Taha Toros Arşivi, Dosya No: 2-3-Abalıoğlu, Yunus Nadi, Nadir Nadi, Doğan Nadi. Not: Gazetenin "Yedi Dakika" köşesinde yayımlanmıştır

[Abalıoğlu], Doğan Nadi

Istanbul Sehir University Repository

5325
!1mAí  'ThAl^ x
la
\
Cacığa dair -  Bir hayır sahibi -  Hazır olun, geliyor 
-  Zor olanı yapmak -  fstemiyerek hata
Koptu da bitti maşallah
D am  teli denilen bir şey vardır. Biri fazla si- 
*“* nirlendirilirse «adamın bam teline bastı» 
derler.
Bizim İstaııbulun iki yakası arasında geri­
lecek meşhur elektrik teli de ona döndü.
Evvelâ haftalardır, belki de aylardır, gaze­
telerde «ha geldi, ha geliyor» lâflarını okuyan­
lar sinirlendiler.
Sonra «ha gerildi, ha geriliyor» diye gün­
lerce vapur veya otobüs seferleri aksıyan İstan­
bullular sinirlendi.
Nihayet geçenlerde, galiba tam gerilecek 
iken, İngiliz vapuru gelip, telimizi ortasından 
koparınca, hem bizim ilgililer, hem de geminin 
ilgilileri sinirlendi.
Bizimkiler «haber verdik» dedi. Kaptan «ha­
berim yoktu» dedi. Sinirli sinirli bir münakaşa­
dır koptu.
Neyse, bereket versin, telin yedeği yokmuş. 
Şimdi yeniden Amerikaya sipariş verilecek. 
İnşaallah orada da hazırı yoktur.
Böylece, futbol maçlarındaki devre, yahut, 
bokslardaki raund araları gibi, biz de biraz 
sinirlerimizi düzeltmiye, kafamızı dinlemiye fır­
sat buluruz.
Cacığa dair
D?. hikâyeleri pek çoktur ama, zannederim,
hiçbiri hakikatteki vakaler kadar hoş de­
ğildir. Zaten, hayalin hakikatten daima geri 
kaldığı söylenir.
Oeçcnki vakayı okudunuz mu? Bakırköy tı­
marhanesinden nasılsa kaçan bir akıl hastasını 
yakalamışlar. Adamcağız tutturmuş, illâ...
— Ben hıyarım, diyormuş, bana bir kazan 
yoğurt getirin, içine girip cacık olacağım.
Bu vaka bana rahmetli Atatürk’ün pek se­
vimli bir nüktesini hatırlattı. (Üstat Faüh Rıf- 
kı Atay’dan naklen:) Bir akşam sofrada, Gazi­
nin pek hoşlanmadığı bir zat, kendisine yoğurt 
kâsesini uzatır. Fakat bu arada, dikkatsizlik ne­
ticesi, bir parmağı yoğurda girer. Adam özür 
dilemek için kelime ararken. Büyük Ata güler:
— Hiç ehemmiyeti yok, der, hattâ daha iyi. 
Cacık olmuştur.
Bir hayır sahibi
p m ıru m d a  dört kişi bir olup iki çobanı öl­
dürmüşler ve 382 baş koyun çalmışlar.
Yakalanan bu kaatillerdcn birinin şu söz­
lerine bakın: «Çobanın biri uyuyordu. Arka­
daşlarım onu uyurken öldürmek istediler. Ben 
derhal araya girdim «bir insanı uyurken öldür­
mek günahtır» dedim. Bunun üzerine uyandır­
dık. İpie boğarak öldürdük.»
Gördünüz mü hayır sahihini? Dini, imanı 
bütün adamın her hali başka türlü oluyor. 
Maazallah, eğer akıl edip tam zamanında ara­
ya girmeseymiş, biçare çobanı uyurken öldürüp 
giiııaha gireceklermiş.
Şimdi hepsinin Cennette yeri var. Hele bu 
ikaz edenin, herhalde, en baş sedirde şiltesi ha­
zırlanmış olmalı.
Dünyanın bir acaip devrine geldik. Masal-
Llardaki eşkiyanm, çocukların ödünü koparan «ölümlerden ölüm beğen» teklifi büc gölgede kaldı.Tevekkeli «uyuyana yılan hile dokunmaz» 
dememişler. Eloğlu uyurken dokunmuyor da,
önce uyandırıp, sonra öldürüyor.
Acaba hafifletici sebep sayılacak mı?
* * *
Hazır olun, geliyor
D  <smî makamlarımız, gelir kaynağı sağlamak
ihtiyacını duyunca (hep de duyarlar!) her 
gün bir yenisini bulmakta, doğrusu, pek usta, 
dır'ar.
Bir kısmı düpedüz fiat artırır (elektrik gi­
bi) bir kısmt, daha naziktir, zevahirden bir 
kulp takar (telefon bakım ücreti gibi).
Fakat İstanbul Belediyesinin son bulduğu 
«yeni gelir kaynağı» büsbütün bir şaheser. Haf­
ta içinde verilen bir karara göre her ev sahi­
binden bir «kanalizasyon abone ücreti» alına­
cakmış.
Bir defa İstanbulun, acaba, onda birinde 
belediyece inşa edilmiş kanalizasyon var mı­
dır, bilmem. Hiç zannetmiyorum. Bu bahiste 
herkesin kendi başının çaresine bakması âdet ol­
muştur.
Meselâ bizim gazeteci arkadaşlar, Levent 
civarındaki evleri için açıktan binlerce lira mas­
rafa girerek fosseptikler (her evin kendi ka­
nalizasyonu) yaptırdılar.
İnsan mevcut olmıyan bir şeye «abone» 
olur, üstelik para da verir mi?
Bilâkis, uhdesine düşen bir işi yapmadığı 
için, halkın belediyeden bir «abonman» ücreti 
aiması, (tabii mümkün değil ama) hiç şüphe­
siz, çok daha makul olurdu.
di dı H*
Zor olanı yapmak
jsviçrede çıkan «Yeni Zürih Gazetesi» şehir
caddelerinde bir kaldırımdan diğerine, çivili 
pasajlar dışında geçenler, yahut da, kırmızı ışık­
ları dinlememekte ısrar edenler arasında bir 
anket yapmış. (Bizim yüzde birimiz kadar da 
olsa, demek, orada da böyleleri varmış.)
Netice olarak, gazete, bu hareketleri, hür­
riyet kısıntılarına vatandaşın bu nevi insiyaki 
isyanı olarak hülâsa ediyor.
Belki öyledir. Bu devirde bir kırmızı ışığın 
dur!» mânasına geldiğini bilmiyen bir şehirli 
tasavvur edilemez. Bile bile aksini yaptığına 
göre de böyle bir mâna çıkabilir.
Bizde de böyle «âsi» 1er var. Hem de pek 
çok. Daha evvel de yazdımdı galiba.
İzmirli mimar Alp Türksoy dostumuz Aıı- 
karada bir taksiye biner. Şoför, kırmızı yeşil 
dinlemeden deli gibi sürüyor.
Alp sinirlenir ve ikaz etmek ister:
— Oğlum, bak kırmızı yanıyor, sen neye 
geçiyorsun.
Şoförün cevabı:
.— Abi, yeşil yanalken herkes geçer, mari­
fet kırmızı yanarken geçmekte.
İstemiyerek hata
£*eçen hafta bu sütunlarda ağaç fidanı seçmek 
Va için Holândaya gitmiş olmasına takıldığını 
Bahçeler Müdürü sayın İbrahim Türegün’den 
bir mektup aldım.
Kısaca «ben bir yere gitmedim. Buradayım» 
diyor.
Bir gazete haberindeki pek katf bir ifade­
ye güvenerek yazdığım o fıkradan dolayı ken­
disinden özür dilerim.
Fakat memleketimizde, hele bu seyahatler 
bahsinde, öylesine inanılmaz şeyler oluyor ki, 
biz de şaşırdık.
Kusura kalmayın.
Taha Toros Arşivi


Koptu da bitti maşallah

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository