Borrazas, Xurxo

Portal de Revistas Científicas Complutenses

ISSN: 1138-9664
Vol. 5(2002): 143-144
NARRATIVA
LITERATA
XURXO BORRAZAS
— ¡Deixa a navalla, por rija nai!- enrendeu que
isro cun asaltante podía favorecela. Por túa naí, a
navalla non.
— Dame un motivo.
Anos atrás, nos días do activismo, estivera per-
suadida de que en todo violador era doadamente
rastrexable a pegada do conflicto edípico. Agora
botaba pestes contra a psicanálise e as suas revi-
sións ú la carite, pero o subconsciente rraizoáraa.
Pensou un segundo, co coirelo na gorxa. ¿Que
motivos razonables había para que cía non morre-
se? ¿que facía da súa vida algo imprescindible, algo
valioso aos olIos desre home?
— Douche cartos, o que teiSa— esa era, evidente-
mente, a primeira opción. Hai a quen o difieimo o
aplaca máis ca o sexo.
— Non quero cartos- arallou o home. —¿Ti pen-
sas que eu fago isto por carros? Se quixese cartos
roubaría un banco ou romperla o lornbo de luns a
venres. Xa o pmobei, impórranme unha merda os
cartos.
— Teño moitos —a ver se aumentando a dose o
levaba a imaxinar obxectos, posesións. —Prometo
non denuncíarte.
— ¿Vesme cara de falar por falar, de volverme
atrás? ¿vesme cara de ter gana de conros?
Tiña pouco que perder e á fin ela decidiuse por
un veilo truco. Os recursos da memoria retrocede-
ron vencidos e borou man da imaxinación.
— Son escritora. Podo contarche un bo conto.
Primeiro eu cóntoche e despois falamos.
Xamais imaxinara que nunha situación tan ao
límite fose reaccionar con nada semellante á frial-
dade. El pareceu ir esroupar nunha gargallada, sen
embargo vírou serio.
— Que me empalme— esixiu, —e sen mariconadas.
Fía improvisou a súpera relación dun hospitali-
zado que se repoñia dunha lexionela e a súa atrac-
iva enfermeira na quenda de noire, unha xove
loira en prácticas con bara curra semitransparente,
rotunda e impecable, melena lisa e olIos pintados,
medias brancas e conxunto interior de encaixe.
Todo o tópico e esquemático que soubo. «Córrete
e vane» pensou baixo o peso abafante do agresor.
«Córrere e déixame en paz, filIo de puta». Cando
remarou a historia el enguliu cuspe, excitado, e
presionou a punta da folía contra a base do quei-
xo. —¡Segue!— ordenou.
— Xa está— implorou a muller, pousando as
mans no peito enriba súa e empurrando para que
non a esmagase.
— ¿Xa está?— repetiu el. —¿Como que xa está?
Iso terei que dicilo eu, hostias—. O peito do home
contracuse coa respiración, os seus olios faiscaron
chorosos e ela ollou o seu pánico reflectida neles.
—Ti a mm non me coñeces, tía. Non res puta idea.
¿Pensas que unha puta historia dun minuto che vai
salvar a vida on que? ¿en que catalio de mundo
vives? Un minuto de merda vai ser o que che
queda a ti.
— Se me dás tempo, podo alongala.
Nas súas obras cía escribía arreo sobre as limima-
cións da literatura, a superación dos xéneros ou o
colapso da linguaxe. Mi eran xogos de palabras,
lucimento formal. Cando se ocupaba desas bagate-
las xa líe entraba a dúbida pero co gume no pesco-
zo a dúbida non cabía. A literatura, sempre, era un
retraso da dor.
Pois agora vasma contar ourra puta vez, pero
máis porca e que dure o triple, ou máis. Ata que eu
che mande.
— Acouga, acouga. Está ben- aceptou cía.
Había cousas peores ca improvisar un relato ou
escribir por encargo. —Pero antes quirame a nava-
lía, érguea un centímetro, que me vai mancar. Ti
non me queres mancar ¿non é?— un retraso da dor.
— De navallas quen sabe son eu, e está ben onde
está. ¿Pedinche eu algo a ti? ¿eh? Ti primeiro conra
XURXO BORRAZAS LITERATA
e despois va veremos. As cousas hai que gañalas,
¿non cho aprendemon na casa?
El tiña vinteún anos e cia comenta e tres. Reme-
xíalle as tripas lembrar aquelas preguntas rmapaílei-
ras das entrevistas: ¿vosrede escribe pensando nal-
gún universo lector en concreto? ¿en que medida o
mercado e o público condicionan os seus provec-
ros e personaxes? ¿elixe as historias que líe gustan a
vostede ou as que cre que líe van gustar ao lector?
¿a nivel estilístico, calcula o efecto de cada paso, de
cada decisión, on actúa máis ben de inaneira intui-
tiva? ¿qué tipo de recepción crítica íie suscita un
maíor interese, a académica dos departamentos
unlversítaríos ou a superficial e espontánea dos
medios? ¿a narratividade é no seu caso un artificio
abstracto ou un risco consusmancial á vida, unha
condición?
No seu lugar retía que estar aquela grea de vot-
nalisras e aprendices para se facer unha idea da ver-
dadeima enridade e o funcionamenro do literario.
No presente, todo o antediro meducíase a unha folía
de metal embafada imperceptiblemente pola suor
que emanaba dos poros en torno á gorva e a xugu-
lar: a teoría da recepción inmediata. Dous minutos
despois de pedimílo, a presión da folía relaxouse uns
milímetros, mespirou coma se estivese de parto e
comezou de novo o relato. El cuspiu no chan e
levou a man libre á bragueta.
— Sen présa— avisouna, entrenzando os dedos
dunha man cos dela, —e a enfermeira ten que ser
morena, coma ti.
Desta volta fixo que a descripción do convale-
cente protagonista coincidise coa da besra que a
ameaaaba, adoprou o seu punto de vista, valeuse
do estilo indirecto libre e comezou: «Era verán, a
planta estaba chea de yente a suar baixo as sabas e
a calor era abafanre. Senriu como as dúas enfer-
menas se despedían no corredor con hico e ela
entrou».
Engadiu metáforas a base de f’igos abertos e
zume de amorodos silvestres, bañeiras con escuma
e pétalos de rosa. Demorouse na suavidade da pel
e o cobregueo das cadeiras, a longura das coxas, o
ampear saivaxe dos corazóns enfrontados e a fir-
meza dos peiros da A.T.S. O violador xa sabía que
ela vivía soa e aquilo podía alongarse mil días máis,
mentres durasen as provisións e a muller quixese
gañar tempo.
Cando ela viu que a respiración do tome se
fixo máis dificultosa, que a navaila tremía e o
cuspe líe saia máis seguido, ensarillou no relato
un catálogo de posturas para facer o amor inza-
das de detalle técnico e vocabulario explícito,
con moita cacha ampla e moiro pene xiganre e
moira trabada no pescozo e motra cona mollada
e quente e moita cara entre as tetas e moito salaio
conrido. Finalmente arriscouse e mereu á enfer-
meira vefa no alio sendo penetrada mentres dur-
mía no cuarto de garda e espertando en plena
mamada sonámbula. Senriuse literata, un ador-
no en plan lesbo e o rostro do asaltante contra-
euse varios segundos, chorou baboso e zoscoulle
un lapote á súa víctima.
—Es tan puta coma todas— dixo, —se dis algo
márore— e fuxiu da vivenda cos calzóns embouta-
dos en seme.
144
Vol. 5(2002): 143-144


Literata.

http://revistas.ucm.es/index.php/MADR/article/download/MADR0202110143A/33399

Literata.

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Portal de Revistas Científicas Complutenses