Taha Toros Arşivi, Dosya No: 19-Faruk Nafiz Çamlıbe

Göçgün, Önder

Istanbul Sehir University Repository

e>.
FA R U K  NAFİZ'İ D E  K A Y B E T T İK
■ Ö i f l î E M  G Ö Ç G Ü M  ■
S amsun vapuru ile yaptığı dâhili gezi sırasında aramızdan ayrılarak ebedî yolculuğuna çıkan 
«Han Duvarları» şâirim izi, 11 Kasım 1973 Pa­
zar günü toprağa verdik.
O Faruk Nafiz kİ, —soya.hna yaraşacak şekil­
de—  Çamltbel kadar hayat dolu idi. Yaşının verdiği 
olgunluğun altında, dipdinç, cıvıl cıvıl bir ruh taşı­
yordu. Bahar sabahları kadar taze gönlüyle yazdığı 
mısraları yıllarca hafızalardan silinmeyecek değerde­
dir.
1967 yılı Mayıs ayında, meftunu birkaç arkada­
şımla birlikte şâirim izi, Arnavutköyü'ndeki evinde zi- 
yâret etmiştik. Hoşsohbet ve nüktedân bir zât idi. 
Muhakkak ki espri hayatının mühim bir tarafını teş­
kil ediyordu. Dil, elinde her türlü atraksiyona müsâit 
bir oyuncak olmuştu ve onunla istediği gibi oynuyor­
du. Kahvelerim izi içtikten sonra; «ziyâde olsun!» de­
dik. Vay, biz miyiz bunu söyleyen? Merhum: «El­
bette . ziyâde olacak efendim , elbette ziyâde olacak! 
Zirâ, ziyâde zâid'den gelir. Zâid ise bilindiği üzre, 
fazla , artık demektir. O hâlde sîzler kahve ile iktifa 
etmediniz. Gerisi gelsin , ikram edilecek artsın, ziyâ- 
deleşsin istiyorsunuz. Çünkü bu, o demektir.» dedi.
Orhan Vardar : Vezirağa Su Kemeri (İzmir)
Aradan bir iki dakika geçmişti ki, muhterem kızları 
ellerinde p3sfa ve çay tepsisi ile görünmesinler mi? 
Hepimiz şaşkın şaşkın onları da yiyip , içtikten sonra 
üstâd gözlerini bize çevirerek: «Var mı daha ziyâde 
olsun, diyen?» şeklinde lâtîfesini tekrarladı. Tabii 
bizierde çıt yok! Bu defa kendisi : «Kızım , evlâdım, 
ziyâde olsun, ziyâde1 Çaylarım ız da olsun ziyâde!« 
deyince, anladık ki bir şeyler daha gelecek. Bu kere 
de meyva tabakları salonu şereflendirdiler. Şâir 
«Efendim, bu ziyâde olsun da benden!» diyerek işi 
daha da espriye boğdu.
Ben o arada, zihnimi öteden beri kurcalayan bir 
meseleyi bizzat kendisinden öğrenmek istedim. Sana­
tının doruğu olan Han Duvarları'nı gerçekten bi' 
handa yazıp, yazmadığını ve o şiirde yer alan Ma- 
raşlı Şeyhoğlu'na âit dörtlüklerin böyle bir hanın 
duvarlarında bulunup, bulunmadığını sordum. Mer­
hum: «Han Duvarları’nı, t923 yıllarındaki Anadolu 
intihalarımın tezâhürü olarak Ankara'da yazdım. Bu 
eserimin vücud bulmasında, Anadolu'da rastladığım 
virâne hanların tesirleri muhakkak çok büyüktür. Ma- 
raşlı Şeyhoğlu'na âit olduğu ifâde edilen dörtlükler 
de öyle bir hanın duvarlarında yazılı değildi. O mıs­
ralar da bana âittir ve onlar da Ankara'da kaleme 
alınmıştır.» dedi.
Faruk Nâfiz Çamlıbel’ in vefatı ile Türk Şiiri bü­
yük bir üstâdını daha kaybetti. O, güzel Türkçemizin, 
yaşayan ve gölgesinde şiirim izi dinlendiren çınarla­
rından birisi idi. Eski ve yeni mısramız, bütün estetiği 
ile şâirimizde gülümset.
Bir taraftan:
Şevkinle her harâba olurken birer saray, 
Meyhaneden güneş yaratırsın, kadehden ay. 
Her kim kırıp dökerse Ceın'in yadigârını.
Dünyâ gözüyle görmesin ömrünce yârını!
diyerek, «Şarâba Kasîde»yi yazarken, diğer taraftan
Namluna dayanır, yola dalarsın,
Duruşun, bakışın, yaman be Ali!
Bosuna tetiği ne kurcalarsın?
Var daha ateşe zaman be Ali!
Geldiler beklenen çiftler ormana,
Duruyor iki genç ne hoş yanyana 
Bir kurşun kadına, bir de çobana 
Çınlasın yıllarca orman be Ali!
şeklinde hecenin en güzel örneklerini de verm iştir.
18
O , edebiyatımıza «Beş Hececiler» adiyle geçen, 
Halid Fahri, Enis Behiç, Orhan Seyfi, Yusuf Z iyâ , Fa­
ruk Nafiz grubunun yaşayan son şâiri id i. Şiirleriyle, 
tiyatro eserleriyle, «Yıld ız Yağmuru» adını verdiği 
tek romanıyle, hülâsa bütün varlığı ile kendisini gü­
zel Türkçemize vakfetm işti. Kubbealtı Akademi Mec- 
muâsı ndaki «isimsiz Kıt'aIar»ı şâirim izin bizlere bı­
raktığı son yâdigârlarıd ır.
Hayat ve ölüm karşısında aldığı rindine tavır
Çam lıbel'i, Yunus Emre, Şeyh Galib, Mevlâna, Nesi­
mi, Hâşim, Yahya Kemâl çizgisinde, onlarla birlikte ve 
fakat kendisine has bir üslûbla konuştyruyordu.
Üstâda, ölümsüzlük bâdesini içirdiğine inandı­
ğım şu mısraları ile vedâ ederken, A llah ’dan rahmet, 
sevenlerine sabırlar diliyorum:
Varsın seni ömrünce azabın kolu sarsın;
Şâir! Sen üzüldükçe ve öldükçe yaşarsın.
A N A D O L U  M E Z A R L I K L A R I
Bir dost duygudur ölüm; yakın, çaresiz-.. 
Yüreğimin başında bir atardamar.
Ölüm korkunç değildir Anadolu'da 
Eski mezarlıklar kadar.
Çiçeksiz, çimensiz, selvisiz, sessiz...
Bir büyük ürpertidir ruhumda varlıkları. 
Bir ağıttır içimde kendimi bildimbileli 
Yoksul Anadolu mezarlıkları...
Nerde İstanbul'un o, bir dantel gibi zarif 
M ermer mezar taşları ki, gülleri pem be ■ sarı 
Nerde Anadolu'nun o  mezar başlarında 
Devrilen, çatlayan, kırılan, ayakta kalan, oyulan 
tri kaya parçaları...
Ey mübarek usta eller, gölgeler, güzellikler... 
Bu taş yığınlarından bizi kurtarın!
Altında yatanlar bizimdir teker teker 
Üstii bizim değil mezarlıkların...
Yetim çocukların, fakir fukaraların 
Mezarları bile karanlık kuyu,
Mezarlıkları bilmeyen, duymayan yüreğinde 
Bilmez. Anadolu'yu.
Ah isimsiz, mezarlar, taşsız mezarlar!
'■Taşları yazısız mezarlar!
Eğilsem üstünüze bir söğüt dalı gibi 
Ağlasam duyarsınız beni sabaha kadar.
YAVUZ BÜLENT BÂKİLER
ı»
Taha Toros Arşivi
5 0 0


Faruk Nafiz'i de kaybettik

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository