Profesjonalne przygotowanie nauczyciela do pracy we współczesnej szkole nie może odbywać się tylko poprzez zdobywanie wiedzy o tym, jak efektywnie nauczać, jak dobierać metody i środki, by osiągać zamierzone cele, a więc nabywanie kompetencji technicznych, ale także poprzez zdobywanie kompetencji praktyczno-moralnych, prowokujących namysł nad działaniem, autorefleksję, zmianę. Zawód nauczyciela nie powinien sprowadzać się wyłącznie do transmisji kultury dominującej, wiedzy gotowej, odgórnie narzuconej (nauczyciel nie jest też jedynym jej źródłem dla ucznia), dlatego konieczna jest zmiana w postrzeganiu zawodowej roli nauczyciela: z osoby odpowiedzialnej za transmisję, przekazywanie wiedzy na osobę organizującą warunki do uczenia się, rozpoznającą trudności, potrzeby, zasoby ucznia, diagnozującą i wspierającą szeroko rozumiany rozwój dziecka. Potrzebna jest redefinicja tej zawodowej roli, dostosowanie jej do wymagań współczesności. „Od profesjonalistów żąda się, aby nie traktowali swych klientów przedmiotowo, postrzegali ich sytuacje całościowo i uzgadniali z nimi wszystkie decyzje dotyczące sposobu zaspokajania ich potrzeb” (Gołębniak, 1998, s. 126)
