Administracija Donalda Trampa nasledila je od svoje prethodnice najgore
stanje odnosa Rusije i Sjedinjenih Država nakon Hladnog rata. Uprkos
očekivanjima da bi Trampov izbor mogao da dovede do novog pokušaja
rusko-američkog približavanja, to se još uvek ne dešava. U ovom radu
iznosimo tezu da osnovni uzrok neuspeha Trampa da započne proces
približavanja sa Rusijom leži u odsustvu „velike strategije“ kod njega, usled
čega unutrašnjopolitička dinamika u SAD stiče odlučujući uticaj na održanje
inercije u spoljnoj politici. Ipak, autor ne vidi mogućnost da se u toku
Trampovog mandata rusko-američki odnosi dodatno zaoštre, niti da se
otvore novi geopolitički frontovi njihovog sukoba u odnosu na postojeće. U
tom smislu, američki pritisci kojima je Srbija u poslednje vreme izložena
zbog svojih odnosa sa Rusijom nisu zasnovani na realnosti rusko-američkih
odnosa, već na propagandi. Poteškoće s kojima se Srbija suočava, u
njihovom savlađivanju posledica, su pogrešne procene njene političke elite
da će se američka spoljna politika nakon izbora promeniti u pozitivnom
smeru za Beograd
