Pasyjność została ukazana jako wymiar ducha, w jakim przeżywają codzienność osoby zwane "Bogu poświęconymi". Mają one w Kościele status "niosących krzyż" (staurophoroi) i zarazem "niosących Ducha" (pneumatophoroi) - por. VC 6. Odrzucają psychopatologię przeciętności na rzecz radykalizmu ewangelicznego. Idą za Chrystusem, pragnąc ujrzeć oblicze Ojca, który ich powołał. Zdecydowani na konsekrację życia, czynią starania, by w tym postanowieniu "wytrwać i wznieść się wyżej", co wskazuje na pasyjność ich drogi
