Taha Toros Arşivi, Dosya Adı: Fikret Mualla. Not: Gazetenin ''Ankara..Anka..'' köşesinde yayımlanmıştırİstanbul Kalkınma Ajansı (TR10/14/YEN/0033) İstanbul Development Agency (TR10/14/YEN/0033

Hekimoğlu, Müşerref

Istanbul Sehir University Repository

áankara.. anka..
Müşen^nHEKjMOĞU^>ı^ M
Soğuk bir başkent 
akşamında...
Soğuk bir başkent akşamında Fikret Mualla’yı seyre­
derek ısınmak ne güzel!... Ankara’nın sanat yaşamında 
üretken bir yeri olan Artizan galerisi bir çiçek bahçesine 
döndü bu sergiyle. Rahmetli Bedri Rahmi’nin «resim 
renk demek dostlarım» sözünü anımsadım saygıyla.. Fik­
ret Mualla'nın sıcak renkleri yalında bir çok ressamın 
yapıtı soluyor neredeyse.. Bu dünyaya solmayan renk­
ler bırakmak büyük mutluluk elbet. Fikret Mualla’nın ya­
şamını düşününce, güç koşullar, esintiler içinde sıcacık 
renklerle yaratılan resimlere başka bir sevgi duyuyor İn­
san. Yapayalnız dünyasında nasıl kalabalık yaşadığını 
hissediyor, her tabloda ayrı bir renk şöleni, maviler, mor­
lar, kırmızılar bağırıyor, yalnız kişileri kalabalığa çağırır 
gibi, soluk umutları yeşertiyor gibi..
Ertan Mesci’yi kutlamak istiyorum, şubat ayazında bir 
bahar havasıyla doldurdu gönlümüzü Fikret Mualla ev­
rensel boyutlara ulaşmış bir sanatçımız. Paris'te, New 
York’da, Tokyo’da bir çok evde, galeride yapıtlarını gö­
rebilirsiniz bugün. Elbet fiyatları da ona göre. Ama evi- 
nize asmak kadar seyretmek de mutluluk, renkleri yü­
reğinize saplanıyor, bikez görünce unutmak kolay değil.
Ressam, ozan, yazar çok dostum var. Onlarla övü­
nürüm her zaman. Başkentin kısır döngüsünü onlarla a- 
şarım. Olayların gerilimin! onlarla unuturum, örneğin TV’ 
de sert bir bildiriyi Orhan Veli'nin kedilerini okşayarak 
geçiştiririm kimi günler.. Kara günlerimizi aklaştıran us­
talara selam çakarım yürekten.
Ama yazık, Fikret Mualla’yı tanımadım hiç. Hıfzı To- 
puz’dan dinledim uzun uzun, Brüksel elçimiz Haluk Ku- 
ra’dan, eski Paris Elçimiz Namık Yolga'dan, Hasan Işık’- 
dan, ressam Dino’dan, Arbas’dan, Nevin Menemenci- 
oğlu'ndan, sonra sanatseverliğine büyük saygı duyduğum 
Emel Korutürk’den...
Fikret Mualla’nın yapıtlarını önce Paris Elçiliğimize, 
sonra da Türkiye’deki sanatseverlerin evlerine kazandıran 
Hasan Işık sanıyorum. Ölümünden sonra bir kampanya 
açarak büyük bir katkıda bulundu. Başkent Ankara’da 
bir resim ve heykel müzesinin açılmasında öncülük ya­
pan Emel Korutürk’ü de saygıyla anmak istiyorum. Bu 
müzede güzel bir Fikret Mualla salonu var bugün. Genç 
kuşaklar resim dünyamızın bir kuyruklu yıldızını tanımak 
olanağını buluyorlar bu salonda..
Artizan Galerisl’nde «şu maviyi gördünüz mü, ya şu 
mor’u, pekiy şu kırmızı!...» diye tabloları renklerle tanım­
lıyordu seyirciler. Fikret Mualla o renkleri nasıl bir uğraş 
la bulmuş, bulunca da nasıl muflanmış kimbilir?... Her 
renginin ayrı bir öyküsü olmalı. Kırmızının öyküsü beni 
çok etkilemişti. Sıcak bir kırmızı bulmuş Fikret Mualla, 
gönlünde güller açarak sokağa fırlamış, bir dostuna 
rastlamış..
— Çok mutluyum. İstediğim kırmızıyı buldum sonun­
da. demiş ve başlamış anlatmağa. Karşıda ışıklı bir yer, 
kırmızının peşinde oraya yönelmiş iki dost, bir masaya 
oturmuşlar, şaraplar gelmiş, güzel peynirler, etler, ha­
va giderek ısınmış, Fikret Mualla da bir özlemi dindirme­
nin sevinciyle coşmuş. Derken bir adam dikilmiş karşı­
sına, ressam şaşırmış birden, adam para istiyor, şarap 
ve yemek parasını, oysa Fikret Mualla’da metelik yok..
— Çok üzgünüm, demiş ama, ben bir renk buldum, 
onun sevincini paylaşıyorum...
Galiba mahkemelik olmuş bu yüzden. Vaktiyle İçtiği 
şarabın parasını Ödeyemeyen bir ressamın tabloları hay 
II yüksek fiyatla satılıyor şimdi. İnsan tepki de duyuyor 
elbet, ama ne olursa olsun Fikret Mualla gibi bir res­
sam onur duyulacak bir olay ülkemiz İçin, sıcacık renk­
leriyle soğuyan, donan yanlarımızı ısıtıyor. Çölleşen dün­
yamızı yeşertiyor.
Bu dünyada hâlâ güzel şeylerin varolduğunu vurgu­
layan sanatçılarımıza çok şey borçluyuz değil mi?... Çok 
da zenginiz doğrusu, müzik dalında çok değerli sanatçı­
larımız. ozanlarımız, yazarlarımız, ressamlarımız var« 
Onlarla biraraya gelince yaşama sevincimiz tazeleniyor, 
güçlüklerle savaş gücümüz bileniyor. Bu dünyada solma­
yan renkler bırakan Fikret Mualla’yı da aynı sevinçle se­
lâmlıyorum ben.. Sonra da düşünüyorum, bu dünyaya sol­
mayan renkler bırakan ressamlarımız düzeyinde devlet 
adamlarımız, politikacılarımız da olabilseydi keşke!... Ül­
kemizin resmini aynı ustalıkla çlzebilselerdi, resimde, mü- 
zlkde, şiirde, yazında çağdaş düzeye yücellyoruz da 
devlet yönetiminde çağdaşlığa yönelemiyoruz yıllardır« 
Şu günlerde bunun nedenlerine de eğilmek gerekir bence. 
Atatürk’ten çok sözedilirken Cumhuriyetimizin mimarı di­
yebileceğimiz o büyük devlet adamından sonra çağdaş­
lığa yücelme yolunda neden gerilediğimizi de araştırmak 
zorundayız. Karşımıza çok ilginç bir resim çıkabilir bu 
araştırmayla. Siyasal ressamlığın güç bir sanat olduğu­
nu öğrenebiliriz. Devlet yaşamında güzel bir İzlem bı­
rakabilmek için ressamlık da yetmiyor galiba. Mimarlık 
gerekiyor, çok boyutlu bir uğraş İstiyor«
Kişisel Arşivlerde İstanbul Belleği 
Taha Toros Arşivi


Soğuk bir başkent akşamında

http://openaccess.marmara.edu.tr//bitstream/11424/170529/2/001506995006.pdf

Soğuk bir başkent akşamında

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository