Taha Toros Arşivi, Dosya No: 114-Müzelerİstanbul Kalkınma Ajansı (TR10/14/YEN/0033) İstanbul Development Agency (TR10/14/YEN/0033

Gölpınarlı, Abdülbaki

Istanbul Sehir University Repository

"Dtvan Edebiyatı Müzesi"nin dışardan görünüşü
Divan Edebiyatı Müzesi'nin tarihçesi 
ve Divan şiirinden günümüze kalanlar
Abdülbâki Gölpınarlı
Mevlânâ Celâleddin, bir 
şiirinde,
"Dünyada kimseyle uyu­
şanlayız; gökkubbe altında 
ev kuramayız biz./Sarhoşuz, 
mahmuruz,-susuzuz; içtikçe 
içiyoruz; herkes yeter de - 
miş; bizim yeterimiz yok. /
Rahmet denizidir bu; düş - 
mansa üstündeki çer-çöp Her 
çer-çöp için gönül dalgasın - 
dan vazgeçemeyiz biz'. /O ö- 
lümsüzlük diyarında Nuh gi - 
bi, Halil gibi aşk köşkünden 
başka bir yapı kurmayız biz. /
Avlanmak istedik m i, uçup 
gittiğimiz yer, Kafdağı'dır ; 
akbaba gibi leş avlamayız 
biz. / Kapkara hırs toprağı - 
na, meyvası cefa olan fidanı 
dikmeyiz biz. /Gözümüz, o - 
nun kutluluk tadındayken kut - 
lu cana bile tenezzül etme - 
yiz biz. / Sus, bundan böyle, 
cinsimizden olmadığı için 
pek o kadar nazma, kafiye - 
ye de aldırış etmeyiz biz" 
diyor. Bu ş iiri, kendisi­
ne bir ev, bir yurt, bir tekke 
yapmak teklff edildiği zaman 
söylemiş; böyle birşey kabul 
etmemişti Mevlânâ. çünkü o,
Galata'daki "Kulekapısı Mevlevihane s i", 27 aralık gü ­
nü "Divan Edebiyatı M üzesi" olarak açıldı. Topkapı 
Sarayı ile Türk ve İsUlm Eserleri Müze s i ’nde bulunan 
konuyla ilgili eserlerin bu müzeye getirildiği belirti -  
liyor. Kültür Bakanı Rıfkı Damşman’ın açılışını yap­
tığı müzede, böylece "yazı ve yazmalar", "lıalı vek i­
lim ", " seramik, cam, ağaç işleri", "taş oyma", "ki­
tabeler", "türbeler" bölümlerinden sonra yedinci bir 
bölüm oluşturuluyor. Aşağıda binanın tarihçesini ve 
Gölpınarlı t a  Divan Edebiyatı üzerine görüşlerini bu­
lacaksınız.
Ankaraef diye anılan llusıiht' İsindi! Sevilin türbesi
"Canlar kıblesiyim ben, 
gönüller Kâ'be'siyim. Arş'ın 
mescidiyim ben,Cuma mes­
cidi değilim. / Saf aynayım 
ben, kararmış, sırı dökül­
müş ayna değilim; Türusftıâ- 
nın gönlüyüm ben, kinle do -  
lu gönül değilim./Alem tek­
kesinde, dünya medresesinde 
benim gönlü saf sdfi; yün hır­
ka giyen safilerden değilim 
ben"
diyordu. Alem, tekke siy - 
di onun; dünya da medresesi. 
Ama gene de dostların zo - 
ruyla, zamanında, hem evi, 
hem medresesi olan yerin ya­
nına birkaç oda kurulmuşta 
EfiakCnin "Dar'Ul-Uşşak- A- 
şıklar yurdu" dediğine göre 
bu yapılar, Mevianâ'nm fey - 
zinden faydalanmak aş kına dü­
şen, belki de babasıyla ve o - 
nunla Belh'ten gelen yersiz- 
yurtsuz dostlar için kurul­
muştu.
£  •
Hind-İran ve Roma t e ­
sirleriyle yoğrulan, bir yan­
dan zahitliği, bir yandan rint­
liği , bu iki zıt görüşü ve i - 
naııcı temsil eden tasavvuf, 
medresenin karşı durmasına 
rağmen bünyeleşmiş,İslam'­
daki irfanı benimsemiş, ilk 
tekke, Şam'da hicretin ikinci 
yılında (M. VIII) kurulmuştu. 
Mevtana, mezhepler sınırı - 
nı aşan bilgisiyle medrese - 
nin, dinleri insanlık potasın­
da eriten irfanıyla tekkenin 
mümessiliydi. Böyle bir b il­
gin ve arifin adına kurulan 
Mevlevilik, tekkenin, zikrin, 
ayrı bir giyim-kuşamın ve 
vakfın aleyhinde bulunan ve 
halktan ayrılmayan "Melâ - 
met" yolunun bir kolu olmak­
la beraber tekke kurmaktan 
gene de kaçmamazdı; nete- 
kim daha önce gene Melamet 
esaslarına dayanan Kalende - 
rilik de tekkeleri’ olan bir 
tarikat hâline gelmişti. Hattâ 
Melâmetin ideolojisinin, es­
nafı teşkilâtlandırarak, lon - 
çalar kurarak halkı kucakla - 
yan FUtüvvct ehlinin bile za­
viyeleri vardı; her toptumun 
bir toplantı yeri olmasından 
daha tabiT birşey olamazdı. 
Mevlânâ, babası Sultân'UI-U- 
lema (Bilginler padişahı) Ba- 
hâeddin Muhammed Veled'in 
kabri üstüne bir türbe yap-
mak isteyenlere de İ7.in vere­
memiş, "Gökkubboden daha 
yüce bir türbe mi olur" de - 
mişti. Fakat tam bir teşkf - 
lâtçı olan oğlu Sultan Veled­
in zamanında, kendisine, ba­
basının yattığı yeri de kucak­
layan "Yeşil Kubbe" yapıl­
mış, türbeye vakıftan su sağ­
lanmış, türbesiyle, hücrele­
riyle, Cemaat - Hanesiyle 
(Toplantı ve öğrenim ye r i) 
Mevlânâ Dergahı kurulmuş - 
tu.
Oğlunun ve torunu Ulu 
Arif Çelebi'nin zamanında, 
Konya'dan başka Anadolu 'nun 
birçok yerlerinde Mevlevf- 
Hâneler (Mevlevi tekkeleri) 
yapılmıştı; hattâ Mevlevi köy­
leri bile belirmişti. XV-XVI. 
yüzyıllarda ana tarafından 
Mevlânâ soyundan gelen ve 
coşkun bir Mevlevi kalende­
ri olan Divâne Mehmed Çe - 
lebi, Mevleviliği Anadolu sı­
nırlarından aşırm ış, Arabis­
tan'a ve İran'a dek yaymış, 
oralarda da Mevlevî-Hâneler 
kurulmuştu.
•
İstanbul'da ilk kurulan 
Mevlevf-Hâne, Fatih devrin­
de (1451-1481), bugün Şehzâde 
camiine giden anacaddenin 
sağ yanında, kiliseden cami­
ye çevrilen, sırtını Bizans 
yapısı, Türk onarımı Bozdo­
ğan kemerine dayamış bulu­
nan ve şimdi bir eseri bile 
kalmayan Kalenderi-Hâne za­
viyesidir. Bu zâviyenin vak­
fiyesinde, zâviyede bir şey­
hin, bir de "mücâvirlerd'ye­
mek verilmesine bakan kişi­
nin bulunması, cuma namaz­
larından sonra "Mesnevi" 
okutulması, dört kişilik bir 
mutrıb heyetinin katılmasıyla 
yapılacak semâ' meclisinin 
bir aşirle tamamlanması şart­
ları var. Bu Mevlevi-Hânenin 
pek az bir zaman sonra her 
nedense adı anılmamakta ve 
897 hicride (1492), Divâne 
Mehmed Çelebi adına kurulan 
Kulekapısı Mevlevi -  Hânesi, 
İstanbul'da kurulan ilk Mev -  
levi-Hâne olarak gösteril - 
mektedir; herhalde Kalen- 
derf-Hâne, ya yandı, bir da­
ha yapılamadı, yahut da med­
rese oldu.
•
27 aralık cumartesi günü 
"DİVan Edebiyat Müzesi" adı 
altında açılış töreni düzenle - 
nen bu Mevlevi-hâneye, Ku -
lekapısı Mevlevi-llânosiden­
mesinin sebebi, Galata Ku­
lesi civarında bulunması do - 
layısıyledir; Galata Mevle- 
vf-IIânesi de denirdi. Burası, 
Fâtih'in Hâssa gulâmlarından 
Veliyeddin oğlu İskender P a -  
şa'nm bahçesiymiş ve denize 
dek uzanırmış. Divâne Meh­
med Çelebi İstanbul'a geldi­
ği zaman, Mevleviliğe bağlı 
bulunan Paşa, onun da huzû - 
ruyla bu bahçede bir ayn - ı  
cem tertiplemiş, ertesi günü 
de bahçesini Mevlevflere vak­
fetmişti. H. Beyazıt zama - 
nında 897 hicride (1491) vak­
fedilen bahçeye sonradan bir 
Mevlevi-Hâne kurulmuş, Sinop­
lu Safâyf Ali Dede de Divâne 
Mehmed Çelebi tarafından ha­
life ve şeyh atanmıştır. Son­
radan tekke, Halvetilerin eli - 
ne geçmiş, I63l'de vefâteden 
ve Kasımpaşa Mevlevî-Hâne- 
sini kuran Abdi Dede, bura - 
sının Mevlevilere âit olduğu­
nu ispatlamış, Mesnevi şâri- 
hi olup Ahkaravi diye tanı - 
nan Rusûhî İsmâil şeyh atan­
mış, ondan sonra, tekkele - 
rin kapanışına dek Mevlevi- 
Hâne olarak kalmıştır.
Şunu da söyleyelim:
"Hadikat'Ul-Cevâmi"', bu 
İskender Paşa'yı, Kanunidev- 
rinde Bostancıbaşı bulunan 
ve Kanlıca Câmiini yaptıran 
İskender Paşa sanarak yanıl­
mıştır. Fatih'in gulâmların - 
dan olan İskender Paşa' nın, 
İstanbul'da, Sarıgüzel ' de 
(Sarı Gürz) bir de câmii var­
dır; Kulekapısı Mevlevf-Hâ - 
nesine, Vize Kazası köylerin­
den Karabörçük köyündeki 
tarlasını da vakfetmiştir. 912<- 
de Bosna'da ölmüş, Vize' ye 
nakledilerek oraya defnedil - 
miştir. Bütün bu bilgileri, 
rahmetli Ahmed Nuri Ebüs - 
suudoğlu'nun "İstanbul Mev - 
levİ-Hâneleri hakkında tarih 
ve edebiyat bakımından ted- 
kikler: Galata Mevlevf-Hâne- 
s i"  adlı eserine borçluyuz. 
Bu basılmamış eser, şimdi 
nerdedir, kimdedir? Bunun 
bulunup açılan Müze Kütüpha­
nesine mal edilmesi gerektir 
Biz haber verdik, ilg ili ma - 
kamlara da bu işi başarmak 
düşer.
İşte açılan Müzenin kısa 
hâl tercemesi budur.
(Sayfayı çeviriniz)
Neşeti'den
Zehf safa diyecek âlemin nesin gördük 
Sitemden özge dahi hem-demin nesin gördük
Humarı derd-i ser ü nejvesi bükâ engiz 
Bu bezm-gâhta ca m ı Cem'in nesün gördük
N ijâ n -ı tîr-i sitem olduğundan özge meğer 
Derûn-i sînede dâğ-ı gamın nesin gördük
Hemfje hâl-i ruhun dâmeniylo setr eyler 
Biz ol dü zü lf-i ham-ender-hamın nesin gördük
Nejâtiyâ keder-i kejf-i râzdan gayrı 
Akan bu dfde-i terden demin nesin gördük
Biz budünyanın"negüzel,ne hoş, ne safalı" diyecek 
nesini gördük./Hemdem'in sitemden, zulümden, ce - 
fâdan, haksızlıktan daha başka nesini gördük?//Mah - 
murluğu baş derdi (sıkıntı) ve neşvesi (sarhoşluğu, 
keyfi) de gözyaşı döktürücü, ağlatıcı. /Bu eğlence ye­
rinde Cem'in kadehinin nesini gördük?//Zulüm oku - 
nun hedefi olduğundan başka,/Sinenin içinde, gam 
dağının (yarasının) nesini gördük?//Yanağının (yana­
ğındaki) benini her zaman eteğiyle örter .gizler. /Biz 
o büklüm büklüm, kıvrım kıvrım iki zülfün nesini 
gördük?// Ey Neşâtf. Gizli şeyleri (sırlar) bulmanın 
(keşfin) kederinden (üzüntüsünden) başka,/ (Durma­
dan) Akan bu nemli gözden dem'in nesini gördük?
Nedim'den
Sâkiyâ meclise gel cismime gelsün canum 
'Ahdler tevbeler ol sâgara kurbân olsun 
Ayağın sakınarak basma aman sultanım 
Dökülen mey kırılan şfşe —i rindân olsun
Merhabâ ettiğin ellerle reva mı göreyim 
Eller emsün o seker lebleri de ben durayım 
Bâri lûtf eyle a zâlim biricik yüz süreyim 
Pâyin olmazsa eğer gûse-i dâmân olsun
5ûhsun neyleyim amma ki yalan söylersin 
Her zaman böyle Nedfmâ'yı firfb eylersin 
Hamdır meyve-i vaslım sana olmaz dersin 
Olsun ey taze nihâi-i çemen-i cân olsun
Ey sâkf. Sen meclise (İçki meclisimize) gel de bede­
nime can gelsin,/"İçki içmem" diye verilen sözler 
(yeminler), edilen tövbeler (senin sunacağın) o kade­
he kurban olsun,/Aman sultanım, ayağını sakınarak 
basma (serbestçe hareket et)./(Varsın) Dökülen şa­
rap, kırılan rindlerin şişesi olsun.// Yabancılarla 
merhabalaşmam revâ mı (uyğun, yerinde bir davra­
nış olarak mı) göreyim?/O şeker dudakları başkala­
rı emsin de ben mi (emmeden) durayım?/A zâlim , 
(dudaklarını öptürmüyorsun) bâri lütfet de yüzümü - 
süreyim. /Şâyet (yiiz sürmek için izin verdiğin) aya­
ğın olmazsa, hiç değilse eteğinin köşesi olsun (ona 
da’râzıyım).//Şuhbir güzelsin, amma neyleyim ki ya­
lan söylersin/Nedfm'i her zaman böyle aldatırsın,/ 
"Vaslımın meyvesi hamdır" (henüz senin vuslat z a - 
manın gelmedi), sana olmaz, dersin; /Olsun ey can 
bahçesinin tâze fidanı, olsun'.
Nâbî'den
Hayâl-i lâ 'l- i nâbın câm-ı çejm-i terde kalmıjtır 
Humâr-ı bezm-i nûj-â-nûj-ı vasim serde kalmıjtır
DeJİ Idir bende dil-ser-germi-i fikrü nigâhınla 
O  bf-hûj-i mahabbetdir düjüb bir/erde kalmıjtır
Mükedderdir ser-â-ser mejreb-i eczâ-yı-âlem  hep 
Safâ-yı hatır ancak badede sâgarde kalmıjtır
Bu remzi kejfe bir m Ujkil-jinâs-ı cûd gelmez mi 
Kerem bir lâ fz-ı bf-ma'ni gibi dillerde kalmıjtır
Mücevher tâc-ı devlet kimseye sûd etmez ey Nâbf 
N ice jâh-ı cihanın çejmi ol efserde kalmıjtır
Halis lâ'llnin hayâli (safi lâl ile kıpkırmızı dudağının 
hayâli) ıslak gözün kadehinde kalmıştır.
Vuslatın içtikçe içilen meclisinin başağrısı başta kal­
mıştır.
Gönül, bakışının düşüncesinin sarhoşluğuyla bende de­
ğild ir ;
O muhabbetin (aşkın) sersemi,delisidir, düşüp bir yer­
de kalmıştır.
Dünyanın eczasının (parçalarının,kısımlarının) (Alemi 
meydana getiren ne varsa hepsinin) meşrebi baştan 
başa kederlidir.
Gönül safası (şenliği) ancak şarapta,kadehte kalmıştır.
Bu remzi(simgeyi) keşfetmeye (acaba)cömertlikmUş- 
killerini bilen bir kişi gelmez mi?
Kerem (asâlet,lütuf) anlamsız bir söz gibi ( sadece) 
dillerde kalmıştır.
Ey NâbI; mücevher devlet tacı hiç kimseye fayda sağ­
lamaz, hiç kimseye ebedi olarak verilmemiştir;
Nice cihâne hükmeden pâdişâhın gözü o taçta kalmış­
tır.
Şeyhülislâm Yahya'dan
Mescidde riyâ-pîjeler itsün ko riyayı 
Mey-hâneye gel kim pe riyâ var ne mürâyf
Ey câm-ı safa talibi bî-hûde özenme •
Cem'le bile defn eylediler câm-ı safâyı
Redditmij idi yâr rakibi ejiğinden 
G elm ij o siyeh-rö yine gördün mü belâyı
Def' idemedik ceyj-i gamı sa'y idegördük 
Tedbir ne mümkin boza takdiV —i Hudâ'yı
Yahyâ nice âvâre-i ajk olmayayın ben 
Dil-berse güzel dilse nihâyetde havayf 
»
Bırak riyâyı hûy edinenler, riyâkârlar mescidde ri - 
yâyı sürdürsünler,
Sen meyhâneye gel; orada ne riyâ var, ne de mürâyi.
Ey safâ kadehini isteyen kişi, boşuna özenme, istek -  
lenme,
Safâ kadehini Cemşid ile birlikte (mezara) gömdüler.
Sevgili, rakibi eşiğinden geri çevirmiş, uzaklaştır­
mıştı ;
O yüzü kara, o rezil yine gelmiş; gördün mü belâyı.
Uğraştık didindik ama gam askerini(başımızdan) sa­
vuştu ramadık,
AllâhUn takdirini (kulun aldığı) tedbir hiç mümkün mü­
dür ki bozabilsin.
Yahyâ, ben nasıl aşk âvâresi olmayayım.
O dilber (o gönlü alıpgötüren sevgili), güzel; gönül ise, 
son derece havâi.
Nailî'den
Yakar mı nâme-berin yohsa yâra değmez mi 
Niyâz-nâmemüz ol gam-güsâra değmez mi
Bizi unutdu mu yoksa peyâm-ı sıhhat-ı yâr 
Bu memleketde gârîb-Ud-diyâra değmez mi
Bahârı n'eylerüz ol g ü l-'izâ r-ı gönce-femin 
Gülüb açılması bin nev-bahâra değmez mi
Ne denlü saklasan ey köhne pfr-i nâ-bâliğ 
Tecemmülün yine mfrâs-hâra değmez mi
Kadem kadem gece tejrifi N â 'ilf  o mehin 
Cihân cihân elem-i intizâra değmez mi
Kendisine mektup götüreni mi yakar?Yoksa mektup 
sevgilinin eline geçmez mi?
(Acaba) Niyazımızı (yalvarıp yakarışımızı) belirten 
mektubumuz o derdimizi giderene, bize teselli ve re ­
ne ulaşmaz mı?
Acaba sevgilinin sağlık haberi bizi unuttu mu?
Yoksa (unutmadı da) bu ülkede, diyarın garibi, yaban­
cısı olan bizi mi bulamıyor?
Biz baharı ne eyleriz (Bahar bizim nemize gerek?)
O gül yanaklı gonca ağızlının (güzelin, sevgilinin) 
gülüp açılması bin ilkbahara değmez mi?
Ey ergen olamamış köhne (eski kafalı) ihtiyarJNe ka­
dar saklarsan sakla,
Sonunda, biriktirdiğin süsün-püsün(malın mülkün)mi- 
rasını yiyecek olana kalmayacak mı?
Ey Nâilİ.'O ayın (o ay yüzlü güzelin) gece adım adım 
teşrif otmesi(adım adım bize gelmesi),
Cihan cihan (dünyalar kadar) bekleyiş elemine değ - 
mez mi?
0
Şimdi gelelim "Divan E- 
debiyâtı Müzesi"ne:
Bu ad, içimi dökmeye bü­
yük bir fırsat verdi banaVak- 
tiyle ben, bir "Divan Edebi - 
yatı beyânındadır" yazmış - 
tim; bu eser, epeyce de gü - 
rültüler koparmıştı; hatta 
rahmetli Ataç bile "Ayıp der­
ler bu senin yaptığına Ab - 
dülbaki, Neşâtfyi biz senden 
öğrenmedik mi" gibi serze - 
nişlerde bulunmuştu. İtiraf 
edeyim; gerçekten de ayıptı; 
yeri lirdi, yergilerimin çoğu 
da hala doğru; ama öyle ye- 
rilmezdi; övülecek yanı hiç 
mi yoktu? O benim dünümdü; 
yazılarımda derim ya; dünü­
nü bilmeyen, bugününü bile - 
mez, yarınını düşünemez. E - 
vet, Dfvan şairlerinin çoğu 
saray çevresinde toplanmış, 
medhiyeler düzmüş; ama on­
da benim tarihim var,dünüm 
var; insani görüşüm, yurt 
sevgim de var. Sırası gelin­
ce,
"Et lokması lazım mı, do- 
yarmaz mı seni nan?/ Zehr 
olsun o lokma k'ola pes-man- 
de-i dflman" (l) diye bağıran 
köpürüşüm,
"Baş eğmeyiz edâniye dün- 
yâ-yı dOn için,/Allah'adır te­
vekkülümüz, i'timadımız" (2) 
diye ferâgatım,
"Aman aman, bu cihânm 
yıkıldı bir yanı, /Ecel celâli -  
leri aldı Mustafa Hân'ı "d iye 
saraya isyanım,
"Bu izz-i nefs Reşfdâ Hu - 
da emanetidir, /Anı feda ede - 
mem en büyük penâhadahi"(3) 
beytiyle Arş'a çıkan izzet-i 
nefsim var. O da Kadem - 
kadem" devrini aksettirmiş,o 
da "Cihan-cihan" beni, be - 
nim seyrimi bildirmiş. Bu 
sözleri bir "itira f-ı zünüb" 
olarak söyleyip şimdi hiç de 
o fikirde olmadığımı, hatta 
o zaman bile olmadığımı, o- 
nun, bir tehevvür sayhasın - 
dan ibaret bulunduğunu be­
lirttikten sonra asıl söze ge­
lelim:
"Dfvan Edebiyatı Müzesi" 
sözünden birşey anlamadım 
dersem ayıplamayın beni ; 
"Divan Edebiyatı beyanında - 
dır"ı yazdığımdan dolayı da 
ayıplamayın artık, olmaz mı?
Evet, "Divan Edebiya­
tı Müzesi"; fakat bu müzeye 
neler konacak? Divan şairle­
rinin elyazıları mı, kalemle- Miizeden ç e ş it li g örünüm ler
r i, divitleri, hokkaları,müs­
veddeleri mi ? Yoksa divan - 
lan m ı, resim leri mi ? Bun - 
ların çoğu yok. Divanlar, kü­
tüphanelerde ve hiçbir kütüp­
haneden hiçbir kitabın bir baş­
ka yere nakli caiz değildir ; 
"Şart-ı Vâkıf, nassı-ı Şâri ' 
gib id ir."  Bütün divanların, 
mecazları gösteren "Terce- 
mân'Ul-Belâga", "Bahr ' ül- 
Maârif" gibi eserlerin mik­
rofilm leri konacak, arayan 
hepsini orda bulup büyütme 
makinasıyla okuyabilecek mi 
yoksa? Hzim  aklımız erme­
di; fakat bu adı koyanlar, el­
bette bir şeyler düşünmüşler­
dir.
Biz burasını, bir M evle­
v i, bir Mevlevilik, yahut bir 
Tarfkatler, yahut Tasavvuf 
Müzesi olarak düşünüyor - 
duk. Orda iki bölüm olabilir­
di. Bir bölümü Mevleviliğe 
ayrılır, Deste-güller, Tıyğ- 
benler, E lifi nemedler, Hay- 
deriyeler, Resim hırkaları, 
sikkelerin, destanların çeşit­
li nümUneleri teşhir edilir, 
mankenlerle canlandırılır; ö- 
bür bölümünde çeşitli tart -  
katlerin tadarı, teberler,keş­
küller, güller v. s. yer alır -  
dı. Hattâ bir ayrı bölümde de 
levhalar, Şehzâdebaşı ' ndaki 
medresede, Yenicâmi ' de­
ki hünkâr mahfeline çıkılacak 
yerde çürümeye bırakılmış 
levhalar, yazılar, Kur'an' -  
lar, bütün bunlar bir heyet 
tarafından değerlendirilip teş­
hire ar zedi lirdi.
Ama ne olursa olsun, iyi 
niyetle atılan her adım, iyi - 
ye, doğruya varır. Değil mi 
ki böyle bir Müze açıldı; el - 
bette iyi olacaktır; ümitli - 
yiz. Başaranları, bu işte ç a ­
lışanları ve çalışacakları kut­
larız.
■ABDÜLBAKİ GÖLPINARU
(1) Et lokması lazım m ı; 
ekmek doyurmaz mı? Alçak - 
ların artığı olan lokma zehir 
olsun.
(2) Alçak dünya için al - 
çaklara baş eğmeyiz; dayan- 
cımız da Allah'adır, güven - 
cimizde.
(3) Ey Reşid (Şairin adı ), 
izzet-i nefis, Allah emâne - 
tidir; onu en büyük sığınıla­
cak yere, kişiye bile feda 
edemem.
Kişisel Arşivlerde İstanbul Belleği 
Taha Toros Arşivi


Divan Edebiyatı Müzesi'nin tarihçesi ve divan şiirinden günümüze kalanlar

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository