Iz dosadašnjeg istorijskog iskustva vidi se da su Ujedinjene nacije prošle
dugačak put razvoja. Od 1945. godine, organizacija skoro da se nije menjala, iako
se broj članica učetvorostručio. Nadležnosti svetske organizacije međutim,
vremenom su bile proširivane. Zbog činjenice da se od njenog osnivanja svetski
poredak drastično promenio, da je doživeo više uspona i padova, Ujedinjene nacije
su svoju polimorfnu strukturu moći prilagođavale zahtevima vremena. Da bi se
rešile ogromnog tereta stečenog tokom smutnog perioda Hladnog rata, Ujedinjene
nacije su pristupile reafirmaciji koncepta o očuvanju mira i bezbednosti, ali i
dogradnji postojećeg institucionalnog sistema čiji je vezivni faktor Povelja. Napori
na demokratizaciji međunarodnih odnosa, pojačani odlučnošću međunarodne
zajednice u procesu upotpunjavanja institucionalnih mehanizama svetske
organizacije, imaju osnovu u međunarodnom pravu. Međunarodno pravo,
generalno uzevši, danas predstavlja manje-više uobličen i sveobuhvatan, sistem
normi (pravila i principa) koji se naslanja ili proističe iz Povelje. Rešavanje pitanja
napretka čovečanstva koje je povezano s rešavanjem krucijalnih problema u
ekonomskoj, socijalnoj i humanitarnoj sferi međunarodnih odnosa poput siromaštva, pandemija, prirodnih katastrofa, zagađenja životne sredine, klimatskih
promena, naoružanja, terorizma, međunarodnog kriminala i međudržavnih i
unutrašnjih sukoba, nije moguće bez primene Povelje, kao najvišeg pravnog i
konstitutivnog akta Ujedinjenih nacija. Kao okvir neophodan za sprovođenje
ciljeva i principa svetske organizacije, Povelja je fundamentalna pravna osnova
savremenih međunarodnih odnosa. Otuda, bez obzira na značajna geopolitička
pomeranja nakon Drugog svetskog rata, jake političke uticaje u međunarodnim
procesima, kao i izraženi oportunizam i oportunitet u međudržavnim odnosima,
Povelja deluje kao vezivni faktor u rešavanju najvažnijih međunarodnih problema
današnjeg sveta i garant je primene opšteg međunarodnog prava
