Taha Toros Arşivi, Dosya No: 34-Haldun Tane

Tuğcu, Nemika

Istanbul Sehir University Repository

—rT -• •
ROPORTAJ-HABER
Haldun Taner öykü ödülünü kazanan iki yazarla söyleşi
Uslu:‘Geç kalmış yazarım’
► "öykü yazmaya otuz yaşımda başladım 
diyebilirim. Uzun yıllar 'gizli' yazılan öykü­
lerimin ilk okuyucusu annemdi. Ankara 
Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'nde dok­
tora yaparken evlendim. Esimin görevi 
nedeniyle İzmir'e yerleştik. Birden cok ya­
bancı bir çevrede hissettim kendimi. Yep­
yeni bir insanla yepyeni bir hayata başlı­
yorsunuz. isim yok, arkadaşım yok, akra­
bam yok. Evlenmeden önce dünyayı toz 
pembe görürdüm. Evlilikle birlikte yaz­
maya başladım diyebilirim."
Nemlka TUĞCU
M İLLİYET gazetesinin düzenlediği Hal­dun Taner öykü ödülü’nü bu yıl “Tutku­
lu Bir İstanbul Üçlemesi” adlı öyküsüyle 
A. Didem Uslu (Battalgazi) ve “Savaş ve Do­
ğum” adlı öyküsüyle de Yavuzer Çetinkaya aldı-
lar.
Dokuz Eylül Üniversitesi’nde İngilizce 
okutmanlığı yapan Uslu, iki çocuk annesi ve İz­
mir’de oturuyor.llginç bir raslantı sonucu onu, 
Galatasaray Eğitim Vakfı’nın ortaokullar arası 
yarışmasında birincilik alan oğlunun ödülünü 
almak için geldiği İstanbul’da bulduk. İki ödü­
lün sevincini yaşayan Uslu, sorularımızı yanıtla­
dı:
- öykü yazmaya ne zaman başladınız ?
- Oldukça geç sayılır. Otuz yaşımda diyebilirim. 
Uzun yıllar ‘gizli’ yazılan öykülerimin ilk okuyu­
cusu annemdi. Ankara Dil ve Tarih-Coğrafya Fa- 
kültesi’nde doktora yaparken evlendim. Eşimin 
görevi nedeniyle İzmir’e yerleştik. Birden çok ya­
bancı bir çevrede hissettim kendimi. Yepyeni bir 
insanla yepyeni bir hayata başlıyorsunuz. İşim 
yok. arkadaşım yok, akrabam yok. Evlenmeden 
önce dünyayı toz pembe görürdüm. Evlilikle bir­
likte yazmaya başladım diyebilirim. Ama sakın
bir hedefti. Yazar olmak ise ulaşılmayacak 
bir şey. Ödül aldığıma inanamadım ama, 
büyük bir onur duydum.
- Nasıl yazarsınız?
- Yürümeyi çok severim ve yürürken de 
kendi kendime konuşurum, öyküler, ka­
rakterler üstüme üstüme gelir sanki. Koca­
man bir not defterim var. Otobüste, tram­
vayda, vapurda notlar alırım. Kabul günle­
rine giderim, insanlarla konuşmayı seve-
İKİ ÇOCUK ANNESİ Dokuz Eylül Üniversitesi'- 
nde İngilizce okutmanlığı yapan Uslu, iki çocuk annesi ve 
İstanbullu ama İzmir'de oturuyor.
bundan evlRiğe karşıymışım gibi bir anlam çıka- ı 
rılmasın. Salt ev kadını olarak geçirdiğim yedi yıl, I 
geride kalmış olmanın ezikliğini duydum sanki. 
Yarışmalara katılmaya başladım. Bu benim için I
Babasının görevi nedeniyle ilk öğreni­
mini San Francisco’da yapan A. Didem 
Uslu, Ankara TED Koleji’nden sonra 
Hacettepe Üniversitesi İngiliz Dili ve 
Edebiyatı Bölümü’nde yüksek lisans ve 
bilim uzmanlığı yapmış, Dokuz Eylül 
Üniversitesi Tiyatro Bölümü’nde de dok­
torasını tamamlamış. Edebiyat dergile­
rinde öyküleri ve eleştiri yazılan da yayı­
nlanan Uslu’nun başka ödülleri de var. 
Henüz gün ışığına çıkmamış birkaç oyu­
nu da bulunan A. Didem Uslu, bir Shakes­
peare hayranı. Ama, Tennesse Williams 
ve Arthur Miller’ı da seviyor. Uslu’ya son 
bir soru daha soruyorum:
- Siz Ankara doğumlusunuz. Öğrenimini­
zi de Amerika ve Ankara’da yapmışsınız. 
Şimdi ise İzmir’de oturuyorsunuz. İstan­
bul üzerine yazdığınız bu öykü nasıl oluş­
tu?
- Ailem İstanbullu. Yani gerçek bir İstan­
bul ailesi. Babamın görevi gereği İstanbul 
dışındavdık ama, her yaz bu kente gelirdik.
Çocukluğum İstanbul’da bir konakta geçti. Artık 
çok yaşlanmış olan aile büyükleriyle konuşurum 
ve anlattıklarını not ederim, öykü, dinledikleri­
min üzerine kurguladıklarımdan oluştu.
Çetinkaya:’Her tür yazdım’
►"Bes yasımda yazı-ciziyi severek ya­
samaya başladım, önce okuyarak. Abla­
larımın kitaplarından, gazete eklerin­
den. Matbaada çalışan komşumuz Mak­
bule Hanım ın getirdiği tek fasiküllük 
Koca Yusuf ya da Tibet Kar Adamı ki­
tapçıklarından. Yazmak hemen ardı­
ndan geldi. Yedi yasımda yazdığım bir 
öyküde kent duvarları dışında öldürdü­
ğüm eski yılın ardından ağladığımı 
anımsıyorum."
"S avaş ve Doğum” adlı öyküsüyle Haldun Taner öykü ödülü’nü alan Yavuzer Çetinkaya sinema ve tiyatro oyuncusu, 
dramaturg ve yazar. Çetinkaya’nın “Yazmaya 
nasıl ve ne zaman başladınız?” sorusuna yanıtı 
ise şöyle:
- Çivi yazısı ile. Yok yok. Daha önce mağara 
duvarlarına çakmak taşları ve meşe odunu isiyle 
resimler çizdiğimi anımsıyorum. Ancak beş ya­
şımda yazı-çiziyi severek yaşamaya başladım. 
Önce okuyarak. Ablalarımın kitaplarından, ga­
zete eklerinden. Matbaada çalışan komşumuz 
Makbule Hanım’ın getirdiği tek fasiküllük Ko­
ca Yusuf ya da Tibet Kar Adamıkitapçıklann- 
dan. Yazmak hemen ardından geldi. Yedi ya­
şımda yazdığım bir öyküde kent duvarları dışın­
da öldürdüğüm eski yılın ardından ağladığımı 
anımsıyorum. Ortaokul ve lisede, kompozisyon 
derslerinde yazılan öyküler. Sanırım yazma tek­
niğimi geliştirmem, okuduğum Anglo-Sakson 
okullarında metin çözümlemelerine ağırlık ve­
ren edebiyat derslerini ders kitapları yerine, 
dünya edebiyatından örnekleri yorumlayarak 
yapmamızın getirdiği olanaklarla açıklanabilir. 
Orta üçüncü sınıfta, on dört yaşında bir çocuk­
ken, Hamingway ’in “İhtiyar Adam ve Deniz”- 
ini İngilizce aslından didik didik etmiştik bir yarı 
yıl boyunca. Doğaldır ki gençlik şiirleri. Sara-
Haldurı Taner öykü ödülü'nü alan Yavuzer 
Çetinkaya sinema ve tiyatro oyuncusu.
ran yapraklarda kalan ham çağrışımlar.
Üniversite yıllarında başladığım tiyatro ey­
lemine koşut olarak oyun yazımı çalışmaları, 
önce bir Art Buchwa!d çevirisi. Sonra Joan 
Little Wood’un “Ne de Güzel Savaş”ı. Orhan 
Asena’nın “Şili’de Av”oyununa yazılan yüzler­
ce dizelik bir “ön oyun”. Maksim Gorki’den 
çevrilen “Düşmanlar”. 1975’te yazdığım ilk öz­
gün oyunum “Gün Dönerken” . Sonra ve önce 
aralıklı düşürülen dizeler. 197Tden başlayarak 
sinema yazılan, önce Demokrat İzmir, sonra 
Vatan. Demokrat, uzun bir süre Adam Sanat 
ve hep Milliyet Sanat. Ve film senaryoları. Çe­
kilen ve çekilmeyen.
- Öykü çalışmalarınız nasıl gelişti?
- Yaşadığım her ‘an’a kalemin ucuna gelmeyen 
bir yazı olarak bakıyorum. Yazdığım her yazı,
konusu, biçimi ve türü ne olursa olsun, genel yaz­
ma tavrımdan aynlmadığı için öyküyü de bu ge­
nellemenin içine sokabilirim. Özellikle sinema 
ile ilgili çalışmalarımdan sonra, neredeyse sana­
tın tüm dallarının derinlemesine harmanlandığı 
yaşamımda açıklayıcı olanakların ve satırların 
arasına yerleştirilen şiirle, kendimi dışa vurma 
gereksinimime en yakın tür öykü oldu son yıllar­
da. Yaşamımdaki öznel durumların nesnel ko­
numlarda yansıtddığı kendimle röportajlar di­
yebilirim.
- Sanırım röportaj dalında da bir ödülünüz 
var.
- Evet. 1980 yüında büyük gazeteci Abdi İpekçi 
adına verilen ilk röportaj ödülünü aldım. Ö rö­
portajlar yeniden okunursa, öykü tatlarının ol­
duğu görülecektir. Benim sinema yazılarımda 
da var bu tat elimde olmadan.
- Denemediğiniz, bir roman kalmış gibi görü­
nüyor...
- Hayatım roman. Şaka bir yana, her türde yaz­
dığım yazıların, yönettiğim filmlerin hatta oyna­
dığım filmler ya da oyunlardaki oyunculuğumun 
bel kemiğini yaşamımın oluşturduğu bir ırmak 
romanın tümceleri olduğunu düşünüyorum sık 
sık. N e zaman kalemimin ucuna takılır bilemi­
yorum. Öyle hızlı akıyor ki. Zaman zaman kıyı­
da durup bakmasam dönmemecesine kapılmak 
işten değil.
- Haldun Taner Ödülü’nün duyumsamaları...
- Beş yaşındayken geldiğim bu kentte, özel bir 
İstanbullu olarak tanımıştım Haldun Taner’i. 
İstanbul Üniversitesi’nde okurken, gittiğim ti­
yatro, fuaye ve kulislerinde, Moda sokaklarında 
rastlayıp selamlaşma onuruna erişmiştim. Adı­
na konan bu ödül ile, konuşmalarımızın başında 
sözünü ettiğim mağara resmi ile başladığına 
inandığım yazı-çizi sürecinin bir halkasını, Hal­
dun Taner'den devralmış olmanın ağır sorumlu­
luğunu taşıyorum. Yazarlığı ciddiye almam ge­
rekecek. Yaşam kadar ciddiye almak...
Taha Toros Arşivi


Haldun Taner öykü ödülünü kazanan iki yazarla söyleşi

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository