Taha Toros Arşivi, Dosya No: 112-Lokantalarİstanbul Kalkınma Ajansı (TR10/14/YEN/0033) İstanbul Development Agency (TR10/14/YEN/0033

Çeşnici, Bekri

Istanbul Sehir University Repository

sO F R A  Bekri Çeşnici
Ali Baba Restaurant 
Kirepbumu’nda bir bahçe lokantası
Eski İstanbul’da, hoş daha eski Paris’te de durum aynıydı; baharın ilerlemesi ve yazın gelmesiyle birlikte, kır lokantala­
rı, bahçe lokantaları aranmaya başlanırdı. O 
zamanlar pınarbaşları, çınar altları ve deniz 
kıyılarında kurulan bu lokantalara gitmek, 
“piknik” kadar revaçtaydı. Daha doğrusu, es­
ki İstanbul’da kır lokantaları veya “bahçeler” 
in piknikten kalır yerleri yoktu.
Kimi zaman bu kır lokantalarına kalaba­
lık gruplar halinde gidilirken önceden evde 
hazırlanmış yemekler de birlikte götürülürdü.
Örneğin bin dokuz yüz kırkların ve elliler 
başlarının “Moda”sında, o zamanki adıyla 
“Erkekler Hamamı” olan Moda Plajı ile İs­
kele ya da Koço arasında kalan bölgede yer 
alan Bomonti Bahçesi ve o yine zamanlar adı 
“Kadınlar Hamamı” olan bölümün biraz gü­
neybatısına rastlayan, hatta içinden bir mer­
divenle doğrudan plajın kadınlar bölümüne 
inilen Küçük Moda Gazinosu (şimdilerde et 
lokantası) pek ünlü iki bahçe lokantasıydı.
Temmuz, ağustos ve özellikle, bir zaman­
ların Modalıları arasında, erbabının “eşsiz” 
olarak nitelediği eylül mehtabında geceleri, 
ortasındaki pistinde zaman zaman dans da 
edileli Küyük m o d a  G azinosu na  evde hazır­
lanmış zeytinyağlı dolmalar, börekler vs. ile 
gidilir; oradan bir ızgara et, içki, salata ve bira 
istenerek bütün bir gece geçirilirdi.
Kentin önce boş arsaları, sonra bahçeleri, 
sonra tümü bitip yitme sürecine girilince, kır 
kahveleri ve lokantalarıyla bahçeler birer bi­
rer yok öldular. Şimdilerde Moda’da yalnız­
ca Koço’nun bahçesi hâlâ duruyor ve sanırım 
o da İstanbul’un sayılı yerlerinden biri artık.
Günümüz İstanbulu’nda bahçelerin sayısı 
iki elin parmaklarını geçmez herhalde.
Belki de Boğaz lokantalarının herhangi bi­
rinden bir ayrılığı olmayan, hatta hemen bur­
nunun dibindeki Deniz Restaurant’ın ayarı­
na “mutfak” olarak hiçbir zaman varamaya­
cak olan Ali Baba Restaurant’ı seçmemizin 
nedeni, eski İstanbul’un alışkanlıklarından hi- 
ri olan bahçe geleneğini, hem de en iyi biçim­
de sürdürmesi. Kireçburnu’nda Ali Baba’da, 
Boğaz’ın Karadeniz’e açıldığı ağza bakarak, 
çınarların, akasyaların, gerçekte biraz taşralı 
olan Kavaklar ile kucak kucağa olduğu, ye­
şilin göğün mavisi denizin, artık aldatıcı olan 
laciverdine karıştığı, taflanların arasından ar­
sız hanımellerinin fışkırdığı bir bahçede, bem­
beyaz, kıtır kıtır örtülü masalar üzerinde geç­
mişi anımsayıp bugünü yaşayarak buzlu ra­
kınızı içebilirsiniz.
Ali Baba’da kulakları tırmalayan bir mü­
zik geleneği yok. Servis dikkatli, yemekler ve 
mezeler temiz. Ali Baha’nın asıl iddiasını 
oluşturan balıklara gelince: Hemen belirtelim 
ki, Ali Baba, Deniz Restaurant ayarında bir 
balık lokantası değil. Ama'şu günlerde İstan­
bul’un en seçkin balık lokantalarında bile faz­
la bir seçim olanağınız yok. Çünkü artık ba­
lığın mevsimi geçti. Şimdilerde, size doğru­
Eski İstanbul’da, kır lokantaları ya da bahçe lokantaları geleneği, Avrupai piknik geleneğinin bir uzantısı olarak yaşardı. Kireçburnu’ndaki Ali Baba Restaurant da ağaçların 
gölgesindeki masalarıyla, bu uzantının günümüze ulaşan bir parçası.
dan taze taze gelebilecek olan Karadeniz, 
Marmara ve Boğaz balıkları, tekir, barbun ve 
istavritten başkası değil. Bunlara, gittikçe aza­
lan kılıcı ekleyin diyeceğim; ama onun bile 
mevsimi geçiyor.
Evet her mevsim levrek, karagöz, minakop 
gibi balıklar bulabilirsiniz; ama onlar da za­
ten az bulunurlar.
İstanbul’da Boğaz meraklılarının en büyük 
çelişkileri, balığı şöyle denizle haşır neşir olup 
yeme zamanlarının kısıtlılığıdır. Ya balık var­
dır ve soğuk mevsimde doya doya deniz kıyı­
sında açıkhavada oturamazsınız ya da hava 
güzeldir, deniz kıyısına kurulursunuz, o za­
man da buzhane malı olmayan taze balığı ta- 
damazsınız.
Ali Baba’da, deniz mahsulleri arasında, ka­
lamar iyiydi. Açtırdığımız pavurya güzeldi. 
Ama, kalkanın tadı iddialı bir balık lokan­
tasına yakışmıyordu.
Ne gam! Bahçenin içinde, ağaçların altın­
da, Boğaz’m kıyısında, Karadeniz’e bir kuş 
uçuşu uzaklıkta gözleriniz rakı kadehinde, ak­
lınızda dostların iyileri, (göçüp gidenleri ve 
de kalanlarıyla birlikte) karşınızda, bir dost, 
bir arkadaş, bağrınızda Karadeniz’den patla­
yıp gelmiş bir poyrazla oturduktan sonra, ha 
balık yemişsiniz, ha çoban salata-beyaz pey­
nir! Ayrıca zeytin, cacık, patlıcan kızartma, 
kavun yiyebilirsiniz tabii ki şu mevsim... Ar­
tık bir zamanlar mevsimin gediklisi olan to­
patanlar da kalmadı ve yerlerini keferelerin 
küçümencik “canteloup”larına bıraktılar. 
Ama ben yine de her topatan mevsiminde, yü­
reğim kanayarak burnumun direği sızlayarak 
topatanın kokusuna bayılan ve her yıl onu ilk 
tattığında, “Hah hah haaa; eski ağza yeni ta­
am!” diyen görmüş geçirmiş o eski İstanbul­
lu sevdiğimi anarım.
Önemli olan yeşille mavi ve laciverdin, tıpkı 
hanımeli ile taflan çınar ile kavak ve akasya 
gibi kaynaştıkları yerde, renkli birkaç saat ge­
çirmektir.
Ali Baba Restaurant’da içkiyi biraz bol tu­
tarsanız, yanındaki kalkan ile birlikte, ik i ki­
şi 120 bin lira hesap veriyorsunuz. Bııııu da 
ekleyelim. □
Ali Baba Restaurant, Kireçburnu Cad., 
No: 20 Sarıyer Tel: 162 08 89
27
l
Kişisel Arşivlerde İstanbul Belleği 
Taha Toros Arşivi
* 0 0 1 5 0 2 5 3 1 0 0 6
Fo
to
ğr
af
: H
AS
AN
 D
EN
İZ


Ali Baba Restaurant:Kireçburnu'nda bir bahçe lokantası

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository