Lourenzo, Manuel

Portal de Revistas Científicas Complutenses

Coppola: Sempre tan misterioso, Conde
Drácula?
Drácula: Asusteino?
Coppola: Non é nada... Entón acabou
subindo?
Drácula: Como di?
Coppola: Para ver a rodaxe.
Drácula: Ah, certo. Espero que a miña
presenza non o distraia.
Coppola: Esta é a última secuencia. Por favor,
sente. Aquí ten unha cadeira.
Drácula: Vostede non me coñece, Mr. Coppola:.
Eu nunca faría iso.
Coppola: O que?
Drácula: Sentar nesa cadeira que me ofrece e
que leva o seu nome no espaldar. No meu mundo
respectamos as xerarquías.
Coppola: Entón faga o que quixer. Así non hai
ningún problema.
Drácula: Eu non pretendín ofendelo.
Coppola: Non o fixo. Mais tampouco
entendeu o meu xesto, que era pura cortesía.
Drácula: Comprenda que non poida desertar
do meu estatus.
Coppola: Compréndoo perfectamente. E agora
quererá non atrapallar? Acomódese alí, entre
aquelas caixas.
Drácula: Está ben, Mr. Coppola:. Teño moita
curiosidade en presenciar...
Coppola: Silencio.
Drácula: Con certeza... Mais que están a facer
os seus criados?
Coppola: Non son os meus criados, son os
técnicos. Están a recortar as luces e a lle dar os
últimos toques ao decorado. Eses ferros
precisaban dunha man de purpurina. E non
digamos as madeiras, tan atacadas do mofo que
máis parecen restos sepulcrais... Permita que lle
diga que ten isto bastante abandonado, Conde
Drácula.
Drácula: Esas luces teñen que estar aí?
Coppola: Por que? Incomódano?
Drácula: Non, non. É que non ando ben da
vista. Adeus logo. Espero que me desculpe.
Coppola: Está a fuxir da luz, como os
morcegos?
Drácula: Non se burle. É certo que teño un
problema coa luz natural. Creo que lle chaman
fotofobia. Mais a luz dos focos podo aturala, só
que preciso dun tempo, pois a adaptación non é
inmediata, entende?
Técnico: Podo iluminar, Mister?
Coppola: Quererá dar vostede o sinal, Conde
Drácula:?
Drácula: Que é o que teño que dicir?
Coppola: Que lle parece “fiat lux”?
Drácula: Está a se burlar?
Técnico: Dáme licenza, Mister?
Coppola: Conde?
Drácula: Está ben. Iluminen.
Madrygal, 2009, 12  209-211
Teatro
Rodaxe
Manuel LOURENZO
ISSN:1138-9664
Personaxes:
Coppola
Drácula
Outros
Transilvania.
Rodaxe na mansión do Conde Drácula.
Este aparécelle por detrás ao director do filme.
209-211 Teatro.qxd  07/07/2009  15:24  PÆgina 209
Acéndense os focos.
Drácula protéxese da luz coas mans.
Os actores ocupan os seus lugares.
O Conde fala polo baixo.
Drácula: Eses son os actores?
Coppola: Algúns deles. A maioría hai días que
marcharon. Xa lle dixen que esta era a última
secuencia da rodaxe.
Drácula: Imaxinaba que todo isto duraría máis.
Quixera ter saudado cada un persoalmente.
Coppola: Eles tamén gustarían de telo
coñecido.
Drácula: Dixéronllo así?
Coppola: Vino nas súas caras, cando se despe-
dían... Levaban estampada a frase: “Lástima non
termos coñecido o Conde Drácula”.
Drácula: Por que non me mandou chamar?
Deixaría o que for para atender os meus
hóspedes. Entre nós, os balcánicos, a hospi-
talidade é un...
Coppola: Vostede andaba no seu e nós no
noso. Non se angustie. Coñecerá o protagonista e
iso será compensación suficiente.
Drácula: Quen é o protagonista?
Coppola: Non o sabe?
Drácula: O do manto dourado?
Coppola: Un magnífico actor e un auténtico
profesional.
Drácula: O das uñas pintadas e maneiras de
duquesa?
Coppola: Contratalo case nos leva á ruína.
Drácula: Nos Balcáns non gastamos esas
saias.
Coppola: Quéreme dicir que non aproba o ves-
tiario? En que basea a súa crítica?
Drácula: Eu non critico, Mr. Coppola. Só me
limito a constatar o abismo existente entre a súa
ficción e a miña realidade. Ese home parece un
espantallo.
Coppola: O cinema é unha arte, Conde
Drácula. Imaxes a reflectiren mundos, non a
rexistraren sombras fuxidías.
Drácula: Parece obsesionado coas cores, Mr.
Coppola. Tantas cores en acción revelan
prevención ante a verdade máis profunda, que é
opaca. Eu son opaco, Mr. Coppola. Para
achegarse a min, para expresarme, sóbralle
policromía.
Coppola: Repítolle que o cinema é unha arte.
E chega xa de lerias. Teño que traballar.
Drácula: O traballo non é unha desculpa, sig-
nore, nin sequera un obxectivo.
Técnico: Paramos para xantar, Mister?
Coppola: Un momento. Que foi o que quixo
dicir con iso dos matices, Conde?
Drácula: Falei eu dos matices?
Coppola: Non o fixo?
Drácula: É posíbel. Vou vello e non me lembro
do que digo, ás veces.
Coppola: Afirmou que eu adoraba os matices?
Drácula: Afirmeino?
Coppola: Se non o fixo é que o pensou, de
certo.
Drácula: E como pode saber o que eu penso ou
deixo de pensar?
Coppola: Vostede afirmou que eu adoraba os
matices, e iso é correcto. Eu adoro os matices, e
esa veneración tan especial pola gama cromática
é unha das claves do meu estilo. Ou cal pensa que
ía ser a causa de Hollywood me atrapar e non me
deixar tranquilo? Podo xurar que actualmente
vivo secuestrado pola fábrica de soños. E que é o
que sorprende tanto en min? Cal é finalmente o
segredo da miña arte? Os matices.
Drácula: Xa me lembro. Eu non falei de
matices. Eu sostiven simplemente que vostede
estaba obsesionado polas cores... Xa eu sabía que
a memoria non me podía fallar tanto.
Técnico: Mister?
Coppola: Si?
Técnico: O equipo técnico, por unanimidade,
decidiu que eran horas de papar.
Coppola: Merda.
Técnico: Coa súa licenza, vou desligar os
focos.
Coppola: Merda.
Técnico: E, se ten algo que opor, pode falar co
delegado sindical.
Coppola: Merda.
Drácula: Se o preferir, falamos das cores...
Coppola: Como di? 
Drácula: Eu tamén as amaba noutros tempos,
cando estaba ebrio de vida. Un día chegara a
convocar as cores todas, até me ver saturado. E
acabara por estoupar. Ou, para que me entenda,
fundira en negro. A eclosión de matices fora a
miña perdición...
Coppola: Non. A sombra fora a súa perdición.
A sombra da noite máis longa, que o atrapara coas
súas raíces. O drama da morte sempreviva. E non
me diga que chegara a ela por un exceso de
Manuel Lourenzo Rodaxe
Madrygal, 2009, 12  209-211210
209-211 Teatro.qxd  07/07/2009  15:24  PÆgina 210
coloración. O seu caos non ten esas orixes. O seu
caos é simple e espontáneo como unha precisa
maldición. Senón, pregunte aos espellos.
Drácula: Non se desborde. Quen podía saber
máis de min do que eu propio, Mr. Coppola?
Coppola: Os espellos saben máis.
Drácula: Non saben nada. Esa aparencia das
imaxes reflectidas caducou no mesmo  instante de
eu saber que non estaba, que era sombra, a miña
propia testemuña, como vostede gusta de dicir.
