Taha Toros Arşivi, Dosya No: 109-Hasan Ali-Can Yücel.



Not: Gazetenin "Kuşaklar Arası" köşesinde yayımlanmıştır

Yücel, Can

Yücel, Su

Istanbul Sehir University Repository

1 KUŞAKLAR ARASI
Can Yücel
Su ile anlaştığımız taraflar da 
var, anlaşamadumız taraflar da... 
Araya zamanlar girdiği için, ku­
şakların anlaşması kolay değil el­
bette. Su, anasını çok sever, bize 
çok bağlıdır ama, özgürlüğüne de 
çok düşkündür. En çok benimle 
hırlaşır evde. “ Bir çay koy” derim, 
‘peki peki’ der, gider gelir koymaz. 
“ Bakkala git” dersin, " ‘tamam 
şimdi gidiyorum” der, gitmez.
Su ilkokula başladı, ilk günün 
sonunda sordum: Nasıl okul, iyi 
miydi, filan diye... “ En çok kork­
ma sönmezden korktum baba!” 
dedi. Gitmiş çocuk okula, öğren­
ciler bir başlamışlar “ Korkmaa 
sönmeeez” diye, ödü kopmuş bi­
zimkinin. İlk izlenimi bu olmuş.
Ama sonraları çok başarılı bir öğ­
renci oldu. Lise çağına geldiğinde 
biz bunu Kandilli Kız Lisesi’ne ver­
dik. Tutanamadı, çok sıkıntı çek­
ti. Orada kanlar var ya, o kuku- 
ruk kanlar, takmışlar, Su’ya. Bi­
zimki de hem biraz güzelce hem de 
dikbaşlı, cephe almışlar. Baktık 
olacak gibi değil. Aldık Kandilli’- 
den BaltalimanTndaki Behçet Ke­
mal Lisesi'ne verdik. Birincilikle 
bitirdi liseyi.
Kuşağı 68 kuşağı değil. 68’lerde 
politik bir belkemiği vardı. Su’da 
politiklik yoktur, ama özgürlüğü­
ne çok düşkündür. Öyle sıkıya di­
sipline falan gelemez. Başarıya er­
ken ulaştı aslında, kendi heyatını 
götürebilecek duruma geldi ama, 
yine de bize özellikle annesine çok 
bağlıdır. Başı sıkıştı mı bize müra­
caat... Paradoksal bir kız, Su. 
Hem bağımlı hem bağımsjz, hem 
korkak hem cesur. Kalktı yarım 
yamalak Fransızca ile İsviçre’ye 
gitti, barda çalışmaya, -bar kızıî- 
orada sormuşlar ‘barmaidliği nere­
den öğrendiniz?’ diye. Bizimki, 
“aile mesleğidir” , demiş. “ Babam 
barmendir.”
Yani o zamaslarki yarım Fran- 
sızcasıyla İsviçre’lere gidip barma- 
idlik yapmaktan korkmaz da tutar 
ne bileyim fareden korkar, akrep­
ten korkar. Yapısı düşünceden çok 
heyecan üzerine kurulu. Keyfi ye­
rinde olsun durmadan koşturur, 
yorulmak bilmez. Ama canı sıkkın 
oldu mu öylece oturur, hiç konuş­
maz çoğu zaman da uyur. Keyifli 
olduğu zamanlarda fişek gibi bir 
şev, bir taraftan girer, bir taraftan 
çıkar.
Resim tam Su’ya göre bir şey. 
Hareketli, kapılıp gidilecek bir şey. 
Bunun dikbaşlılığmı önleyecek bir 
kuvvet de yok. Abisinin yanına 
Strasbourg’a gitti, orada bir aka­
demiye devam etti, oldukça ilerletti 
resmi. Haaa, bu arada, bizim nes­
lin enayi tevazuu onda yoktur, res­
minin parasını almayı bilir. Söyle­
yeceğini de dan diye söyler, aşağı­
dan alma filan yoktur. Resimde 
kendine özgü bir üslup bulmaya 
başladı, Türkiye’nin de havasını 
içeren bir modern resim. Özgün bir 
resme doğru gidiyor, ki bu hiç de 
kolay değildir.
Ressamlarla arası iyi. Gençlerle 
de yaşlılarla da. Yaşlı ressamlar ge­
nellikle bu da nereden çıktı gibi 
davranırlar genç ressamlara. Ama 
Su, sevdirdi kendini, bir de tüy ya­
tımı gitmek istediği zamanlar var
Cansuyu
V.
bakıyorum, açıyor telefonu, “ Alö- 
ö ö ...”  Masum kerata, yumuşak, 
nazik bir sesle konuşuyor o zaman. 
Bir iç neşesi var. Çok mutlu da ola­
biliyor, çok mutsuz da...
İsterik genç şairler
8izim dönemde Türkiye’nin nü­
fusu azdı, herhalde ondan, İstan­
bul, Ankara gibi edebiyatın bol öl­
düğü merkezler daha derli topluy­
du. Büyüklerle hem yardımlaşır- 
dık, hem de daha dengeli bir iliş­
kimiz vardı. Yeni yetişen edebiyat­
çıya yardımcı bir ortamdı bu. Şim­
dilerde durum böyle değil. Bir ke­
re büyük çoğunluk hapishaneden 
geliyor. Bunun bir dağınıklığı var. 
Sonra araya zaman mı girdi, patır­
tılar mı girdi, ne olduysa oldu, genç 
nesilde kuşaklararası ilişkiler kop­
tu. Gençler isterik çıkışlar yapıyor­
lar. Beğenmemezlik var bir kere, 
sonra çabuk patlama telaşı var, 
acele var. Bu nedenle bizim yetiş­
tiğimiz dönemin daha elverişli ol­
duğu kanısındayım. Bunun bütün 
suçu gençlerin değil elbette. Belki 
suç da değil. Eskiden edebiyatın bir 
ağırlığı vardı, şimdi kimsenin iple­
diği yok.Herkes can derdine düş­
müş gibi, sanatçı kendini ispat et­
mek zorunda hissediyor. Bu da is­
terik çıkışlara neden oluyor tabii.
Resimde aynı şeyler söylenemez 
belki. Bir piyasa kuruldu şimdi. 
Hepsi değilse bile, bir kısmı para 
kazanıyor. Ama resmin de aksayan 
bir noktası var ki, resim halktan 
koptu. Derkenar oldu. Eskiden sr 
yirci gelirdi. Şimdi hem galeriler 
arttı, hem resmin sözü daha çok 
edilir oldu, buna rağmen resmin iz­
leyicisi kalmadı. Artık yalnız alıcı 
geziyor resim sergilerini. Acı bir 
şey.
Su Yücel
AİLEMİZİN düzenini çocukken 
anlayamamıştık. Herkesin babası 
dışarıda çalışır, annesi evde oturur­
du. Bizim annemiz de babamız da 
genellikle evde olurlardı. Bu, hem
başkalaryıa, hem bize başlangıçta 
çok garip gelirdi. Sonraları kavra­
dık.
Babam yemek yapmayı, alışve­
riş etmeyi çok sever. Bir sürü kas- 
sap, bakkal, manav, balıkçı ahba­
bı vardır. Alışverişe diye çıkar, on­
larla çene çalmaya gider. Bazen ak­
şamüstü “ Balık almaya gidiyo­
rum” , diye çıkar evden. Bir saat 
olur, iki saat, üç saat olur, sonra 
gelir. Ama mutlaka balık almıştır.
Hatta o zaman babama takılırız, 
“ Boğaz’da balıkları elinle tuttun 
herhalde” diye. Sonra kahvede 
oturmaktan çok hoşlanır. Dört-beş 
saat kahvede oturabilir. Gelince de 
“ Akşama ne yiyeceğiz?” diye so­
rar ve yemek yapmaya girişir.
En öhemli işlerinden biri de ga­
zete okumaktır. Babamın gazete 
okuması iki üç saat sürebilir. Ya­
şına göre çok hareketli, neşeli, can­
lı bir insandır. Gençken daha da 
hareketliydi, şimdi biraz ağırlaştı.
Konuşkandır da, anılar, hikâyeler 
anlatmayı ve anlattırmayı çok se­
ver. Hatta babam, kardeşim Gü- 
zel’e rüyalarını anlattırırdı. Güzel 
de öyle böyle rüya görmezdi hani, 
Hazreti Muhammed’i filan görür­
dü. Babam onun rüyalarını dinle­
meye bayılırdı.
Evde oturduğu zamanlarda sa­
kin bir adamdır. Ama şiir yazdığı 
zdmanlar değişir. Dalgınlaşır me­
sela. Kendi kendine konuşur. Çe­
virilerini yüksek sesle yapar. Bağıra 
bağıra okur yazdıklarını. Sabahlan 
pek çalışmaz, öğleden sonra başlar, 
gece biz yattıktan sonra devam 
eder.
Biz üç kardeşiz, birbirimize çok 
bağlıyız. Babam çocukken hem bi­
zimle çok ilgiliydi hem de çok ser­
best bırakırdı.
Çocukluğumuzda çok güzel, çok 
renkli günler yaşadık. Baharda Kü- 
çüksu’ya pikniğe giderdik. Yazın 
denize giderdik, çok eğlenirdik. 
Hatta bir yaz körfezde bir yalıday-
Şair Can Yücel’e göre, kızı hem bağımlı, hem bağımsız; hem korkak, hem cesur. 
Kızı Su ise babasını “hem çok utangaç, hem dışa dönük” diye tanımlıyor...
Can Yücel Su Yücel
Şair ve çevirmen Can Yücel 1926 İstanbul doğumlu. BBC’de spikerlik, Ressam Su Yücel 1961’de Londra’da doğdu. 1985’te Strasbourg Güzel 
Türkiye’de turist rehberliği yaptı. Şiir kitapları arasında Yazma, Sevgi Sanatlar Akademisi’nden mezun oldu. Fransa’da ve Almanya’da kar- 
Duvarı, Ölüm ve Oğlum, Rengâhenk, Gökyokuş, Canfeda sayılabilir, ma sergilere katıldı. Amman ve"İstanbul’da kişisel sergiler açtı.
dik. Toplu halde yaşıyorduk. Mid­
ye toplamaya çıkardık, tiyatro ya­
pardık, fasıllar yapılırdı, çok eğle­
nirdik.
Evimizde heykeltıraş Kuzgun 
Acar çok gelip giderdi. İlhan Ko­
man da öyle. Aslında bize çok in­
san gelirdi.. Bazı günler otuz kişi­
nin geldiğini hatırlarım. Edip Can- 
sever’ler gelirdi, tekneleri vardı on­
ların. Biz tabii mutfağa çok sık gir­
mek zorunda kalırdık, çay yapmak 
gerekirdi, bardak filan yıkamak 
gerekirdi. Ama yine de çok eğlenir­
dik.
Babam uzun süreli çalışır. Daha 
doğrusu devamlı çalışma halinde­
dir. Eskiden daha zorlanırdı gibi 
geliyor bana, şimdi sanki hızlı ça­
lışıyor,. daha çabuk buluyor ara­
dıklarını. Hep peçetelere yazar, 
hatta bir ara işi öyle ilerletti ki, ma­
sa örtüsünün üzerine yazmaya baş­
ladı. Bir gün, “ Kızlar size çeyizlik 
masa örtüsü hazırlıyorum” dedi. 
“ Biz öyle çeyiz istemiyoruz, biz 
dantel istiyoruz” dedik, ciddiye al­
mamıştık. Sonra masa örtüsünü şi­
ir karalamalarıyla, notlarla doldur­
muş., bize verdi, “ Çeyizinize 
koyun” dedi.
Babamın şiirlerinin yaşadığı şey­
lerle ilişkisi vardır. Bir şerit gibidir 
sanki, hayatının karşılığı şiirlerin- 
dedir. Babam bence iki türlü bir in­
san. Hem çok utangaç hem çok dı­
şa dönük. Bazen eve kapanır me­
sela, haftalarca İstanbul’a bile in­
mez. Bazen de çok dışa dönük 
olur, neşelidir. Ve mutlaka doğru
olduğuna inandığı şekilde davra­
nır, bu yüzden de zaman zaman 
babamın davranışları konuşulur. 
Ben yapı itibariyle babama benze­
mem, onun gibi davranmam. Da­
ha ılımlıyımdır.
Babamla benim aramda da zıt­
lıklar vardır tabii. Ama ne büyük 
bir zıtlıktır bu, ne de kavga ederiz. 
Hiçbir zaman büyük bir anlaşmaz­
lık olmadı aramızda.
Bir tarihte Dragos’taydık. İşve­
renler Sendikası Başkanı tekstilci 
Halil Narin’in yalısının karşısında 
•oturuyorduk. Narin’in gorilleri 
vardı. Her biri 1.90 boyunda iri ya­
rı adamlar. Bir gün eve geldim, 
annem-babam yok. Ben de anah­
tar yok. Bağırdım, “ Goril amcaa, 
babamlar nereye gitti biliyor mu­
sun?” diye. Adam güldü, “ Kulü­
be gitmişlerdir kızım” dedi. Biz on­
lara çok yumuşak davranırdık, 
özellikle babam. Bu yüzden bizi se­
verlerdi goriller.
Annemle-babam evlerine daha 
sık gelmemi istiyorlar. Ben onlara 
ara sıra gitmeyi seviyorum. Bütün 
bir gün oturabilirim ve canım sıkıl­
maz, ama resim yapmam gereki­
yor. Babam anneme çok bağlı. On­
suz duramaz neredeyse. Yalnız kal­
maktan hoşlanmıyor. Yanında il­
le annem olacak. Ben onlarınki gi­
bi çok bağlı bir ilişki yaşamak is­
temem. Daha rahat bir ilişkiyi ter­
cih ederim. Hatta bazen onlara ta­
kılıyorum, “ Ben koca bulursam, 
kaptan bulacağım, arada bir gelsin, 
daha işi” diyorum, gülüşüyoruz.
Taha Toros Arşivi
i
ka
di
r 
Ç
ıtt
ık


Cansuyu

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository