Poradoznawstwo jest nauką o poradnictwie, a więc o pewnej dość specyficznej społecznej praktyce. Na ogół praktyka społeczna, jest postrzegana jako byt pośredniczący między szerszymi procesami życia społecznego (produkcji, kontroli, adaptacji, scalania, edukacji itp.) i pojedynczymi produktami materialnymi lub wydarzeniami społecznymi, które są jej rezultatem. Jednakże poradnictwo nie jest praktyką „produkującą” własny wytwór lub prowadzącą do zdarzeń samoistnych, ale jest praktyką optymalizującą w skali mikro społeczne bytowanie poszczególnych jednostek i/lub w mezo- i makroskali funkcjonowanie procesów życia społecznego. Będąc swego rodzaju faktem/procesem/zdarzeniem realizuje się w międzyosobowych relacjach jako „sugestia” lub „impuls” udoskonalania organizacji i przebiegu innych procesów lub zdarzeń. Jest stosowane po to, by ulepszać, korygować, czynić najlepszymi z możliwych zarówno sytuacje osobiste jednostek lub grup, jak i procesy: produkcji, kontroli, adaptacji, społecznych więzi, edukacji lub wychowania i zwiększać ich efektywność. Poradnicza praktyka, jest zatem - w tym punkcie widzenia - usługą i/lub strategią. W przestrzeni życia społecznego poradnictwo ma charakter transwersalny i jest zawsze jakieś (rodzinne, zawodowe, prawne, medyczne itp.), czyjeś (systemu edukacji, produkcji, kontroli społecznej, społecznej adaptacji itp.) lub stosowane wobec kogoś (osób bezradnych, zaradnych ale niezdecydowanych, wykluczonych itp.)
