Taha Toros Arşivi, Dosya Adı: Ahmet Cevat Paşa-Cevat Şakir Kabaağaçlı. Not: Gazetenin "Başkent Günleri" köşesinde yayımlanmıştır

Hekimoğlu, Müşerref

Istanbul Sehir University Repository

21 Ş U B A T 1999. SAYI 674
BAŞKENT GÜNLERİ
Kaç kuşak ressam bir arada
MÜŞERREF HEKİMOĞLU_______
Başkentte sergi şenliği var, her akşam bir ya da birkaç açılışla, değişik dönemleri, değişik 
eğilimleri, renkleri yaşıyor sanatseverler. 
Artı’da genç ressamların yapıttan var, 
resim dalının geleceğini belirtiyor. İlginç 
yorumlarla izliyor başkenttiler. Kimi fırçalar 
yaşadığımız yüzyıldan kopmuş, gelecek 
yüzyıla uzanmış gibi.
Resim Heykel Müzesi’nde de Yansımalar 
var. Esbank’tan bir selam sanatseverlere. 
Geleneksel Yunus Emre Yarışması’na 
katılan genç sanatçılar. Güzel renkleniyor 
Yunus Emre için. Sergi nedeniyle 
yayımlanan kitap da belli bir özeni 
yansıtıyor. Kocaman tabloları eve taşır gibi 
bir duygu veriyor. Bu tür kitapları çok 
seviyorum ben. Rasgele açıyor, karanlığı 
da aşıyorum. Abidin Elderoğlu'nun Halk 
Bankası Galerisindeki sergisi nedeniyle 
yayımlanan Mavi kitap da başucumda 
duruyor son günlerde. Ozan Sağdıç'ın 
emeğini ve yüreğini içeriyor baştan sona. 
Tütün Amelelerinin Dönüşü belleğime 
yerleşen bir tablo o sergide, 1947’de 
yapılmış ama yaşadığımız yılların 
emekçilerini çağrıştırıyor! Sonra sarı bir gül 
ve gül dalı. Ressamların ürettiği güllerin 
solmazlığtnı kanıtlıyor, solmayan renkleri
sanatçılar üretiyor ancak. Abidin Elderoğlu 
25. ölüm yılında da solmayan renklerinin 
sevinciyle gülümsüyor duvarlarda.
Galerinin bir köşesinde de eşi oturuyor, 
sanatseverlerden gördüğü ilgi ve sevgiyle 
mutlu görünüyor. Solmayan renklerde 
onun da gözü ve izi var kuşkusuz. Bayburt 
Valisi Ali Haydar Öner’i de tanıdım bu 
sergide. Eşi BursalI, kayınbabası 
nedeniyle Haşan Esat Işık’ı da yakından 
tanıyor. İlginç bir raslantı, Elderoğlu’nun 
bir sergisini de Haşan Bey’le görmüştük 
vaktiyle.
Galeriden ayrıldım, anılar, çağrışımlarla 
yürüdüm Nenehatun yokuşunda. Siyasal 
ressamlar da geldi düşünceme. Yazık, 
resim yapamıyorlar artık, kimi tuvali 
kirletiyor, kimi de renk, ışık bir yana fırçayı 
tüketiyor. Seçmene güzel, umutlu, aydınlık 
bir resim sunamıyor ya da ancak göz 
boyamaya uğraşıyor ama boşuna uğraş. 
Gözü açılanları inandırmak kolay değil, 
diyenler çoğalıyor giderek. Yalnız 
galerilerde değil, evlerde, kahvelerde, her 
yerde.
Ürdün Kralı Hüseyin’in ölümü nedeniyle 
gündeme geldi ama Kral’ın Halikarnas 
Balıkçısı’yla akrabalığı yok sanırım. Cevat 
Şakir, Fahrünnisa Zeyd’in kardeşi, ünlü 
Şakır Paşa’nın oğlu, Kral Hüseyin ile 
akrabalık ilişkisi yok. Fahrünnisa Zeyd,
kocası Emir Zeyd’i Londra’da yitirdikten 
sonra oğlu Raad Bin Zeyd’in isteğiyle 
Amman’a yerleşti. Ürdün sarayı ile ilgisi de 
oğlu nedeniyle. Geçen hafta Galeri 
Selvin’de açılan sergide de gündeme geldi 
bu ilişkiler. Duvardaki Aliye Berger ile 
Nejat Devrim’in tablolannı izleyenler 
Fahrünnisa Zeyd’in Şirin Devrim 
Tra'ınier’i de anımsadı. Aliye Berger’in bir 
otoportresi var duvarda, sonra birbirinden 
güzel gravürler. Nejat Devrim’den de 
birkaç tablo. Bir duvarda pembe-mavi 
lekeler, bir duvarda yeşil-sarılar. Fırçadan 
değil güneşten damlamış gibi. İzlerken 
hüzünlendim doğrusu. Hüznüm Nejat 
Devrim’in öyküsünden kaynaklanıyor. 
Paris’ten Varşova’ya gidince kızını yitirdi, 
acı, karamsar bir dönem başladı 
yaşamında. Son resimleri de o 
karamsarlığı yansıttı. Sevgisiz, acı, 
nerdeyse öfkeli. Oysa Aliye Berger, acıyla 
değil güzel anılarla, sevgiyle ayrıldı 
dünyamızdan. Hastalandı, yatağa da 
bağlandı ama geç solan çiçekler gibi, 
rengini, gizemini korudu son ana kadar. 
Selvin’deki sergide bir otoportresi var, bir 
benzeri de bende. Amman’da uzun 
söyleşiler yaptığımız günlerde Fahrünnisa 
Zeyd armağan etti. Güzel bir portre, 
köşesinde de eski harflerle imzası var:
-  Aliş!
Dünya güzeli bir kadın 
Aliye Berger. Genç 
kuşaklar masal türü 
dinliyor ama gerçek. 
Fahrünnisa Zeyd de, 
Aliye Berger, Fureya 
ve Halikarnas Balıkçısı 
da. Ne güzel romanlar, 
ne güzel filmler olur. Bir 
gün yapılır belki. 
Umudum dostlarımdan 
kaynaklanıyor.
Birkaç sözcük de 
diplomat dostlarımdan. 
Görevlilerden değil 
emeklilerden. 
Görevlilere kolay gelsin 
diyorum ancak.
Ülkemiz de, bölgemiz 
de ilginç bir dönem 
yaşıyor, soğuğu, 
karanlığı, yalnızlığı çağrıştınyor her şey. 
Sergilere, tiyatroya, baleye büyük ilgi bu 
nedenle belki de. Bir tür kaçış nerdeyse, 
kısa bir dinlence gönüllere. Arada eski bir 
dosta rastlamak da güzel bir şaşırtmaca. 
Operada eski Zagrep elçimiz Yüksel 
Söytemez’i gördüm geçen akşam. 
Yanında eşi, Hırvat konuklarımızla 
Carmen’i izledi. Uzakdoğu dönüşü 
Ankara’ya, Koru Sitesi’ne yerleşmek 
kararına çok seviniyor dostları. Çok yönlü, 
çok renkli kişiliğini tanıyanlar da merakla 
bekliyor. Uzakdoğu yıllarından ne ürünler 
verecek acaba? Çok renkli, çok yönlü ve 
hayli köşeli kişiliğiyle tanınan Büyükelçi 
Pulat Tacer de bir kitap daha yayımladı 
son günlerde. 50. Yılında UN ESCO . 
Mozart gibi “beyhude mi” sorusu var 
kapağında. Biraz da kara mizah türü 
esintisiyle deneyimli, birikimli bir 
diplomatın U N E S C O ’ya bakışını, dahası 
U N E S C O ’yu yargılamasını sergiliyor. 
Tümünü okumadım henüz. Yazın Ören’de 
okumayı düşünüyorum. Tahtakuşlar 
Müzesi'ne de armağan edeceğim. O 
müzenin kuruluşuna Pulat Tacer’in katkısı 
var. Bu köşede yayımlanan bir yazım 
nedeniyle Paris'ten Mavi Körfez’e uzandı, 
U N E S C O ’dan destek sağladı 
Tahtakuşlar’a. Kaz Dağlan, Sarı Kız da 
teşekkür ediyor ona.
:
Taha Toros Arşivi


Kaç kuşak ressam bir arada

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository