U savremenim međunarodnim odnosima, međunarodna uprava nad teritorijom predstavlja
zaštitni mehanizam međunarodne zajednice oličen u sistemu Ujedinjenih nacija koji prevashodno
služi osiguranju mira i kolektivne bezbednosti. Evolucija međunarodnih odnosa u periodu nakon
Hladnog rata dovela je do proširivanja ovlašćenja svetske organizacije van konteksta pravila i
principa propisanih u Povelji, tako da je u ozbiljnim međunarodnim političkim situacijama
neretko dolazilo do „izvođenja“ ovlašćenja iz „uobičajene međunarodne prakse“. Često je to bio
slučaj kod izvršavanja osnovnih nadležnosti Ujedinjenih nacija u vezi osiguranja, nametanja i
izgradnje mira. Navedena praksa imala je za posledicu pravu ekspanziju na planu uspostavljanja
međunarodnih uprava nad politički nestabilnim teritorijama na kojima je trebalo obezbediti
legitimnu vlast, a potom i održivi pravni i ekonomski poredak. Suštinski, takvo stanje dovelo je
do podela funkcionalnih ovlašćenja i teritorijalnih nadležnosti između različitih subjekata
međunarodnog prava i do pojave većeg broja teritorija pod međunarodnom upravom. Na
pomenuti način, Ujedinjene nacije su uz pomoć regionalnih međunarodnih organizacija, ali i
drugih međunarodnih aktera tokom i nakon krize na teritorije bivše SFR Jugoslavije uspostavile i
sprovodile mere obezbeđenja mira i konsolidacije političkog, pravnog i ekonomskog statusa
Bosne i Hercegovine
