افزایش آگاهی زبان آموزان نسبت به ویژگی های عروضی در تلفظ کلمات و تأثیر آن بر روی مهارت شنیداری زبان آموزان ایرانی با تأکید بر نظریة توجه اشمیت (1995)

Abstract

روش‌های جدیدتر و درعین حال کاربردی، همواره آموزش زبان انگلیسی را جذاب‌تر و در عین‌حال چالش‌های آن را نیز بیشتر کرده‌است که در این میان، آموزش مهارت شنیداری یکی از دغدغه‌های پژوهندگان به‌شمار می‌آید. آشنایی ‌زبان‌آموزان با ویژگی‌های عروضی (Prosodic Features) (تکیه، آهنگ و نواخت) و بالابردن قدرت تلفظ آنان، می‌تواند بیانگر رویکردی نوین در آموزش مهارت شنیداری باشد. پژوهش کنونی، با الهام از نظریة توجه (Noticing Hypothesis) اشمیت (Schmidt) (1990) به‌بررسی تأثیر افزایش آگاهی ‌زبان‌آموزان نسبت به‌ویژگی‌های عروضی بر روی مهارت شنیداری آنان می‌پردازد. به‌همین منظور، تعدا 70 ‌زبان‌آموز با سطح متوسط که در حال یادگیری زبان در مؤسسه کیش‌ایر شهر رشت بودند، به‌عنوان افراد شرکت‌کننده در این پژوهش و با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس هدفمند (Purposeful Convenience sampling) انتخاب شدند. آن‌‌ها به‌دو گروه آزمایش و کنترل تشکیل شدند و هر کدام از گروه‌‌ها 35 ‌زبان‌آموز را شامل شدند. گردآوری داده‌های پژوهش به‌وسیله آزمون تعیین سطح آکسفورد (OPT) و پیش‌آزمون و پس‌آزمون مهارت شنیداری انجام شدند. تحلیل توصیفی و استنباطی داده‌‌ها نشان داد که گروه آزمایش با اتکا به‌افزایش آگاهی ایجاد شده نسبت به‌ویژگی‌های عروضی در تلفظ، توانست کارکرد معناداری نسبت به‌گروه کنترل در بهبود مهارت شنیداری داشته باشد. بنابراین، افزایش آگاهی ‌زبان‌آموزان نسبت به‌ویژگی‌های عروضی در تلفظ کلمات، می‌تواند به‌عنوان روشی نوظهور و کاربردی در آموزش مهارت شنیداری ‌زبان‌آموزان به‌کارگرفته شود .یافته‌های این پژوهش می‌تواند در خدمت آموزش ضمن خدمت معلمان قرار بگیرد تا آن‌‌ها با آگاهی از شیوۀ پیاده‌سازی صحیح آموزش مهارت شنیداری به‌واسطه ویژگی‌های عروضی، مهارت شنیداری ‌زبان‌آموزان و سرانجام؛ کیفیت یادگیری آنان را فزایش دهند