w wśród grupy mieszczan, reprezentujących słodowników, piwowarów i karczmarzy krakowskich, w świetle statutu cechowego z 1568 r. Warzenie piwa w miastach miało charakter wolny i powszechny. Wynikał z tego odmienny od innych rzemiosł charakter powiązanych z produkcją piwa zawodów. Cechy słodowników, piwowarów i karczmarzy miały charakter otwarty, bowiem mógł do nich należeć każdy obywatel miejski, związany z tymi zawodami. Pozostałe cechy posiadały charakter zamknięty, chroniąc interesy skupionych w nich rzemieślników. Wspomniany statut z 1568 r. (Statuta tabernatorum Cracoviensium) składa się z łacińskiej inwokacji i 35 artykułów spisanych po polsku. W treść wielu artykułów wpisano elementy kary i nagrodykarę i nagrodę, aczkolwiek obserwujemy wyraźną nierównowagę pomiędzy tymi elementami. O ile o jakiejś formie nagrody możemy mówić jedynie w trzech przypadkach, to o tyle kary za różnorakie przewinienia zapisano aż osiemnastokrotnie. Elementem równoważącym są przywileje, których zapisano pięć. Możemy wyróżnić kary o charakterze powszechnym, kary nakładane na towarzyszy cechowych (niekiedy z rozróżnieniem na starszych i młodszych) oraz kary dotyczące wyłącznie mistrzów. Nakładano je w postaci daniny wosku, tygodniowego wynagrodzenia lub były wymierzone w pieniądzu. Kary posiadały różny ciężar gatunkowy, a tym samym różną dolegliwość. Nakładając je, brano pod uwagę status materialny grupy. Uczniowie, nie pobierający wynagrodzenia i pozostający pod opieką mistrzów, byli karani niematerialnie. Funkcja kary, choć posiadała charakter motywujący, miała na celu przywrócenie i utrzymanie utraconej równowagi. Liczne kary posiadały charakter ziemski, zaś na nagrodę można było liczyć najczęściej dopiero po śmierci – w niebie. Tym samym ziemska kara prowadziła do wiecznej nagrody
