Taha Toros Arşivi, Dosya No: 21-Selim İleri. Not: Gazetenin "Yazı Odası" köşesinde yayımlanmıştır.İstanbul Kalkınma Ajansı (TR10/14/YEN/0033) İstanbul Development Agency (TR10/14/YEN/0033

İleri, Selim

Istanbul Sehir University Repository

24 EKİM 1997 CUMA
YAZI O DASI
SELİM İLERİ______________
Sait Faik'in Bir 
Hikâyesi Var
Genç kuşakla şimdi daha sık görüşebiliyorum. 
Gençler sorunlarını bize oranla çok daha cesurca di­
le getiriyorlar.
Yaşamdan ne bekliyorlar...
Yarın için ülküleri...
Düşlerindeki yaşama...
Anlatıyorlar. Ben de çok şey öğreniyorum o ara. Bi­
zim beklentilerimiz bugüne cevap veremiyor artık. Ül­
küler, düşler alabildiğine değişmiş. Büyük kentlerin 
genç insanları neredeyse sofu bireyci diyebileceğim 
bir dünya görüşünden yana.
Bunda edebiyat sevgisinin iyiden iyiye silinip git­
mesinin rolü var mı diye düşündüm.
Söyleştikçe ayırt ettim: Genç insanlarımız edebi­
yattan büsbütün kopartılmışlar. Dünya edebiyatını 
hemen hiç bilmiyorlar. Dostoyevski, Tolstoy, Bal- 
zac, hatta Shakespeare... Bu adlar onlara hiçbir 
şey söylemiyor.
Türk edebiyatı konuşulduğunda, bir ara, Orhan 
Pamuk adı anılırdı. Gündemde olursa, Yaşar Ke­
mal’i de hatırlayanlar var. Orhan Kemal, Behçet 
Necatigil, Cahit Külebi, Kemal Tahir, Sait Faik di­
yorum, gelişigüzel sıralıyorum usta yazar ve şairleri­
mizin adlarını, sağırduyarlıkla yüz yüze geliyorum.
Nâzım Hikmet’i tanıyorlar ama ‘pek’ okumamış­
lar. Aziz Nesin’i okumuşlar ama Hüseyin Rahmi 
Gürpınar’ı ilk kez benden işitiyorlar. Hemen hepsi 
en azından liseyi bitirmiş bu genç insanların ne ka­
dar talihsiz olduklarını düşünüyorum. Okuma mutlu­
luğuna kavuşamamışlar. Bundan sonra kavuşsunlar 
dilerim.
Ortaöğretimde Nâzım Hikmet’e ya da Orhan Ke­
mal’e yer yoktu, benim öğrenim yıllarımda. Bununla 
birlikte Yahya Kemal’i, Abdülhak Şinasi’yi, hatta 
Necatigil’i az buçuk okumuştuk. Hatırlıyorum: Orta­
okul Türkçe kitabımızda Fahim Bey ve Biz’den bir bö­
lüm vardı; Fahim Bey’in giysilerinin anlatıldığı bölüm. 
Abdülhak Şinasi’yi o zaman sevmiştim. Gerçi yıllar 
sonra bütün eserini okudum, ama tanıyordum Ab­
dülhak Şinasi’yi, dedim ya, romanının bir bölümüy­
le bile sevmiştim.
Aradan geçen zaman içinde ne oldu da bu yazar- 
lanmıztanıtılamaz oldu? Okul kitaplannda Yahya Ke­
mal’in şiirlerinden örnekler bugün de yerli yerinde du­
ruyor. Gelgelelim Yahya Kemal bilinmiyor.
Ahmet Haşim hiç bilinmiyor.
Refik Halid Karay’ı kimse tanımıyor.
Ya günümüz yazarları? Yaş ortalaması yirmi-yimni 
beşse; ne Tahsin Yücel, ne Enis Batur, ne Füru- 
zan... Olabilir mi? Oluyor işte...
Sait Faik’ten bir hikâye okuyorum genç dostlan­
ma, “Haritada Bir Nokta"y\ okuyorum. O kadar çok 
severim ki bu hikâyeyi! Genç dostlarımın gözlerin­
de pırıltılar aranıyorum. Hayır, sevmiyorlar. Bir türlü 
sevdiremiyorum.
O zaman başka konulara, bambaşka kişilere sıç­
rıyoruz. Sezen Aksu ya da Hülya Avşar konuşulur­
sa herkesin söyleyecek bir sözü oluyor. Tarkan’ı ko­
nuşuyorlar, ama Müzeyyen Senar’ı konuşmuyorlar.
Aralanndan kimileri beni ‘tiyatrocu’ sanıyor. Yazar 
olduğumu bilen çok az. O tiyatroculuğun da ne ol­
duğu belli değil: Aktör müyüm, yönetmen miyim, 
oyun yazarı mı? Sadece ‘tiyatrocu’: “Tiyatrocusunuz, 
siz daha iyi bilirsiniz... ”
İşin tuhafı, tiyatrocu olmadığımı söyleyemiyorum.
Kimileyin umutsuzluğa kapılıyorum. Otuz yıl geç­
ti, Yeni ufuklar dergisinde yayımlanmış ilk yazımdan 
bu yana. Hepsi boşuna mıydı?
Eve dönüp kendi kendime Sait Faik okuyorum:
“Yıldızlara baktım. Hani yıldızlar. Birahanede yıldız 
mı olur. Yıldızlara baktım. Bir sinemaya daldım. Ge­
çen gün koşa koşa caddeden geçiyordu. Vakit be­
şe çeyrek vardı. Geç kalmıştı matineye. Koşa koşa 
o sinemaya girdi. Ardından baktım kaldım."
Nasıl okunmaz “Yalnızlığın Yarattığı İnsan”?
“Hiçbir şey ölüm gibi güzeldir. ”
Ne oldu da artık etkilenmiyorlar bu tümceden?
“Bir açık yer bulsam. Bir bira daha içsem. Yok. Her 
yer kapanmış. ”
Aklımdan “Kırlangıç Yuvasındaki Kadın” geçiyor, 
elbette “Kalinikhta" geçiyor, “Mahalle Kahvesi”, 
“Menekşeli Vadi’’...
Sait Faik’in bir hikâyesi var!
Sait Faik’in birçok hikâyesi var!
Çok yazık: sadece Sezen Aksu konuşuyoruz.
Takvimde İz Bırakan:
“Yağmurlar mevsiminde gittim/ renklerden annmış 
bir kent/ ve beyaz teniyle Kız Kulesi/ yazdı, bir ya­
nım İstanbul/ bir yanım suların bedeni” Refik Dur- 
baş, Düşler Şairi, Adam Yayınlan, 1997.
Kişisel Arşivlerde İstanbul Belleği 
Taha Toros Arşivi


Sait Faik'in bir hikayesi var

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository