بهبود اثرات آنتی‌بیوتیک‌ها از طریق ریزپوشانی آن‌ها با نانوذرات

Abstract

مقاله مروریمقدمه: مقاومت باکتری‌های بیماری‌زا به عوامل ضد میکروبی به‌عنوان یک همه‌گیری خاموش محسوب می‌شود که اثربخشی آنتی‌بیوتیک‌ها و سایر داروهای ضد میکروبی را تهدید می‌کند.روش‌ها: این مقاله از نوع مروری است و برای تهیه‌ی آن، مقالات اصیل از سال 2011 تا 2024 به‌صورت سیستماتیک با استفاده از پایگاه‌های Scopus، PubMed، Web of Science، BIO ONE و Google Scholar جستجو شدند. برای این منظور از کلمات کلیدی مرتبط شامل"Resistance to Antibiotics" ، "Encapsulation of Antibiotics in Nanoparticles"  و "Nanoparticles Safety" استفاده شد.یافته‌ها: اندازه‌گیری تأثیر اجتماعی، اقتصادی و اثرهای زیست‌محیطی میکروارگانیسم‌های مقاوم به دارو دشوار است، اما قطعاً قابل توجه است. نانوداروهای مختلفی مبتنی بر نانوسیستم‌های آلی (مانند لیپوزوم‌ها، میسل‌های پلیمری و نانوذرات پلیمری) و نانوسیستم‌های معدنی برای مبارزه با پاتوژن‌های مقاوم به دارو مطرح شده‌اند. نانوذرات می‌توانند با تشکیل رادیکال‌های هیدروکسیل فعال، تغییرات در عملکردهای دفاعی سلولی و اثر ضدبیوفیلم، تأثیر هم‌افزایی بر آنتی‌بیوتیک‌ها داشته باشند. همچنین، نانوذراتی با سمیت کم، کارآیی بالا، توانایی نفوذ به داخل سلول‌های میزبان و قابلیت رهایش دارو در محل خاص، می‌توانند حامل‌های بسیار مؤثری برای آنتی‌بیوتیک‌ها باشند. از جمله این حامل‌ها، لیپوزوم‌ها با ویژگی‌های آب‌دوست و آب‌گریز، میسل‌های حامل داروهای محلول در آب و نانوذرات پلیمری هستند که مقاومت سویه‌های مقاوم به چند دارو و مقاومت بیوفیلم‌ها را می‌شکنند. در این میان، پلیمرهای زیست‌تخریب‌پذیر به‌دلیل ایمنی بالاتر، گزینه‌های مطلوب‌تری به شمار می‌آیند.نتیجه‌گیری: سیستم‌های تحویل آنتی‌بیوتیک مختلفی با استفاده از نانوذرات ساخته شده‌اند، اما هنوز تحقیقات بیشتری برای طراحی سیستم‌های مؤثرتر با سطح ایمنی بالا لازم است