Piñeiro Pais, Laura

Portal de Revistas Científicas Complutenses

Madrygal, 2015, 18  261
Os minutos, ou quizais horas, transcorrían 
de forma vagarosa e sentía como a boca se lle 
ía secando. A muller que a acompañaba apun-
taba nunha mediocre revista de encrucilladas 
todas as palabras que se lle ían ocorrendo, fa-
cendo caso omiso da tentativa de movemento 
da persoa que se atopaba ao seu carón. Como 
un último recurso para chamar a súa atención, 
comezou a aturrarlle unha infinidade de insul-
tos da forma máis vulgar posible, pero non ob-
tivo ningunha resposta. A silueta permanecía 
impasible nun recuncho afastado do vehículo, 
en silencio. O tremor resultáballe case inso-
portable e por primeira vez na súa vida tivo 
medo de esmorecer. Necesitaba só un máis, o 
último, por piedade. Así que, cando o abate-
mento xa non a deixaba pensar con claridade, 
botouse a chorar e sentiu unha forte puntada 
na cavidade torácica. Nese intre xurdiu na fa-
ciana da enfermeira a imaxe daquela ave que 
chamara ás portas da súa vida a mañá anterior, 
pero esta xa non reflectía a beleza de outrora, 
senón que perdera os folgos naquela apática 
mañá de verán. E así, mentres saloucaba polo 
infortunio dun animal que lle traía tantos re-
cordos, percibiu que o coche se detiña. Por fin 
chegara ao seu destino.
Baixaron a padiola sen moito tino e a mu-
ller das encrucilladas bufou aliviada mentres 
estiraba as pernas. O clima da cidade era 
moito máis apracible que o da vila, aínda que 
ela o cambiaría sen dubidar por calquera dos 
xélidos invernos da súa xuventude. Cando a 
trasladaron ao interior do hospital observou a 
través da fiestra o que con seguridade sería o 
seu último solpor, o solpor dun fracaso que, 
coma ela, se perdera entre o verde e a verdade, 
aquel que lle recordaba que toda a vida ía ser 
vinte e catro de novembro.
ISSN: 1138-9664
«Non pode ser vinte e catro de novembro 
toda a vida». Esta reflexión era a última que lle 
quedaba por embalar. As luces da autoestrada 
transformábanse no seu maxín nun resplandor 
que sen dúbida lle resultaba familiar. “Oh you 
make me live now”, cantaruxaba mentres os 
ollos daquela voluptuosa silueta lle reproba-
ban a súa actitude pueril. Non era consciente 
do tempo que lle quedaba para chegar ao seu 
destino, pero a efixie da súa exasperación po-
díase observar xa representada nos cristais do 
automóbil. A medida que o tempo transcorría 
e as recriminacións do seu acompañante co-
mezaban a incomodala, optou por manter un 
sorriso mordaz para que a perplexidade silen-
ciase o que ela non conseguía. 
A solución do cambio de cidade era unha 
quimera na que porfiaba todo aquel que parti-
cipaba na súa función e, sen ter en conta a súa 
opinión, organizáronlle unha despedida case 
esperpéntica na que non faltaron agasallos, 
comida a manchea e bágoas tinxidas de incré-
dula compaixón. Mentres os seus familiares 
insistían en abelloala con ridículas cancións 
de despedida, ela centrou a súa atención  nunha 
rula que petaba insistentemente nunha das 
fiestras do comedor. Nese intre –e  realmente 
en todos dende semanas atrás– foi incapaz de 
mudar a súa posición estática, como tampouco 
puido acenar coa cabeza. A visión do animal 
converteuse nunha especie de alucinación na 
que confluían algúns episodios da súa vida pa-
sada e outros que con certeza xamais se produ-
cirían. De súpeto, o movemento obstinado do 
paxaro cesou e a imaxe ennegreceu ata con-
verterse nun burato entre as tebras. Non sabe-
ría precisar con exactitude a duración daquela 
ilusión, pero cando volveu en si o animal xa 
desaparecera deixando unicamente a pegada 
dun amor esquecido.
O solpor do fracaso
Laura Piñeiro Pais


O solpor do fracaso

http://revistas.ucm.es/index.php/MADR/article/download/51461/47737

O solpor do fracaso

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Portal de Revistas Científicas Complutenses