Losada, Basilio

Hemeroteca Cientifica Catalana

D) Monogràfics: Miramarges. Revista de la Universitat de Vic. Núm. 27. Desembre de2000. Coordinadors d’aquest número: Ramon Pinyol, Ricard Torrents i Antoni Tort. Redacció:Anton Granero, Carlota Torrents i Miquel Tuneu. Ultra les esmentades, conté aportacions de Ri-card Torrents, «El júbil de la UV per Segimon Serrallonga, professor, escriptor, editor, bibliote-cari, amic»; Eusebi Coromina, «Un assaig de retrat intel.lectual»; Jordi Vilarrodà, «Segimon Se-rrallonga, activista»; Antoni Tort, «Breus notes sobre Segimon Serrallonga, professor»; VíctorObiols, «‘L’assenyada rauxa’. La poesia de Segimon Serrallonga»; Ramon Farrés, «Les traduc-cions de Segimon Serrallonga: Guia de viatge»; Andreu Roca, «Segimon Serrallonga, correc-tor»; Miquel Tuneu, «Segimon Serrallonga, editor» i Anna Andreu, «Des de la biblioteca».Reduccions. Revista de poesia. Núm. 73-74. Febrer 2001. Coberta de Perejaume. [El con-sell de redacció de Reduccions dedica aquest número doble a l’obra del poeta, traductor i re-dactor de la revista, Segimon Serrallonga, en ocasió del seu setantè aniversari]. Ultra els estu-dis esmentats, conté les aportacions de vint-i-set poetes, nou Poemes dedicats, tres de Poesiaantiga d’Egipte i Lectura de Petrarca, del poeta homenatjat, i, a la secció de «Notes», lesaportacions de Joan A. Argenter, «Poètica, gramàtica, metalingüística, metapragmàtica»; Ma-nuel Carbonell, «La sala de l’univers»; Pere Farrés, «Segimon Serrallonga i els poetes»; Joa-quim Molas, «Serrallonga o la passió de llegir», Jaume Pòrtulas, «La llum d’Agido», i JoanTriadú, «La poesia de Segimon Serrallonga».E) Miscel.lànies: Miscel.lània Segimon Serrallonga. Vic: Eumo Editorial, juny de 2001.Coordinada per Ramon Pinyol i Torrents, vicerector de la Universitat de Vic, Carlota Torrentsi Ferrer, codirectora d’Eumo Editorial, i Antoni Tort i Bardolet, degà de la Facultat d’Educa-ció de la Universitat de Vic. Les aportacions referides a Serrallonga, ultra les ressenyades, sónde Jordi Coca, Ramon Cotrina, Josep Grau, Carles Miralles, Rafael Ribó, Josep Esteve.F) Testimonis: Homenatge a Segimon Serrallonga. Ajuntament de Torelló: BibliotecaDos Rius, 2001. Aplec de documents gràfics i breus testimonis escrits d’Antoni Camprodoni Rovira, Manel-Dionís Comas i Mongay, Ramon Esturi, Maria Font i Castany, Joan Font iFabregó, Raül Palomo Llerandi, Joan Rubinat i Torres, Teresa Serrallonga i Morer i RamonVinyeta.TORRENTS, Ricard: «Segimon Serrallonga entre la vida i la poesia». Serra d’Or, núm. juliol 2002.Ricard TORRENTSInstitut d’Estudis CatalansCARLOS CASARES(1942-2002)A morte de Carlos Casares deixounos en soidade non só ós seus amigos, senón tamén ásociedade galega enteira. E non só no ámbito da galeguidade, senón tamén, e poida que de xei-to especial, nas outras culturas ibéricas para as que Carlos Casares serviu tantas veces de pon-te e de apertura.Carlos Casares foi o derradeiro escritor galego que viviu en condición discipular directacon Ramón Otero Pedrayo e Vicente Risco, dúas figuras fundamentais da Xeración Nós, queentre 1920 e 1936 iniciou os contactos cos movementos de vangarda na Europa de entreguerras.Otero, e Risco de maneira especial, foron os seus mestres, pero quen exerceu sobre Casares unNECROLOGIES532influxo máis directo foi Ramón Piñeiro. A relación con Piñeiro foi esencial para a confirmaciónda conciencia galeguista de Casares, e, en xeral, para toda a primeira promoción de posguerra.A obra de Casares foi abundante e diversa. Narrador (Vento ferido, 1967; Cambio en tres,1969; Xoguetes pra un tempo prohibido, 1975; Os escuros soños de Clío, l979; Ilustrísima,1980; Os mortos daquel verán, 1987; Deus sentado nun sillón azul, 1996; O sol do verán,2002), ensaísta (Un país de palabras, 1998; Hemingway en Galicia, 1999), investigador quecentrou o seu labor nos mestres da Xeración Nós, cos que conviviu e ós que tratou nunha re-lación fonda e fecunda. As biografías e estudios críticos que sobre Risco e Otero escribiu Ca-sares son fundamentais para un coñecemento cabeato das letras e a política galegas de entre-guerras. Tamén o son os seus libros de conversas con Ánxel Fole e con Piñeiro. Foi taménCasares un traductor ao galego de obras considerables do francés, inglés e sueco, e cultivadorda literatura para nenos, que foi para el unha vocación á que non puido adicar todo o tempoque desexou.A parte da súa obra de escritor, abundantísima e brillante, Carlos centrou o seu esforzo endinamizar a vida cultural galega e proxectala cara ó exterior. A súa relación directa con escri-tores casteláns, cataláns e vascos, e o seu coñecemento de linguas e de xentes de relevancia navida editorial europea, abriron pontes cara á difusión das letras galegas. Non é doado estable-cer o índice dos postos ós que Carlos Casares foi chamado neste esforzo de dinamización cul-tural. Académico de número da Real Academia Galega desde 1978; director da Editorial Ga-laxia desde 1985; presidente do Consello da Cultura Galega —o máximo organismo deorientación cultural do país— desde 1996, a súa presencia en institucións, a participación xe-nerosa e eficaz en todas cantas xuntanzas culturais se celebraron en Galicia nos últimos trintaanos, sinalaron de xeito decisivo o seu labor no noso ámbito cultural. Home de diálogo, aber-to a todos, pero cunhas conviccións inabalables na liña do galeguismo non nacionalista quemarcou Ramón Piñeiro, Casares estableceu relacións fecundas con tódolos grupos políticos,cun intento, tamén inequívocamente na liña de Piñeiro, de galeguizar os partidos nacionaiscon presencia en Galicia máis que de crear un partido galeguista en loita electoral permanen-te cos outros grupos.Gañou tódolos premios literarios que en Galicia se conceden: o Premio «Galaxia» por Xo-guetes nun tempo prohibido, en 1976; o «Otero Pedrayo», en 1977, polo seu estudio da vida eobra do gran escritor do Grupo Nós; o Premio «Losada Diéguez», en 1987, por Os mortos da-quel verán; o Premio da Xunta de Galicia á Creación Literaria, en 1989; o «Julio Camba» dexornalismo, no 1995, e moitos máis.Casares foi tamén un inmenso narrador oral, un conversador que amenizou e deu contidoa tertulias sen fin, un creador coa palabra. Poida que unha parte importante da súa obra non apoidamos ler endexamais: era literatura de viva voz, excepcionalmente creativa. Na súa cola-boración diaria no xornal coruñés La Voz de Galicia—serán moitos centos de páxinas candose publiquen os seus artigos— forneceu reflexións sobre temas polémicos da cultura galega euniversal, contou anécdotas e deixou a súa memoria viva de cada día nun traballo xigantescosó en parte publicado en libro.Persoalidade dialogante lonxe de calquera dogmatismo, home fondamente galego, cunha in-mensa cultura que se reflexa nas edicións críticas que preparou e, singularmente na da obra deCurros Enríquez, que pon en relación coa poesía de Hugo, de Guerra Junqueiro e, en xeral, coaliña política e o realismo social europeo do seu tempo. Carlos Casares deixa un baleiro tráxico.Basilio LOSADAUniversitat de BarcelonaNECROLOGIES 533

Carlos Casares (1942-2002)

Revistes Catalanes amb Accés Obert

D) Monogràfics: Miramarges. Revista de la Universitat de Vic. Núm. 27. Desembre de
2000. Coordinadors d’aquest número: Ramon Pinyol, Ricard Torrents i Antoni Tort. Redacció:
Anton Granero, Carlota Torrents i Miquel Tuneu. Ultra les esmentades, conté aportacions de Ri-
card Torrents, «El júbil de la UV per Segimon Serrallonga, professor, escriptor, editor, bibliote-
cari, amic»; Eusebi Coromina, «Un assaig de retrat intel.lectual»; Jordi Vilarrodà, «Segimon Se-
rrallonga, activista»; Antoni Tort, «Breus notes sobre Segimon Serrallonga, professor»; Víctor
Obiols, «‘L’assenyada rauxa’. La poesia de Segimon Serrallonga»; Ramon Farrés, «Les traduc-
cions de Segimon Serrallonga: Guia de viatge»; Andreu Roca, «Segimon Serrallonga, correc-
tor»; Miquel Tuneu, «Segimon Serrallonga, editor» i Anna Andreu, «Des de la biblioteca».
Reduccions. Revista de poesia. Núm. 73-74. Febrer 2001. Coberta de Perejaume. [El con-
sell de redacció de Reduccions dedica aquest número doble a l’obra del poeta, traductor i re-
dactor de la revista, Segimon Serrallonga, en ocasió del seu setantè aniversari]. Ultra els estu-
dis esmentats, conté les aportacions de vint-i-set poetes, nou Poemes dedicats, tres de Poesia
antiga d’Egipte i Lectura de Petrarca, del poeta homenatjat, i, a la secció de «Notes», les
aportacions de Joan A. Argenter, «Poètica, gramàtica, metalingüística, metapragmàtica»; Ma-
nuel Carbonell, «La sala de l’univers»; Pere Farrés, «Segimon Serrallonga i els poetes»; Joa-
quim Molas, «Serrallonga o la passió de llegir», Jaume Pòrtulas, «La llum d’Agido», i Joan
Triadú, «La poesia de Segimon Serrallonga».
E) Miscel.lànies: Miscel.lània Segimon Serrallonga. Vic: Eumo Editorial, juny de 2001.
Coordinada per Ramon Pinyol i Torrents, vicerector de la Universitat de Vic, Carlota Torrents
i Ferrer, codirectora d’Eumo Editorial, i Antoni Tort i Bardolet, degà de la Facultat d’Educa-
ció de la Universitat de Vic. Les aportacions referides a Serrallonga, ultra les ressenyades, són
de Jordi Coca, Ramon Cotrina, Josep Grau, Carles Miralles, Rafael Ribó, Josep Esteve.
F) Testimonis: Homenatge a Segimon Serrallonga. Ajuntament de Torelló: Biblioteca
Dos Rius, 2001. Aplec de documents gràfics i breus testimonis escrits d’Antoni Camprodon
i Rovira, Manel-Dionís Comas i Mongay, Ramon Esturi, Maria Font i Castany, Joan Font i
Fabregó, Raül Palomo Llerandi, Joan Rubinat i Torres, Teresa Serrallonga i Morer i Ramon
Vinyeta.
TORRENTS, Ricard: «Segimon Serrallonga entre la vida i la poesia». Serra d’Or, núm. juliol 2002.
Ricard TORRENTS
Institut d’Estudis Catalans
CARLOS CASARES
(1942-2002)
A morte de Carlos Casares deixounos en soidade non só ós seus amigos, senón tamén á
sociedade galega enteira. E non só no ámbito da galeguidade, senón tamén, e poida que de xei-
to especial, nas outras culturas ibéricas para as que Carlos Casares serviu tantas veces de pon-
te e de apertura.
Carlos Casares foi o derradeiro escritor galego que viviu en condición discipular directa
con Ramón Otero Pedrayo e Vicente Risco, dúas figuras fundamentais da Xeración Nós, que
entre 1920 e 1936 iniciou os contactos cos movementos de vangarda na Europa de entreguerras.
Otero, e Risco de maneira especial, foron os seus mestres, pero quen exerceu sobre Casares un
NECROLOGIES532
influxo máis directo foi Ramón Piñeiro. A relación con Piñeiro foi esencial para a confirmación
da conciencia galeguista de Casares, e, en xeral, para toda a primeira promoción de posguerra.
A obra de Casares foi abundante e diversa. Narrador (Vento ferido, 1967; Cambio en tres,
1969; Xoguetes pra un tempo prohibido, 1975; Os escuros soños de Clío, l979; Ilustrísima,
1980; Os mortos daquel verán, 1987; Deus sentado nun sillón azul, 1996; O sol do verán,
2002), ensaísta (Un país de palabras, 1998; Hemingway en Galicia, 1999), investigador que
centrou o seu labor nos mestres da Xeración Nós, cos que conviviu e ós que tratou nunha re-
lación fonda e fecunda. As biografías e estudios críticos que sobre Risco e Otero escribiu Ca-
sares son fundamentais para un coñecemento cabeato das letras e a política galegas de entre-
guerras. Tamén o son os seus libros de conversas con Ánxel Fole e con Piñeiro. Foi tamén
Casares un traductor ao galego de obras considerables do francés, inglés e sueco, e cultivador
da literatura para nenos, que foi para el unha vocación á que non puido adicar todo o tempo
que desexou.
A parte da súa obra de escritor, abundantísima e brillante, Carlos centrou o seu esforzo en
dinamizar a vida cultural galega e proxectala cara ó exterior. A súa relación directa con escri-
tores casteláns, cataláns e vascos, e o seu coñecemento de linguas e de xentes de relevancia na
vida editorial europea, abriron pontes cara á difusión das letras galegas. Non é doado estable-
cer o índice dos postos ós que Carlos Casares foi chamado neste esforzo de dinamización cul-
tural. Académico de número da Real Academia Galega desde 1978; director da Editorial Ga-
laxia desde 1985; presidente do Consello da Cultura Galega —o máximo organismo de
orientación cultural do país— desde 1996, a súa presencia en institucións, a participación xe-
nerosa e eficaz en todas cantas xuntanzas culturais se celebraron en Galicia nos últimos trinta
anos, sinalaron de xeito decisivo o seu labor no noso ámbito cultural. Home de diálogo, aber-
to a todos, pero cunhas conviccións inabalables na liña do galeguismo non nacionalista que
marcou Ramón Piñeiro, Casares estableceu relacións fecundas con tódolos grupos políticos,
cun intento, tamén inequívocamente na liña de Piñeiro, de galeguizar os partidos nacionais
con presencia en Galicia máis que de crear un partido galeguista en loita electoral permanen-
te cos outros grupos.
Gañou tódolos premios literarios que en Galicia se conceden: o Premio «Galaxia» por Xo-
guetes nun tempo prohibido, en 1976; o «Otero Pedrayo», en 1977, polo seu estudio da vida e
obra do gran escritor do Grupo Nós; o Premio «Losada Diéguez», en 1987, por Os mortos da-
quel verán; o Premio da Xunta de Galicia á Creación Literaria, en 1989; o «Julio Camba» de
xornalismo, no 1995, e moitos máis.
Casares foi tamén un inmenso narrador oral, un conversador que amenizou e deu contido
a tertulias sen fin, un creador coa palabra. Poida que unha parte importante da súa obra non a
poidamos ler endexamais: era literatura de viva voz, excepcionalmente creativa. Na súa cola-
boración diaria no xornal coruñés La Voz de Galicia—serán moitos centos de páxinas cando
se publiquen os seus artigos— forneceu reflexións sobre temas polémicos da cultura galega e
universal, contou anécdotas e deixou a súa memoria viva de cada día nun traballo xigantesco
só en parte publicado en libro.
Persoalidade dialogante lonxe de calquera dogmatismo, home fondamente galego, cunha in-
mensa cultura que se reflexa nas edicións críticas que preparou e, singularmente na da obra de
Curros Enríquez, que pon en relación coa poesía de Hugo, de Guerra Junqueiro e, en xeral, coa
liña política e o realismo social europeo do seu tempo. Carlos Casares deixa un baleiro tráxico.
Basilio LOSADA
Universitat de Barcelona
NECROLOGIES 533


http://revistes.iec.cat/index.php/ER/article/download/38555/38538

Carlos Casares (1942-2002)

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Hemeroteca Cientifica Catalana

Revistes Catalanes amb Accés Obert