Coppola: Por favor, non brinquemos coas
palabras.
Drácula: Eu sei quen son, de que materia estou
formado.
Coppola: Como o pode saber sen se ter ollado
desde fóra? Os espellos non o devolven, non
posúe máis retrato de si propio que o que os
outros podemos fornecerlle. Só os alleos sabemos
quen é ou polo menos como é.
Drácula: Os alleos coñecen, todo o máis, o
meu perfil, o que podía interesar, por exemplo, a
un escultor.
Coppola: E a un cineasta.
Drácula: Un cineasta non había tirar moito
desa cópula.
Coppola: Entón? Que ven sendo o cinema
senón a arte de brincar coas formas?
Drácula: Coas formas, non coa forma orixinal.
Coppola: As formas móvense, evolúen.
Drácula: A forma orixinal é estática.
Coppola: Será por iso que eu non imitei a súa
forma? Agora podo confesarlle que non me atraía
especialmente. Preferín encontrala en Gary
Oldman, o actor, que é finamente intuitivo.
Drácula: Ese Drácula seu dáme arcadas.
Coppola: Pois foi a través del que comprendín
quen era Drácula realmente.
Drácula: E quen era?
Coppola:  Vostede, non.
Drácula: Desconfía do Drácula real? A
verdade non lle interesa?
Coppola: Eu son artista, Conde. E teño a
obriga de bater na casca até chegar á pebida, que
neste caso é un vampiro, non un filósofo.
Drácula: Non espero que me comprenda.
Vivimos en mundos moi diferentes. Vostede
está obrigado a pensar no seu público, nos
promotores...
Coppola: Iso é certo.
Drácula: E ten que lles vender o tópico, o
Drácula: menos auténtico...
Coppola: Iso xa é máis discutíbel.
Drácula:  Vestido e maquillado como unha
duquesa de opereta...
Coppola: Sabe que a súa vaidade é
insuportábel, Conde Drácula:? Propóñolle unha
tregua até mañá. Por que non senta e goza sen
reservas da rodaxe desta última secuencia? Talvez
vendo os actores traballaren chegue a aprender
algunha cousa do cinema e de si propio...
Drácula: De min sei o que teño que saber,
signore Coppola. E, canto á arte do cinema, tiven
as miñas experiencias con xenios como Murnau,
tan minucioso; co reverente Fischer ou con aquel
alemán estrafalario, Herzog, que me vía como un
rato... Eles e outros retratáronme en todas as
posturas, mesmo nas menos favorecedoras... Mais
ningún deixara de escoitar con paciencia as miñas
apreciacións sobre o drama que veño padecendo...
Coppola: Non era a miña intención ofendelo,
Conde Drácula.
Drácula: Non me ofendeu. Para ben ou para
mal, os mortos somos insensíbeis.
Voltan as xentes do equipo.
Prenden novamente as luces.
Coppola: Quererá desculparme?
Drácula: Con certeza.
Coppola: E desexarme éxito co filme?
Drácula: O seu éxito está garantido, Mr.
Coppola.
Coppola: Recoñece finalmente o meu talento?
Drácula: Eu nunca dubidei do seu talento.
Coppola: É moi xentil.
Drácula: Só da súa capacidade.
Dá unha volta e desaparece.
Coppola: Como dixo?
A voz de Drácula: soa nas súas costas.
Drácula: Polo demais estou tranquilo. O seu
sarcasmo non me pode dar máis morte.
Escuro e silencio.
Manuel Lourenzo Rodaxe
211Madrygal, 2009, 12  209-211
209-211 Teatro.qxd  07/07/2009  15:24  PÆgina 211


Rodaxe

http://revistas.ucm.es/index.php/MADR/article/download/MADR0909110209A/32935

Rodaxe

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Portal de Revistas Científicas Complutenses