Taha Toros Arşivi, Dosya No: 37-Server Tanilli.



Not: Gazetenin "Evet/Hayır" köşesinde yayımlanmıştır

Akbal, Oktay

Istanbul Sehir University Repository

S. Tanilli 
ve ötekiler...
Oktay AKBAL
E skiden bir kişi öldürülse günlerce sürerdi gürültü­sü. Yazılar, soruşturmalar, incelemeler, açıklamalar... Şimdi her gün acıyoruz gazeteleri, kaç kişi öldürül­
dü, kaç kişi yaralandı, sakat bırakıldı, dövüldü, okuyo­
ruz, geçiyoruz. Ölülere cenaze törenleri yapıyoruz. Yum­
ruklar sıkılı, bağırarak, sloganlar atarak mezarlığa ka­
dar gidiyoruz, ‘Sen ölmedin, sen ölmezsin' diye ses­
leniyoruz ölüye!.. Sonra da yine gündelik savaşımları­
mıza donuyoruz. Bir kısır döngüde yaşayıp gidiyoruz.
Ölenler ¡cin böyle... Bir de yaralananlar, sakat ka­
lanlar vaı. Onları kim düşünüyor, kim hatırlıyor, kim 
yardımcı oluyor? Ancak cok ünlü kimselerin adı anılı­
yor, falanca şurada tedavi görmekte, öteki bilmem ner- 
de bakılmakta diye haberler duyuyoruz. Seviniyoruz, bu 
tür şiddet kurbanlarının iyileşme, düzelme yolunda ol­
duklarını öğrendikçe mutlu oluyoruz. Ama o yüzlerce ya­
ralı, sakat insan, onların yakınları, eşleri, çoluk çocuk­
ları... Onlar ne oldular? Ne olacaklar? Kim yardım ede­
cek, kim tedavi ettirecek?
Doçent Dr. Server Tanilli aylardır Londra'da. Ünlü 
bir hastanede bakılıyor. Sağlığı düzelmiş, ama teker­
lekli koltukta yaşamını sürdürebilecek biçimde düzel­
miş... Şimdilik koklu bir iyileşme yok. Ama umut yok 
mu hiç? Umut var, İnsanoğlu bilime, uygarlığa, insanca 
duygulara inandığı sürece umut var, olacak da... «Mut­
laka yürüyeceğim» diyormuş Tanilli «Kürsüde, öğrenci­
lerime ayakta ders vereceğim». Bu büyük bir direnme 
gücüdür. Kötülüklere, acılara, acımasızlıklara, gerilikle­
re karşı çıkan bir bilim adamının bu savaşımda üstün 
olma bilinci, inancıdır. «Şu anda hastalığıma çare yok 
deniyor. Bu doğrudur. Ancak yüzyılımızın bu aşama­
sında mutlako sinir sistemindeki bu kopukluğu gidere­
cek bir yöntem bulunacağı inancındayım.»
Bir dost, emekli Kurmay Albay Cahit Tanör son gün­
lerde Londra'da gidip görmüş Tanilli'yi. «Tanllll’nin bu­
lunduğu hastane her türlü övgünün üstünde göründü 
bono.» diyor. «Yarım saatte bir tansiyon ve nabız ölçü­
lüyor, derece ağızdan alınıyor. Saat başı süt, çay veya 
meyve suyu gibi böbreklerin çalışmasını sağlayan içki­
ler veriliyor, iki saatte bir yatak değiştiriliyor. Odanın 
penceresi devamlı açık. Fakat gece ve gündüz ısı oto­
matik olarak sabit tutuluyor. Personelin nöbet değiştir­
mesi gibi nedenlerle hizmet ve bakım kesinlikle aksatıl­
mıyor. Özetle diyebilirim ki hastaneyi eleştirmeye ola­
nak yok. Her şey düşünülmeyecek bir mükemmellikte. 
Server'i İlkin arabada kendi kendine yeterli olmaya ça­
lıştırıyorlar. Bunun için ok atma talimlerinden başla­
mışlar. Göğüs adalelerinin gelişmesi için bu egzersizle­
re pek önem verirlermiş. Cok yorucu ve usandırıcı 
geliyor bu eğitim Tanilli’ye. Bunun yanında ılık bir yüz­
me havuzunda sadece kollarıyla yüzmeye de alıştırılı­
yor. Bu arada masa tenisi oynatılmaya da başlanmış. 
Sıro yakında bilardoya gelecekmiş.» Sayın Tanör, duy­
gulandırıcı bir noktayı daha belirtiyor: «Server’in baş 
ucunda küçük, zarif bir kartla Gündüz Ökçün yazılı na­
dide çiçeklerden oluşan bir saksı vardı. Bakanımızın 
bu jestinden gurur duydum.»
İşte böyle bir hastanede bakım görüyor değerli bi­
lim adamımız. Bir militanın silahından çıkan küçük bir 
kurşunun yarattığı onanmaz yarayı dost eller, yürekler, 
bilimin ışığında aylardır düzeltmeye, hafifletmeye çalışı­
yorlar... Gurur duyar mı, sevinir mİ o eylemci delikanlı 
yaptığı bu işe? Duydukça, okudukça bu ölüm kalım sa­
vaşını, bir bilim adamının yaşamda kalmak, İnandığı 
yolda yürümek, yararlı olmak direncini, ne der, ne dü­
şünür? İçinde bir şeyler kopmaz mı? Yaptığından sıkıl­
maz, utanmaz m ı? O ve onun gibi niceleri, kapıların, 
sokokların, alanların köşelerinde ellerinde silah aydın 
avıno çıkanlar, çıkarılanlor sözüm sizedir, size!..
Tanilli değerli bir insan, her türlü bakımo, ilgiye 
hak kazanmış bir yurttaş. . Ama ya ötekiler, vurulan po­
lisler, öğrenciler, öğretmenler, işçiler! Onlar ne oluyor, 
onlar bizim yetersiz hastanelerimizde nasıl bakım görü­
yorlar. İlgilenen kim onlarla? Hangi örgütler, hangi kişi­
ler? Bir polis yazmıştı geçenlerde 'arkadaşımız bugün 
yarın ölecek, bakan yok, ilgilenen yok’ diye. Ertesi gün 
o polisin öldüğünü duydum, içimde bir şey koptu. Genel 
yaşlısı, yoksulu zengini, okumuşu okumamışı, ünlüsü ün­
süzü... Bütün kurbanlara eşit davranmalıyız. Hepsi dostu­
muz, kardeşimiz, arkadaşımız Imişceslne... Bilelim kİ de­
mokrasi gazileridir onlar... Faşizmle en önde savaşan-
lord,r-___________Z  o  / / •  / £ >
Taha Toros Arşivi


S. Tanilli ve ötekiler...

http://openaccess.marmara.edu.tr//bitstream/11424/167786/3/001515613006.pdf

S. Tanilli ve ötekiler...

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository