Prema istorijskom razvoju međunarodnih odnosa, secesija država predstavlja samo
“puku činjenicu”, “političku stvar” ili jedno “pred-pravno stanje” koje je neretko uzrokovalo podrhtavanje i nestabilnost međunarodnog pravnog poretka. Kad se to stanje vremenom
ustali i konsoliduje, to jest, kad postane de facto efektivno, primenjivala bi se važeća pravila i principi međunarodnog prava. Uobičajeno se u takvim situacijama vršila legitimizacija
secesije kroz međunarodno priznanje novih država i verifkaciju kontinuiteta međunarodnopravnog subjektiviteta država prethodnica. U pomenutom smislu, međunarodno pravo imalo je sasvim ograničena dejstva u pogledu posledica secesionih promena koje su kroz
njegovu kodifkaciju i progresivni razvoj regulisane pravilima o sukcesiji država. Međutim,
sam nastanak novih država putem secesije ostao je i dalje pravno nedefnisan, što po sebi
predstavlja veliki problem za međunarodnu zajednicu čiji su kriterijumi državnosti utemeljeni na principu legaliteta (ex injuria ius non oritur). Polazeći od činjenice da se secesija
javlјa s vremena na vreme u različitoj konstelaciji međunarodnih odnosa, njena egzistencija
pretpostavlјa utvrđivanje određenih normativnih okvira. Striktnim tumačenjem pozitivnog
međunarodnog prava može se zaklјučiti da u njemu ne postoje norme kojim bi se ovaj fenomen regulisao na eksplicitan način. Međutim, ekstenzivnim tumačenjem i evolucionističkom
i teleološkom interpretacijom njegovih pravila i principa mogao bi se izvesti i zaklјučak da je
secesija regulisana međunarodnim pravom, doduše na jedan posredan način kroz kodifkaciju i progresivni razvoj prava na samoopredelјenje
