در مطالعۀ حاضر به بررسی تأثیر یک شیوه آموزش تعاملی تلفظ به نام بن فرانکلین بر لهجه زبانآموزان انگلیسی ایرانی (فارسی زبان) پرداخته میشود. این روش فراگیران زبان را ملزم میسازد تا از (ویژگیهای آوایی) آنچه میشنوند (نسخههای صوتی معتبر معرفیشده در این مطالعه) یادداشت بردارند و بکوشند آن متن را بر اساس یادداشتهای خود خوانده و صدایشان را ضبط کنند. سی و چهار (34) زبانآموز در سه سطح زبانی از دو کلاسِ کامل در این مطالعه شرکت کردند و [فرایندِ بررسی] چهار ماه به طول انجامید.. برای تعیین تأثیر این شیوه آموزش تلفظ، «پیش و پس از آزمون» اجرا شد. دو معلم زبان انگلیسی بومی و دو معلم زبان انگلیسی غیربومی (ایرانی) صداهای ضبط شده زبانآموزان را در مقیاس 9 گونهای «داشتن لهجۀ خارجی» ارزیابی کردند. مصاحبه نیمه-ساختارمندی نیز با هشت زبانآموز به انجام رسید تا نگرش آنها را در خصوصِ روش آموزشی جویا شویم. مقایسه نتایج از بهبود در ارزیابی لهجۀ زبانآموزان و همچنین وجود رابطه بهنسبت قوی بین مهارتِ زبان انگلیسی و میزان «لهجهداری» زبانآموزان حکایت میکرد