Taha Toros Arşivi, Dosya No: 236-Behice Bora

Soysal, İlhami

Istanbul Sehir University Repository

İlhami «Soysal
Behice Hanım
İR gün çok şaşkın ve inan­
maz gözlerle yüzüne bak­
mış olmalıydık. Bunu his­
setmiş ki, o anda bir şey 
demedi ama, birkaç gün 
sonra bir akşamüstü evine 
çay içmeye çağırdı. Çağrılış nedenini 
ancak o sırada çözebildik. Pırıl pırıl, 
tertemiz, ufacık bir evdi. Kapıyı çaldı­
ğımda açtı, unlu ellerini kurulayıp eli­
mizi sıktıktan sonra yer gösterdi. Bir 
masanın üstünde oklavayla hamur açı­
yordu. Kapısı açık mutfakta, ocağın 
üstüne çoktan konmuş çaydanlık tıs­
lamaktaydı. Belli ki, çay demlenmek 
üzereydi...
Hal hatır sorduktan sonra, “Kusu­
ra bakmayın, hem konuşalım, hem şu 
işi bitireyim” dedi. Bitireyim dediği iş, 
açtığı yağlı hamuru bir kalıba göre ke­
sip bir tepsiye yerleştirmekti. Bu işi 
büyük bir beceriyle adeta oyun oynar 
gibi yapıyordu. Bu arada da, günlük 
politik sorunlar, iktidardaki partinin tu­
tumu, Türkiye’nin sanayileşmesinde­
ki tıkanma, Meclis’te süregelen bütçe 
görüşmeleri, bozulan ve tıkanan döviz 
akışının getireceği sıkıntılar gibi konu­
lardan söz ediyorduk. Yani 1960'!ı yıl­
ların sonlarına doğru, bir gazeteci ite 
üst düzeyde bir politikacının konuşa­
bileceği sorunları...
Bu arada, hamuru kesip biçimlen­
dirme, yıldız biçimindeki küçük parça­
cıkların üzerine bademleri yerleştirme 
ve sonra da bu tepsiyi fırına sürme işi 
bitti. Gitti, mutfakta ellerini yıkadı, ye­
niden kuruladı, iş önlüğünü çıkardı, 
geldi, karşımıza oturdu ve bir sigara 
yakarken Tatarımsı yüzündeki çekik 
gözlerinde bir gülümseme, “Evet” de­
di, “Ev hanımlığının birinci bölümü bit­
ti, bir beş-on dakika daha çay demini 
alsın, çörekler pişsin, sonra çayımızı 
içeriz.”
Gerçekten de az sonra, çörekli, ku- 
rabiyeli, poğaçalı nefis bir çay içtik. 
Birkaç gün önceki şaşkın ve inanmaz 
bakışımızdan hiç söz etmedi. Ama bi­
zim inanmazlığımıza en güzel cevabı 
vermişti. “Özür dileriz” dedik, “Doğ­
rusu sizi böyle hamur açarken, mutfak­
ta ya da ocak başında hiç aklımıza ge­
tirememiştik.”
Tatlı tatlı güldü, “Biliyorum” dedi, 
“O gün farkına varmıştım, öylesine 
inanmaz bakıyordunuz ki, gözünüzle 
görmezseniz inanmazsınız diye düşün­
düm.”
ERÇEKTEN de Behice Boran’
la, birkaç gün önce bir dost
-------evinde karşılaşmıştık. Yedi-
sekiz kişiydik ve hanımlar çoğunluk­
taydı. Gene ülke sorunlarını, politik ko­
nuları konuşuyorduk, laf nasıl olduy­
sa bir ara döndü dolaştı, yemek tarif­
lerine falan geldi. Behice Hanım, eşi­
mize bir yemek tarifi yapıyordu. Doğ­
rusu çok şaşırmıştık. Behice Hanım’ı 
1940’lı yılların sonlarından beri tanıyor­
duk. Ankara Dil ve Tarih-Coğrafya Fa­
kültesinde sosyoloji doçentiydi. Ad­
nan CemgiPin çıkardığı bir gazetede­
ki Yurt ve Dünya dergisindeki yazıla­
rını okurduk, üniversiteden uzaklaştı- 
rılışını, Türk Barışseverler Cemiyeti 
Başkanlığı’nı, Kore’ye Türk askeri gön­
derilmesine karşı çıkışını, hapse giri­
şini, hapishanede büyüyen oğlu için 
Melih Cevdet Anday’ın yazdığı, ortak 
dostumuz Ruhi Su’nun türküleştirdi­
ği Dursun Bebek şiirini falan bilirdik. 
Behice Boran, 1965’te Urfa’dan TİP 
milletvekili seçilmiş, yeniden Ankara’ 
ya dönmüştü. Meclis’te kendini dinlet­
mesini bilen ender konuşmacılardan 
biriydi.
Gözümüzde Behice Boran hep bir 
kavga insanıydı. Kısa kesilmiş saçla­
rı, gülmediği zaman oldukça haşin ba­
kışları, gösterişsiz erkeksi giyimi ile ev 
hanımı yanını bir türlü düşünemezdik. 
Onun için ilk kez, bir yemek tarifi ya­
parken duyduğumuzda çok şaşmıştık. 
Börekli-çörekli, hem de usta işi 
börekli-çörekli Behice Hanım’la tanış­
mamız işte böyle olmuştu.
IONRAKİ yıllarda Behice Ha- 
nım’la temeldeki politik görüş-
-------lerimiz uyuşmasa da ahbaplık
ve dostluğumuz hep sürdü. 12 Mart 
darbesini izleyen karanlık günlerde Yıl­
dırım Bölge Gözaltı’nda, Keçikıran Te- 
pesi’ndeki Mamak Cezaevi’nde kom­
şu koğuşlarda hapis yattık. Arada sa­
lıverilip yeniden tutuklanmalarımızdan 
önce görüşmelerimiz oldu. Sonra o 
Adapazarı Cezaevi’ne, biz İstanbul’da 
Davutpaşa Kışlası, Selimiye, Erenköy’­
deki Ziverbey Köşkü’ne gittik. Yargı­
landık, biz aklandık salıverildik, o hü­
küm giydi, cezasını çekti çıktı, yeniden 
kavgalara girdi, kapatılan TİP'in yeri­
ne yeni bir TİP kurdu. Derken 12 Eylül 
darbesi geldi, gene tutuklanmalardan, 
yargılanmalardan geçtik. O yurt dışı­
na gitti, sıkıntılı günler geçirdi, vatan­
daşlıktan çıkarıldı ama Türkiye ve Türk 
halkı için kavgasını hep sürdürdü ve 
sonunda kalbi durdu.
Politik inanışlarına katılmasak da, 
başını hiç eğmemiş, çok çile çekmiş 
ve kavgasını hep sürdürmüş sosyaliz­
min bu yiğit savaşçısının, Behice Ha- 
nım’ın anısı önünde saygı duyguları­
mızı dile getirmek bizim için bir boyun 
borcudur.
NOT: Geçen haftaki Geleceğe Bakmak
başlıklı yazımızda, düzeltilmesi zorunlu 
olan üç dizgi yanlışı vardı. Yazı, “Sonu ba­
şından belli" diye başlayacaktı, “Konu ba­
şından belli" olmuş, “belki bölünmeler”, 
“belli kİ bölünmeler” ve “SEKTER" de, 
“sekreter” diye dizilmiştir. Düzeltirim,
¡.S.
İ
Taha Toros Arşivi


Behice Hanım

http://openaccess.marmara.edu.tr//bitstream/11424/148279/3/001513781006.pdf

Behice Hanım

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository