Taha Toros Arşivi, Dosya No: 5-Sait Faik Abasıyanık. Not: Gazetenin "Kitaplar Adası" köşesinde yayımlanmıştır.İstanbul Kalkınma Ajansı (TR10/14/YEN/0033) İstanbul Development Agency (TR10/14/YEN/0033

Aslankara, M. Sadık

Istanbul Sehir University Repository

Ama eğer mevsim mayıssa, 
siz, Sait Faik öykülerinden 
birinin olsun kapağını 
aralamamışsanız henüz, sözü 
Fethi Naci’ye bırakmaktan 
başka çare kalmamış 
demektir benim için: “Ne 
diyim size”?
Sait Faik, hepimizi gözlüyor!
1 Mayıs İşçi Bayramını yığınlar na­sılsa kutlayacak...
Ama öykü bayramını kim kutla­
yacak? “Bir avuç öykücü,” diye­
ceksiniz, değil mi?
Belki öyleydi, bir avuçtu, sonra avuç 
avuç oldular, ya sonra? Ne yalan söyle­
meli, onlar da alanlara çıktı... Emekçiler 
gibi yürümediler belki ama üniversitele­
ri, kitapçıları, toplantı salonlarını, so­
kakları doldurdular; kentleri dolaştılar 
birer derviş gibi, yurtiçi yetmedi, Kıb­
rıs'a, Almanya’ya, Hollanda’ya taşındı- 
lar...
Öykücüler de bir “bayram” yarattı so­
nunda...
Sözü nereye getireceğim; Ankara Öy­
kü Günleri’ne... 1-7 Mayıs tarihleri ara­
sında yedincisi gerçekleştirilecek bu öy­
kü şenliğine, bayramına... 1997’de baş­
layan ilk öykü günlerine katılamamıştım 
ama, sonrasında bir eksiğiyle hepsinde 
hazır bulundum bu güzel, mutlu günle­
rin... Sizler bu yazıya göz atarken ben yi­
ne Ankara’da, öteki öykücülerle birlik­
te halaya durmuş olacağım...
Nasıl başlamıştı Ankara Öykü Günle­
ri? Kimler kimler katılmıştı? Adları tek 
tek anımsamak ne güç! Ama yaşanan he­
yecan, paylaşılan umut, sevgi, o büyülü 
öykü salkımı unutulabilir mi hiç?..
Oktay Akbal’dan Leylâ Erbil’e, Vüs’at 
O.Bener’den Tahsin Yücel’e, Erdal 
Öz’e, Demir Özlü’den Adalet Ağaoğ- 
lu’na, Osman Şahin’den inci Aral’a, öy­
künün Necatilerine (Tosuner, Güngör, 
Mert), Selim Ileri’den Nazlı Eray’a, Bur­
han Günel’e, Erhan Bener’den Nursel 
Duruel’e Feyza Hepçilingirler’e, Meh­
met Gülerden Lütnye Aydın’a, Dinçer 
Sezgin’e, Sevgi Özete... onlarla öykü­
cü... Sonra öykünün ablaları, ab ileri... 
Nebileyim Jale Sancak’tan Feride Çiçe- 
koğlu’ya, Ayfer Tunç’a, Cemil Kavuk- 
çu’dan Özcan Karabulut’a, Mahir Öz- 
taş’a, Hakan Şenocak’a, Mehmet Zaman 
Saçlıoğlu’dan Haşan Ali Toptaş’a, Atti- 
lâ Şenkon’dan Halil İbrahim Özcan’a, 
Ash Erdoğan’dan Müge îplikçi’ye, Na- 
lan Barbarosoğlu’dan Hürriyet Yaşar’a, 
Sema Kaygusuz’dan Ahmet Yddız’a, Ye­
şim Eyüboğlu’na, Murat Yalçın’dan Fa­
ruk Duman’a, Saliha Yadigâr’a, Murat 
Gülsoy’dan Yekta Kopan’a, inci Gürbü- 
zatik’e, Leyla Ruhan Okyay’dan Haşan 
Özkılıç’a, Akın Sevince, İnan Çetin’den 
Ömer Ayhan’a, Alımla Özdek’e, Deniz 
Spatar’dan Eren Aysan’a... Şaşılacak şey, 
duruşmalardan kurtuldukça soluk solu­
ğa Eray Karınca bile katılıyordu öykü 
oturumlarına da hepimiz parmağımızı 
ısırıyorduk...
Ya baştan beri bu etkinliklere emek 
dökenler? Edebiyatçılar Derneği’nin 
Ankaralı öykücüler grubu... Gönül dost­
luğuyla yola kovulanlar... Onlardan söz 
etmemek değerbilmezlik olur doğrusu... 
Başta Özcan Karabulut, Aysu Erden, 
Gökhan Cengizhan... Onlara emekleriy­
le, gönüldenukleriyle katkı veren yazar, 
şair dostları, örnekse Burhan Günel, 
Adnan Özer, Eren Aysan, Ayça Bilgin, 
Bilal Kayabay, Haşan Öztoprak, Vilaan 
Ertürk, Remzi Özmen, inci Gürbüza- 
tik, Muteber Sanbaş...
Bıcır bıcır konuşup iri gözlerini kırpış­
tıran küçümen kızların, koca kafalarıy­
la cin cin bakan oğlanların öykü peşin­
de koşuşturması hiç silinmedi gözlerim-
Sait Faik'i sevmek
Yazmasam deli olacaktım.’ cümlesi, Sait Faik’in yazma nedenini açıklıyor: Haksızlık karşısında 
öfkelenince, yalnızlıktan bunalınca , iyi bir insan tanıyınca, â$ık olunca...
den. Hele onların öykü sevdalan, tutku- 
lan...
Ne güzel günlermiş...
Ama biri vardı ki, çok ayrıksıydı: Fet­
hi Naci. Ankara Öykü Günleri’ni onur- 
landırışı, unutulmaz bir güzellik arma­
ğan etmişti katılanlara...
Sait Faik'i Sevmekle Başlar 
Öykücülük
Fethi Naci, Sait Faik’in öykücülüğü­
nü anlatacaktı Ankara Öykü Günleri’n- 
de. Onun Bir Hikâyeci: Sait Faik (Bir 
Hikayeci: Sait Faik /  Bir Romancı: Ya­
şar Kemal içinde, Gerçek Yaymevi, 
1990) adlı yapıtını bilmiyor olamazsı­
nız... FethiNaci, arada kitabına göz ata­
rak ya da sayfalar arasındaki notlarım 
denetleyerek salondakilere Sait Faik’in 
öykücülüğünü tanıtmakla kalmamış, 
unutulmaz bir zaman dilimi de yaşat­
mıştı onlara.
Salon tıklım tıklımdı. Ankara Öykü 
Günleri’nin hiçbir etkinliğinde öylesi­
ne kalabalık görmemiştim ben... Bu, hiç 
kuşkusuz Fethi Naci’ye duyulan sevgi­
nin bir ifadesiydi aynı zamanda... Nite­
kim konuşmasını bitirdiğinde Fethi Na­
ci, yanımdaki genç öykücü, kolumu çe­
kiştirmiş, “Ay, bu adama bayılıyorum 
ben” demişti, ardından yüzüne, gözle­
rine yansıyan bir muziplikle eklemişti: 
“Öyle tonton ki, gidip yanaklarını sıkış- 
tınvermek geliyor içimden! ”
Genç, güzel öykücünün bunu yapma­
sı olanaksızdı. Çünkü konuşmasını biti­
rir bitirmez, Fethi Naci’yi çepeçevre ku­
şatmıştı gençler, sevilen üniversite hoca­
larının kürsüsü çevresinde saygı çelen- 
gi oluşturulur ya, öyle...
Peki ne demişti Fethi Naci, o güzelim
konuşmasını bitirirken?
“Yahu ne diyim size, Sait Faik’i sevme­
yen varsa hâlâ içinizde tu Allah belasmı 
versin! ”
Salon yalnız kahkahaya boğulmamış, 
hep birlikte çılgınca alkışlayıp ayağa 
kalkmıştı* Sonra da Mülkiyeliler Birli- 
ği’nin bahçesine, rakı sofrasına dek Fet­
hi Nacilerine yoldaşlık etmişti gençler...
Mayıstı, Sait Faik de konuktu elbette 
o sofraya, Fethi Naci’nin sofrasma, genç­
lerin çiçeklendirdiği, atkestanelerinin, 
akasyaların gölgelendirdiği masaya...
Fethi Naci, ne güzel anlatır bize Sait 
Faik’i...
“Sait Faik, kendinden önce gelen hiç­
bir hikâyecimizden yararlanmadan ger­
çekleştirmiştir hikâyelerindeki, Türk hi­
kâyeciliğindeki yendiği. Hani akrabası, 
kimi kimsesi olmayan damatlara ‘çöp- 
süz üzüm’ derler ya, Sait Faik yeni Türk 
hikâyesinin çöpsüz üzümüdür.” (27) 
“Evet, Sait Faik (.), gelmiş geçmiş (.) en 
büyük hikâyecimiz(dir).” (108)
Sözgelimi “yazarlığı nasıl gördüğü”ne 
değinir onun:
“Son Kuşlar’da, Haritada Bir Nok- 
ta’da, önce ‘Yazmayacaktım.’ der, sonra 
pay meselesindeki kepazeliği görünce, 
yazar; ‘Yazmasam deli olacaktım.’ diye 
biten o unutulmaz paragraf (anımsana- 
bilir.) /  ‘Yazmasam deli olacaktım.’ cüm­
lesi, Sait Faik’in yazma nedenini açıklı­
yor: Haksızlık karşısmda öfkelenince, 
yalnızlıktan bunalınca , iyi bir insan ta­
nıyınca, âşık olunca.., kısaca, kendini an­
latmak için yazar Sait Faik -yazmasa de­
li olacak duruma gelince yazar.” (106)
Sait Faik’in, neredeyse özdeyişe dö­
nüşmüş bu sözlerini anımsamanın sıra­
sı galiba, bu 1 Mayıs sabahında:
“Söz vermiştim kendi kendime: Yazı 
bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da bir 
hırstan başka ne idi? Burada namuslu 
insanlar arasında sakin ölümü bekleye­
cektim. Hırs, hiddet neme gerekti? Ya­
pamadım. Koştum tütüncüye, kalem kâ-
£t aldım. Oturdum. Adanın tenha yol­anda gezerken canım sıkılırsa küçük 
değnekler yontmak için cebimde taşıdı­
ğım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. 
Yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yaz­
masam deh olacaktım.” (Son Kuşlar, 
Varlık, Bütün Eserleri, 1965, 85 /  Yeni 
basımlar: YKY)
Sait Faik öykücülüğü üzerine yazılmış 
kitap yok değil elbette, ne ki Fethi Na­
ci’nin Bir Hikâyeci: Sait Faik adlı yapıtı 
çok başka... Çünkü Fethi Naci, kitabın­
da onu çok derinden kavrayan yazar tu­
tumuyla yansıtıyor bize... Sanki Sait Fa­
ik üzerine bir incelemeyi değil öyküleri­
ni okuyoruz onun. Öylesine içten, öyle­
sine sarsıcı... Sait Faik öykücülüğünü 
merak edenlerin kesinlikle okumaları, 
Sait Faik’in öykülerinin yanı başmda bu­
lundurmaları gereken bir yapıt bu.
Sait Faik’in öykülerini büyük özenle 
yayımlayan Yapı Kredi Yayınları, Fethi 
Naci’nin bu kitabının ayırdında mı aca­
ba? Bana kalırsa, bir an önce o öyküle­
rin yanma eklemeli bu kitabı, büyük bir 
eksiklik giderilmiş olacak böylece...
Sait Faik, Bir Yerlerden 
Bizi Gözler Hep...
Sait Faik’in yazarhğa bakışı ortada... 
Genç öykücüler biliyor onun bu tutu­
munu; Sait Faik’in kendilerini gözlediği­
ni de... Öykücülüğümüzü göndere çe­
kerken onun manevi kişiliğinden güç 
alarak başarmadılar mı zaten bunu?..
Ankara Öykü Günleri’nin başarısı bu­
radan geliyor işte... Özcan Karabulut ve 
arkadaşlarmm Sait Faik’i çok iyi biliyor 
olmalarından...
Düşünün, yedi yılda, hiç değilse elli 
altmış gün, salt öyküye ayrılmış olarak 
yaşanmış “Mayıs Gülleri”yle birlikte An­
kara’da... Yalnızca öykünün konuşuldu­
ğu, öyküce düşünüldüğü, öyküyle yatıl- 
dığı, öyküleşildiği, sonra sırtlara yüklen­
miş öykülüklerle, herkesin kendi diyarı­
na doğru yollara düştüğü...
O günlerin üzerinden çok zaman geç­
ti, öykücülüğümüz, öykü yazarlarımız 
büyük başarılar gösterdi. Emek verenler, 
bir yandan çeşitli kazanmalara ulaştılar; 
örneğin 14 Şubat’m Dünya Öykü Günü 
olarak kudanması doğrultusunda ulusla­
rarası PEN örgütünü de harekete geçi­
rerek ciddi anlamda yol aldılar, sonra 
Ankara Öykü Günlerine uluslararası bir 
kimlik de kazandırddar. Nitekim bu yıl 
örgütün genel sekreteri Terry Carlbom 
da öykü günlerinin konukları arasında...
Hey öykücüler, serdiğiniz, bayramınız 
kudu olsun! Elbirliğiyle başardınız, bu­
günlere vardınız... Artık kitaplarınız, 
dergileriniz yaymevi buluyor, okur bulu­
yor, öykü günlerinde sizi dinlemeye ko­
şan öyküseverler kuşatıyor çevrenizi. 
Evet, siz başardmız bunu, ne mudu sîz­
lere!
Ama unutmayın sakın, Sait Faik’in pe­
şinizde olduğunu.
Sonrasmda sözüm size sevgili okur, 
evet, size sesleniyorum, zenginsiniz, çün­
kü elinizin altında binlerce öykü var.. 
Öyle ya, adını andığım anmadığım yazar­
ların her biri, sizin öykücünüz değd mi?
Öyleyse uzanın kitaplığınıza, çekin bir 
öykü kitabı, gömülün koltuğunuza...
Kahve falan da istemez, öykü yetecek­
tir...
Güzel bir yolculuğa çıkacağınızı, bir 
yerlere uçucağmızı biliyorum.
Ama eğer mevsim mayıssa, siz, Sait Fa­
ik öykülerinden birinin olsun kapağım 
aralamamışsanız henüz, sözü Fethi Na­
ci’ye bırakmaktan başka çare kalmamış 
demektir benim için: “Ne diyim size”? 
Sait Faik, hepimizi gözlüyor! ■
S A Y F A  18 C U M H U R İ Y E T  K İ T A P  S A Y I  6 8 9
Kişisel Arşivlerde İstanbul Belleği


Sait Faik'i sevmek

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository